Nachttrein in Thailand

Bangkok, Chiang Mai, Koh Chang. Ik reis flink rond in Thailand en kies voor de lange trajecten twee keer voor de nachttrein, in plaats van een binnenlandse vlucht. Naast het avontuur speelt ook duurzaamheid een rol: de trein stoot aanzienlijk minder CO2 uit dan een vlucht, en ik heb al een lange vlucht naar Bangkok gemaakt. De nachttrein is ideaal om lange afstanden af te leggen in Thailand: het is goedkoop, comfortabel en een directe kennismaking met het Thaise binnenland.

Het spoornetwerk van de Thaise Staatsspoorwegen (SRT) is meer dan een eeuw oud. Het eerste deel van de noordelijke lijn, tussen Bangkok en Ayutthaya, opende al in 1897, en in 1922 bereikte de lijn Chiang Mai. Wie de nachttrein neemt, reist dus over een traject met flink wat spoorweggeschiedenis. In dit artikel deel ik mijn ervaring met de nachttrein in Thailand: hoe werkt zo’n nachttrein in Thailand nou precies, en wat kun je verwachten?

Van Ayutthaya naar Chiang Mai

Vanuit Bangkok wil ik naar het noorden. Er rijdt een directe trein tussen Bangkok en Chiang Mai, maar ik pas mijn route iets aan. In plaats van in Bangkok stap ik in Ayutthaya op de nachttrein, nadat ik hier eerst de tempelruïnes heb bezocht. Op de terugweg blijft het plan ongewijzigd en reis ik het volledige traject van Chiang Mai naar Bangkok.

Bij aankomst op het station zie ik op de schermen de verwachte aankomsttijd van mijn trein al staan. Precies op schema, dus er is nog genoeg tijd voor een Pad Thai. Ik koop voor vertrek ook nog wat snacks en drinken bij de straatstalletjes rond het station. Dan is het een kwestie van wachten op het perron. Zodra de trein in aankomst is, vraagt een conducteur naar de kaartjes en dirigeert iedereen naar de juiste plek op het perron. De trein stopt precies voor mijn neus en binnen een minuut is iedereen ingestapt.

Aan boord van de nachttrein

De conducteur helpt om de tassen de trein in te tillen. Eenmaal binnen blijken de bedden al opgemaakt, met schone lakens en kussens. De nachttreinen in Thailand hebben verschillende klassen. In de eerste klasse heb je een eigen compartiment met twee of vier bedden voor je eigen reisgezelschap, waardoor je rustig kunt slapen. De derde klasse heeft alleen zitplaatsen. Ik reis in de tweede klasse: een bed in een regulier treinstel, met stapelbedden langs het gangpad. Ik deel de coupé met ongeveer twintig andere reizigers. Juist dat maakt het een sociale ervaring, aanspraak heb ik genoeg.

Het is ook verrassend comfortabel. Elk bed heeft een eigen leeslampje, een kledinghaak en een netje voor kleine spulletjes. De airco houdt het aangenaam zonder dat het koud wordt, en er zijn eigen stopcontacten om mijn telefoon op te laden. Bij het voeteneind is ruimte voor handbagage, en gordijnen zorgen voor privacy. Een steward houdt in de gaten dat er geen onbevoegden de coupé binnenkomen of bagage meenemen, dus je kunt met een gerust gevoel slapen.

Onderweg door de nacht

Met mijn bed al opgemaakt kan ik in theorie zo gaan slapen. Het geluid van het spoor en het wiegen van de trein werken rustgevend, al blijf ik nog lang wakker. Er is zoveel te zien langs het spoor. De trein rijdt door kleine dorpen en veel mensen wonen dicht bij het spoor, waardoor ik het dagelijkse leven van de Thai van dichtbij meemaak. Bij elk station dat de trein passeert, zie ik mensen die nog aan het koken zijn en verkopers van eten en snacks, tot het langzaam donker wordt en ook ik ga slapen.

De populairste treinroute in Thailand is die van Bangkok naar Chiang Mai. Je vertrekt vanuit Bangkok bij station Hua Lamphong en de treinreis duurt ongeveer veertien uur. Instappen kan ook in bijvoorbeeld Ayutthaya. Wel zo handig: Chiang Mai is het eindstation, dus je hoeft niet bang te zijn dat je jouw stop mist. De bedden in de slaaptrein zijn vaak snel uitverkocht, dus boek je treinkaartje in Thailand op tijd! Dat kan via 12Go.Asia. 

Aankomst in Chiang Mai

’s Ochtends word ik wakker vlak voor de trein het station van Chiang Mai binnenrijdt. De stewards komen langs om iedereen wakker te maken en om de bedden weer om te bouwen tot stoelen. Ik heb nog een klein uurtje om te ontbijten voordat ik aankom op mijn eindbestemming. De omgeving is in de nacht compleet veranderd, alles is groen, en ik kijk weer mijn ogen uit.

Mijn ervaring met de nachttrein in Thailand

De nachttrein van Bangkok naar Chiang Mai is absoluut een aanrader! Reizen met de nachttrein in Thailand heeft veel voordelen: treintickets zijn relatief goedkoop en je bespaart zo een hotelovernachting. Je reist duurzamer dan met het vliegtuig, ziet iets van het Thaise landschap en ’s ochtends stap je uit in een nieuwe stad zonder een reisdag te hebben verloren. Ik maakte twee keer een rit met de nachttrein, naar Chiang Mai en een week later weer terug naar Bangkok, en ik vond het verrassend comfortabel. Je ziet meer van het Thaise landschap en de mensen die langs het spoor wonen, en dit maakt het voor mij de leukste manier om tussen Bangkok en Chiang Mai te reizen. Een reis met de trein is een belevenis op zich!

Het bericht Nachttrein in Thailand: mijn ervaring met de nachttrein van Bangkok naar Chiang Mai verscheen eerst op Cultuur op reis.

Songkran, het Thaise Nieuwjaar, is misschien wel het leukste feest in Thailand met een mooie, traditionele kant. Wanneer ik nietsvermoedend in april in Bangkok ben, kijk ik mijn ogen uit bij de kleurrijke optochten en neem ik volop deel aan de vele watergevechten. Lees in deze blog alles over Songkran vieren in Thailand.

Wat is Songkran?

Het woord Songkran komt van het Sanskriet woord saṃkrānti, wat ‘beweging’ of ‘verandering’ betekent. Een verwijzing naar de zon die naar een nieuwe astrologische positie verschuift. Songkran is het traditionele Thaise Nieuwjaar, dat wordt gevierd vanaf 13 april. Bijzonder is dat het nieuwe jaar niet wordt ingewijd met vuurwerk, maar met water. Overal in Thailand staan mensen langs de kant van de weg met waterpistolen, rijden ze rond met trucks met tonnen water en ijsblokjes om anderen nat te gooien, of rijden gewapend met waterpistolen rond op brommers. Daarnaast komen op sommige plekken in grote steden duizenden mensen bij elkaar om gezamenlijk feest te vieren. De straat over lopen zónder nat te worden? Dat lukt deze dagen niet.

Songkran is een Boeddhistische viering, waarbij oorspronkelijk beelden van Boeddha gereinigd werden met geurige wateren. Het besprenkelen met water staat symbool voor reiniging en vernieuwing. Het natspetteren van anderen staat voor het wegspoelen van de tegenslagen en slechte dingen van het voorgaande jaar weg, en voor het maken van een nieuwe start in het nieuwe jaar. In de loop der tijd is het besprenkelen met water tijdens Songkran geëvolueerd tot een populaire activiteit, waarbij mensen voorbijgangers besprenkelen met water. Maar ook gaan veel Thai op deze dagen naar een tempel om te bidden of voedsel aan monniken aan te bieden. Ook wordt er water over boeddhabeelden gesprenkeld.

Songkran vieren

Ik heb geluk en ben precies op het juiste moment in Thailand, wanneer Songkran wordt gevierd. Zodra ik mijn hotel in Bangkok uit stap, is het me duidelijk: heel de stad verandert in één groot waterfestijn. Iedereen, van jong tot oud, doet mee en ook als je in een tuktuk zit of nietsvermoedend over straat loopt word je niet ontzien. Op de hoeken van de straat zie je mensen met waterpistolen en continu ontstaan spontane watergevechten. Overal zijn waterpistolen te koop, dus je kunt zelf ook volop meedoen.

Het meest bijzondere is dat het festival je als toerist de mogelijkheid geeft echt contact te maken. Zodra mensen zien dat je mee wilt doen aan de watergevechten, komen kinderen stiekem lachend op je af gerend om je nat te spetteren. Mijn zoontje wordt continu gevraagd of hij een waterpistool wil lenen om mee te doen aan watergevechten en heeft de tijd van zijn leven. En het is een laagdrempelige manier om met mensen in contact te komen. Kortom, het is een mooi moment voor wie Thailand écht wil beleven.

Songkran in Bangkok

In Bangkok trekken veel mensen naar Khao San Road, Silom Road en Siam-Square, waar duizenden mensen tegelijk deelnemen aan watergevechten en feest vieren. Hier kun je er vanuit gaan dat je drijfnat raakt. Maar langs de meeste straten van de stad kun je deelnemen aan watergevechten en genieten van traditionele Thaise muziek. Wij rijden na een paar dagen Songkran Bangkok uit. Onze auto wordt geregeld natgegooid, en ik kijk even op wanneer ik voor me een pick-up zie met in de laadbak een monnik met een plastic waterpistool in zijn handen.

Songkran in Chiang Mai

Volgens de verhalen is Chiang Mai de plek waar je moet zijn tijdens Songkran, omdat hier de meest uitbundige en traditionele versie van het Songkran-festival wordt gevierd. Hier kun je deelnemen aan religieuze ceremonies in boeddhistische tempels, kleurrijke optochten bewonderen en natuurlijk deelnemen aan watergevechten. De Tha Phae-poort is een van de populairste plekken voor festiviteiten. Wanneer ik in Chiang Mai ben, zijn de grote watergevechten al achter de rug, maar zag ik wel veel Thai in prachtige traditionele kledij.

Wanneer vindt Songkran plaats?

Het Songkran Festival begint als altijd op 13 april. Meestal duurt het drie dagen, maar afhankelijk van op welke dagen het valt, wordt het door de overheid verlengd. Veel mensen reizen naar hun familie en hebben zo iets meer tijd om met hen het Thaise nieuwjaar te vieren.

Tips voor reizen tijdens Songkran 

• Houd er rekening mee dat je tijdens Songkran op elk moment een emmer water over je heen kan krijgen. Iedereen wordt nat, of je nu wil of niet.
• Songkran is ook het moment dat mensen naar familie reizen. Het is dus extra druk op de wegen.
• Draag comfortabele kleding en zorg dat alle waardevolle spullen, zoals je telefoon en camera, in een waterdicht hoesje zitten.
• Koop een waterpistool en doe mee met alle watergevechten! Het is een hele ervaring en een beetje nat worden is helemaal niet erg, want april is de heetste maand in Thailand.

Ben je in april in Thailand? Dan mag je dit waterfestival niet missen.

Het bericht Songkran vieren in Thailand: ’s werelds grootste watergevecht verscheen eerst op Cultuur op reis.

Fietstour door Bangkok

Als je als Nederlander in Bangkok bent, dan ontkom je er bijna niet aan om een fietstour bij Co van Kessel te boeken. Meer dan 30 jaar geleden begon hij als eerste met fietstochten in Bangkok, vanuit de overtuiging dat dit dé manier is om het verborgen en traditionele Bangkok te ontdekken. Hoewel hij inmiddels is overleden, zijn de Co van Kessel fietstours nog steeds een begrip in de stad.

Ik boek zelf ook een fietstour en daags na aankomst in Bangkok meld ik me samen met mijn man en kind bij het startpunt in de in de wijk Yaowarat, de grootste Chinatown ter wereld. Het is tijd om op de in de stad bekende gele fietsen te stappen.

Dwalen door Yaowarat

Twee jonge, lokale gidsen nemen mij en de rest van de groep vandaag op sleeptouw. Enthousiast stappen ze op de fiets en al snel zigzaggen we door de kronkelige, smalle straatjes van Yaowarat. We fietsen langs kleine winkels, tempels en huizen, soms zo dichtbij dat het voelt alsof we bijna bij mensen naar binnen rijden. Op iedere straathoek wordt vers eten bereid. Onderweg krijgen we flesjes water aangereikt door een vrouw die met haar zoontje voor haar huis zit. Al snel ben ik mijn richtingsgevoel volledig kwijt.

Wanneer we even stoppen bij de Chao Phraya-rivier, neem ik kort de tijd om me te oriënteren. Niet voor lang, want de gids seint dat we verder fietsen richting Yaowarat Road: dé winkelstraat van Chinatown. Overal hangen rode lantaarns, de felgekleurde neonreclames zijn tweetalig en de straat is bezaaid met foodstalletjes. Ik maak meteen een mentale notitie om hier later terug te komen om te eten.

Bloemenmarkt Pak Khlong Talat

Via een wirwar aan straatjes fietsen we verder richting de Memorial Bridge. We maken een korte stop bij de Chao Phraya rivier en genieten van het prachtige uitzicht op de skyline van Bangkok. Onze gids maant om snel de fietsen te stallen en we lopen een grote markthal binnen: de Pak Khlong Talat bloemenmarkt.

De bedwelmende geur van orchideeën, rozen en jasmijn komt je hier meteen tegemoet. Overal liggen kleurrijke bloemenkransen, Phuang Malai. Onze gids leidt ons langs de kraampjes en praat met de verkopers. Bij de een koopt ze Thaise appel, bij de volgende drakenfruit en lokale snacks voor ons om te proeven.

Vooral mijn zoontje geniet zichtbaar. Hij krijgt overal stukjes fruit aangeboden en is helemaal fan van de zoete koekjes van gepofte maïs met karamel. Ondertussen worden wij gewaarschuwd voor de durian. De vrucht is berucht om zijn sterke smaak en vooral geur. Die sla ik over, en ik proef in plaats hiervan de mangosteen die bij het openbreken een verrassend zoete witte vrucht blijkt te verbergen.

Tempelbezoek in Thonburi

Inmiddels zijn we de Chao Phraya-rivier overgestoken en komen we aan bij Wat Prayurawongsawat Worawihan, een prachtig tempelcomplex in Thonburi. De grote witte chedi (pagode) schittert in de zon. Tijdens het bezoek krijgen we uitleg over een aantal Thaise boeddhistische gebruiken. Zo mogen we allemaal een stukje bladgoud plakken op een Boeddhabeeld of andere spirituele objecten. Volgens de traditie brengt dat geluk.

Mijn zoontje heeft vooral oog voor de schildpaddenvijver bij de tempel. Je kunt hier de vele schildpadden voeden met vruchten die de tempel aan bezoekers verkoopt. Schaterlachend zit hij op zijn hurken naast het water en steekt een stokje met stukje fruit naar de dieren. Voor ons is het een heerlijk rustig moment in deze drukke stad.

Met de veerpont terug

Inmiddels ben ik helemaal gewend aan het fietsen in Bangkok. Het verkeer in Bangkok is druk, maar verrassend overzichtelijk. Zolang je duidelijk aangeeft waar je naartoe gaat, krijg je de ruimte. Alleen het links fietsen blijft even wennen.

Veel te snel is het tijd om terug te gaan. Met de ferry steken we samen met de fietsen de rivier over, terug naar het startpunt. Na ongeveer 12 kilometer fietsen zit de tour erop, en de tijd is voorbijgevlogen. Dus wil je Bangkok écht leren kennen? Stap op de fiets en laat je verrassen door een kant van de stad die je anders nooit zou zien.

Mijn ervaring met Co van Kessel fietstours

Ik zeg het vaker, maar fietsen is echt de beste manier om een stad te ontdekken. Zo ook het authentieke Bangkok. Het fietsen zelf is al een belevenis. Je fietst langs tempels, door woonwijken en smalle straatjes die je zelf nooit zou ontdekken. Er is geen standaard route, de gids past deze iedere keer weer een beetje aan op de drukte. Daardoor vermijd je de grote wegen en ontdek je juist de onbekende plekken van de stad.

Niet de highlights van Bangkok, maar de plekken waar de mensen echt leven en de wat rauwere kant van de stad. Dit sluit aan bij de visie van Co van Kessel: het ondersteunen van lokale gemeenschappen en kleine ondernemers en religieuze instellingen.

De afwisseling tussen het drukke Chinatown en het rustigere Thonburi geeft een compleet beeld van Bangkok. De bloemenmarkt en het proeven van lokaal fruit waren voor ons echte hoogtepunten. Een absolute aanrader voor iedereen die Bangkok op een unieke manier wil ervaren.

Praktische informatie

Tijdens de fietstocht ontvang je een flesje water en verschillende snacks tijdens de tussenstops. Het kan erg heet zijn in Bangkok, dus neem zelf ook wat te drinken mee. Ook handig is een doek om je schouders te bedekken. Tijdens de tour worden een paar tempels bezocht, je moet dus rekening houden met je kleding. De fietsen van Co van Kessel hebben een mandje voor je flesje water en andere spullen. Voor kinderen vanaf 5 jaar die zelf al goed kunnen fietsen zijn er kinderfietsen en fietshelmen beschikbaar. Kleine kinderen kunnen ook mee achterop in een kinderzitje.

Lees ook: de nachttrein van Bangkok naar Chiang Mai

Het bericht Ontdek het echte Bangkok tijdens een fietstour verscheen eerst op Cultuur op reis.

Een eerste kennismaking met Muscat

Mijn reis begint in Muscat, een stad die ingeklemd ligt tussen bergen en zee. Hier zie ik lage witte gebouwen, brede boulevards en een voelbare rust. Aan de Corniche van Muttrah liggen houten dhows, traditionele houten zeilschepen met hun kenmerkende driehoekige zeilen, verscholen in de schaduw van het immense jacht van de sultan. In de souk klinkt het geroep van verkopers. Straatkatten scharrelen tussen mijn voeten en ik drink vers granaatappelsap terwijl de zee glinstert in de zon.

Een pittige klim naar Muttrah Fort dat in de 16e eeuw is gebouwd door de Portugezen, geeft uitzicht over de stad en de oceaan. Later bekijk ik van een afstandje het paleis van de sultan, omgeven door marmeren overheidsgebouwen en strak aangelegde bloembedden.

Na een nacht in Muscat Dunes Hotel bezoek ik de volgende ochtend de Sultan Qaboos-moskee. Het gebouw is groots en indrukwekkend, opgetrokken uit het mooiste marmer uit Carrara, Turkije en Iran. Op de vloeren liggen prachtige handgeknoopte tapijten en in de ruimtes hangt een serene stilte. Terwijl ik door de moskee loop, vertelt onze lokale gids Abdullah over de rol van het geloof in het dagelijks leven in Oman.

4×4 roadtrip naar wadi’s

Abdullah heeft de reis samengesteld en rijdt ons in zijn stoere 4×4 het hele land door. Vanaf de achterbank van de auto zie ik het landschap veranderen. Muscat ligt achter me en de reis begint, met Hawiyat Najm Park en de Bimmah Sinkhole als eerste stop. Hier daal ik over een lange trap af naar helder blauwgroen water, waar kleine visjes direct aan mijn voeten beginnen te knabbelen. 

Later rijden we via kleine dorpen en over een steile en kronkelige weg richting Wadi Tiwi. Een kleine jongen die op zijn blote voeten behendig van steen naar steen springt wil wel de weg wijzen naar de wadi, een rivierdal tussen de rotsen. Ik wandel een groen rivierdal in, tussen bananenbomen en sinaasappelbloesem. Het pad wordt steeds steiler en gladder. Het water ligt diep beneden me; ik blijf halverwege staan. Ook hier is het uitzicht al overweldigend. Het water kun je alleen bereiken door je vast te houden aan een dun touw en door over de steile rotsen naar beneden te glibberen.

Op naar Wadi Shab

Vanaf het hotel in Sur is het een korte autorit naar Wadi Shab. Dit blijkt een van de hoogtepunten van deze avontuurlijke rondreis door Oman. Na een korte boottocht wandel ik door een kloof waar het water steeds dieper wordt. Ik laat mijn spullen achter en zwem verder, klauterend over rotsen en zwemmend door smalle doorgangen. Libelles zoemen om mijn hoofd. Aan het einde wacht een grot met een waterval. Het licht laat het water telkens van kleur veranderen. Het is een plek die je alleen bereikt door wat moeite te doen — en die juist daardoor zo bijzonder voelt.

Schildpadden en scheepsbouw

’s Avonds rijdt Abdullah de groep naar Ras al-Jinz, een beschermd strand waar zeeschildpadden hun eieren leggen. Het is een plek waar ik achteraf mijn bedenkingen over heb. Op papier is Ras al-Jinz een schildpaddenreservaat en hotel waar duizenden zeeschildpadden jaarlijks komen nestelen. In de praktijk zie ik ook toeristen die in grote groepen worden rondgeleid en die de prachtige dieren verstoren.

In het donker volg ik een gids over het strand. Ik zie een jonge schildpad die net uit het ei komt verwoed richting zee kruipen en even later een volwassen schildpad die langzaam haar eieren begraaft in het zand. Ze lijkt zich gelukkig niets aan te trekken van mijn aanwezigheid en de drukte om haar heen. Het is een indrukwekkende ervaring, maar wel een omgeven door twijfel.

Een korte nacht later kijk ik in de kustplaats Sur uit over de haven en bezoek een traditionele scheepswerf waar nog altijd houten dhows met de hand worden gebouwd, de boten die ik eerder in Muscat zag. Het ambacht leeft hier voort, zichtbaar in elke plank en verbinding.

De woestijn en het bedoeïenenleven

Vanaf deze plek is de overgang naar de Wahiba Sands abrupt. Met leeggelaten banden rijdt Abdullah de woestijn in, zo heeft de auto meer grip. Door de ramen zie ik kleine markten en kamelenkampen. Oman is een van de minst bevolkte landen ter wereld. Buiten de steden liggen kleine dorpjes verspreid over het landschap en in de woestijnen wonen nog een aantal rondtrekkende nomadenfamilies, bedoeïenen. Die nacht slaap ik in een bedoeïenenkamp (hier ook te boeken), in tenten die eenvoud combineren met comfort. Bij zonsondergang klim ik een hoge duin op, ik zak ver weg in het mulle zand. Het zand kleurt oranje, de stilte is bijna tastbaar.

Ik schuif aan bij het avondeten en hierna krijgt iedereen die in het kamp overnacht traditionele kledij aan. De vrouwen van top tot teen bedekt en de mannen met een dolk om de heupen gegespt. ’s Avonds luister ik bij het kampvuur naar verhalen over het bedoeïenenleven. Het familiehoofd vertelt hoe hij beseft dat hij tot de laatste generatie behoort die deze manier van leven volledig heeft gekend. Door zijn verhalen te delen met bezoekers probeert hij de tradities levend te houden.

Bij zonsopkomst komt de woestijn langzaam tot leven. In het zand zie ik sporen van dieren en in de verte loopt een kamelenfamilie. Later help ik bij het verzorgen van geiten. Kleine momenten, maar ze geven een inkijkje in een cultuur die steeds zeldzamer wordt.

Wadi Bani Khalid

Ik stap weer de auto in. Op naar één van de mooiste wadi’s van Oman: Wadi Bani Khalid. Het water is er ongelofelijk mooi turquoise. Niet overal in Oman wordt getolereerd dat je als toerist in bikini of badpak zwemt. Bij de Wadi Bani Khalid wordt verwacht dat je volledig gekleed het water in gaat. Ik klauter zo ver ik kan de kloof in, met een paar meter onder me het helderblauwe water. Dan ga ik door het water weer terug. Soms zwemmend en soms klauterend laat ik me meevoeren door het water. Zo nu en dan moet ik van een rots af springen, of van een natuurlijke glijbaan af glijden. Het lijkt wel canyoning.

Oude dorpen en vergeten beschavingen

Wanneer ik de woestijn verlaat, verandert het landschap opnieuw. Op heuvelruggen liggen de Zukait Tombes, bijenkorfvormige en bijna 4000 jaar oude graftombes uit de Bronstijd. De bouwtombes op deze archeologische site kijken uit over het dorp Zukait als stille getuigen van een lang verdwenen beschaving.

In Imty, een grotendeels verlaten nederzetting van 300 jaar oud, dwaal ik door stoffige straten en afbrokkelende huizen. Kunstenaars hebben overal kleine schilderingen aangebracht op de houten deuren en plafonds. Zo komt het verlaten dorp weer een beetje tot leven.

Even verderop ligt Birkat Al Mouz, een groene oase omgeven door een immense palmboomgaard. In Harat Al Siybani, de ‘buurt van de Sibani-familie’ ofwel het oude deel van het dorp, wandel ik door smalle doorgangen tussen verlaten huizen en langs oude irrigatiekanalen.

Jebel Shams en de bergen van Oman

De weg naar de bergketen Jebel Shams voert me diep het Hadjargebergte in. Hoe hoger de auto klimt over stoffige wegen, hoe ruiger het landschap. Hier loop ik een deel van de Balcony Hike, een wandelpad dat langs de rand van de Al Nakhar-kloof slingert. Een immense kloof, die ook wel de Grand Canyon van Oman wordt genoemd. De diepte is duizelingwekkend en het uitzicht over de Al Nakhar kloof adembenemend. Geiten bewegen zich moeiteloos over de rotsen, terwijl een arend boven de kloof cirkelt.

Ik loop tot aan Al Sak, een verlaten bergdorp waar slechts vervallen stenen huisjes resteren. Het pad terug is zwaarder, maar nergens technisch. De zon staat hoog en schaduw is schaars. Het blijft oppassen, want het pad is niet gezekerd en de afgrond diep.

Geitenmarkt van Nizwa en het hart van Oman

In Nizwa, een van de oudste steden van Oman, komen handel en traditie samen. Op vrijdagochtend vindt hier de wekelijkse geitenmarkt plaats. Handelaren met pick-ups die zijn volgestouwd met vee komen vanuit het hele land hier naar deze markt. Het is een fascinerend maar ook ongemakkelijk schouwspel van onderhandelingen en luid geroep. De geiten worden zeven keer rondgeleid, wat ruimte geeft om vaak en flink te onderhandelen. Dieren worden vooruitgeduwd terwijl handelaren hun bod roepen. Even verderop, in de souk, is het rustiger. Tussen dadels, halva en zilveren sieraden proef ik iets van het oude handelsverleden.

Niet ver van de stad ligt Jabreen Castle, een zeventiende-eeuws kasteel met rijk gedecoreerde kamers en slimme verdedigingssystemen. Het werd gebouwd in opdracht van Oman Bel’arab bin Sultan Al Yarubi. Bovenop het kasteel heb ik een panoramisch uitzicht op de omgeving. Een laatste tussenstop deze dag brengt me in Bait al Safah. In dit museumdorp laten bewoners je kennismaken met de cultuur van Oman en laten je zien hoe het leven er vroeger uitzag. Vrouwen zijn bezig met het bereiden van eten, het branden van bonen voor koffie en het maken van verzorgingsproducten. Ondertussen serveren mannen thee en vertellen over de gebruiken en politiek van het land.

Verlaten dorpen, kloven en gastvrijheid

Op veel plekken in Oman vind je leegstaande dorpen, zo ook Tanuf. Een vervallen dorpje halverwege Nizwa en Bahla, dat in de jaren ’50 van de vorige eeuw gebombardeerd werd door de Britten. De ruïnes zijn onaangeroerd gebleven. In het droge klimaat blijven de lemen huizen goed bewaard, wat het bijzonder maakt om door de verlaten dorpen te wandelen. Later wandel ik een deel van de W8 wandelroute waar ik door twee mannen die me tegemoet lopen spontaan word getrakteerd op koffie en dadels. Gastvrijheid lijkt een vanzelfsprekendheid in Oman.

Iets verderop slingert in Snake Canyon een smalle kloof door het landschap. Waaraan deze plek zijn naam te danken heeft is duidelijk. De kloof slingert als een slang door het landschap.

Afsluiten op zee

De laatste dag breng ik door op zee. Abdullah heeft een boot en vaart ons langs de kust. Zo nu en dan gooit hij het anker uit, zodat ik kan snorkelen in prachtig helder water. Ik zie kleurrijke vissen tussen de rotsen, iets later zelfs een zeeschildpad. Een onverwachte ontmoeting, die perfect past bij deze reis. Een mooi einde van de reis ook, want morgen wacht Muscat op me, en hiermee ook de vlucht terug naar huis.

Over mijn rondreis Oman

Ik maakte deze reis met Jacomijn van zinvolreizen.nl, die de reis samen met lokale gids Abdullah van Blue Skies of Oman heeft samengesteld. Met een kleine groep ontdekten we het sultanaat Oman. Het ligt in het Midden-Oosten, naast de Verenigde Arabische Emiraten, Saudi-Arabië en Jemen. Het is een ontzettend gastvrij land met een lange handelsgeschiedenis. De havenstad Muscat werd 150 jaar lang door de Portugezen bezet. Zij lieten er hun sporen achter, net als de Ottomanen en de Nederlandse VOC die een handelspost in Muscat had. De laatste eeuwen is Oman een sultanaat, nu onder sultan Haitham bin Tariq Al Said.

Oman ontvouwt zich langzaam. In oude dorpen, stille wandelpaden, ontmoetingen onderweg. Het is geen bestemming van snelle hoogtepunten, maar een land dat vraagt om aandacht en tijd. Voor de steden, de uitgestrekte woestijn met bedoeienenkampen, en de weelderig begroeide wadi’s. Wie bereid is om te vertragen, ontdekt een Midden-Oosten dat rijk is aan verhalen, landschappen en cultuur — en dat nog lang blijft nazinderen.

Goed om te weten: Dit artikel bevat affiliate links. Wanneer je een product koopt of boeking maakt via een van deze links, ontvangt Cultuur op Reis een kleine commissie zónder extra kosten voor jou.

Het bericht Rondreis Oman: bergen, wadi’s en waanzinnige steden verscheen eerst op Cultuur op reis.

Rondreis Thailand met een kind

Met zijn blonde haren trekt ons zoontje veel bekijks in Thailand. Regelmatig krijgt hij een aai over zijn bol of wordt hem wat te eten aangeboden. Tijdens de drie weken durende reis willen geregeld mensen een selfie met hem maken of videobellen met familie om ons zoontje aan hen te laten zien. Hij vindt al die aandacht geweldig! Als er niemand naar hem toe komt, zoekt hij zelf andere kinderen op in een speeltuin, loopt hand in hand met een gids of zwaait vrolijk naar andere mensen in het restaurant.

Maanden na de reis glunderen zijn ogen nog steeds als hij de filmpjes van het olifantenreservaat of de foto’s van de kleurrijke markten terugziet. Deze reis was niet alleen een hoogtepunt voor hem, maar ook voor ons. Overweeg jij ook een reis naar Thailand met een jong kind? Ik zeg: doen! Wij boekten deze reis via Better Places, een organisatie die samenwerkt met lokale reisexperts. Alles werd op maat gemaakt en volledig afgestemd op onze wensen. Wij vertellen je alles over deze bijzondere gezinsvakantie met mijn man en zoontje.

Aankomst in Bangkok

De eerste dag brengen wij rustig door in de buurt van het True Siam Rangnam Hotel. Op een paar minuten lopen ligt een klein stadspark – perfect om te acclimatiseren in de hitte. Vogels tsjirpen in de bomen, al zie je ze niet vaak, een varaan ligt aan de waterkant en glipt snel weg als wij dichterbij komen. Er is een fijne speeltuin, zodat ons zoontje even kan spelen. Hij geniet ervan en maakt meteen vriendjes. Wat meteen opvalt: hoe vriendelijk iedereen hier is, zeker voor kinderen.

Na een duik in het hotelzwembad (boek met kinderen sowieso altijd een hotel met zwembad) lopen we ‘s avonds naar een food market. Gelukkig heb ik Google Maps gedownload op mijn telefoon, anders zouden we het hotel nooit terugvinden in de wirwar van straatjes en stalletjes met eten en kleding. We lopen een stukje over een oude spoorbaan, ook hier wordt nog gekookt op branders en geïmproviseerde keukentjes. Onze favoriet? Mango sticky rice. En zeker die ook van ons zoontje, Het wordt een gerecht waar we samen tijdens de hele reis van blijven genieten.

Fietsen door Bangkok

De volgende ochtend fietsen we door de drukke straten van Bangkok, het is een fantastische manier om de stad te verkennen. Bij Co van Kessel kun je zelfs met een jong kind op pad: zij zorgen voor een fietsstoeltje. We zigzaggen door de nauwe steegjes van Chinatown en hebben soms het idee dat we bijna bij mensen het huis binnenfietsen. Flesjes water worden onderweg aangereikt door een vrouw die met haar zoontje voor het huis zit. Bij de Pak Khlong Talat-markt stallen we de fietsen en lopen langs de vele kraampjes.

De gids koopt ondertussen bakjes vol fruit voor de groep zodat iedereen iets kan proeven – ons zoontje krijgt van haar steeds een extra stukje toegestoken. Gebrande appel, pomelo, koekjes van gepofte maïskorrels met karamel. Wij bewonderen ondertussen de Phuang Malai die op de bloemenmarkt verkocht worden, kleurrijke bloemenkransen die als offer worden gebruikt.

We verlaten Chinatown en steken de Chao Phraya rivier over. Iets later parkeren we de fiets bij het boeddhistisch tempelcomplex Wat Prayurawongsawas Worawihan. Waar wij de tempel sereen, maar indrukwekkend vinden, is voor ons zoontje het voeren van de schildpadden bij de tempel een hoogtepunt. Schaterlachend zit hij op zijn hurken naast het water en steekt een stokje met fruit naar de schildpadden.

Grand Palace en Wat Phra Kaew

Nog zo’n must-see als je in Bangkok bent is het Grand Palace, ooit de koninklijke residentie. Op het terrein vind je het tempelcomplex van Wat Phra Kaew, een van de meest heilige plekken in Thailand waar het beroemde beeld van de smaragdgroene Boeddha staat. De architectuur alleen al is magisch, het zonlicht weerkaatst op de tegeltjes. Bij de tempel zelf is het beklemmend warm en druk, we schuifelen voorbij de Boeddha. We zijn blij dat we vroeg op de ochtend hier zijn en we duiken even het museum in, heerlijk in de airco, waar we meer leren over de restauratie van de tempels en gebouwen.

Tip: Op de website van Yvonne van der Laan vind ik altijd handige tips, zoals ook deze blog over Bangkok met kinderen

Songkran vieren in Thailand

Hierna gaan we snel weer de straat op. We zijn precies op het juiste moment in Thailand, nu Songkran wordt gevierd, het traditionele Thaise Nieuwjaar. Songkran wordt ook wel ‘feest van het water’ genoemd. Drie dagen lang verandert het hele land in één groot waterfestijn en gooi je elkaar nat met water als gelukswens. Iedereen, van jong tot oud, doet mee en ook als je in een tuktuk zit word je niet ontzien. Ons zoontje wordt continu betrokken in watergevechten – I think he’s so cute, roept een jongen die met mijn zoontje in een watergevecht verwikkeld is.

Mae Klong Train Market

De volgende ochtend rijden we Bangkok uit, we genieten volop van de laatste dag Songkran, het Thaise nieuwjaarsfestival. Mensen zitten in de laadbak van pick-up trucks, gewapend met waterpistolen of een grote ton water. Langs de weg staan kinderen klaar om voorbijgangers nat te spuiten. Zelfs op de snelwegen staan mensen opgesteld, waardoor de chauffeur soms flink op de rem moet trappen om een waterzuil te ontwijken.

We zijn onderweg naar de bekende Mae Klong Train Market. Souvenirs, fruit, alles ligt hier uitgestald op het spoor. Om twee minuten voor negen wordt er ineens iets omgeroepen. Snel worden de kraampjes aan de kant geschoven, lakens worden over de waar gegooid en toeristen naar de zijkant van het spoor gedirigeerd. “You step over the red line and you’ll die”, wordt er half grappend gezegd. Maar je moet wel echt aan de kant, want we horen getoeter en daar komt de trein de bocht om. Ons zoontje vind het eerst wat spannend, maar kijkt met grote ogen toe hoe de trein langzaam voorbijrijdt en de markt weer opgebouwd wordt. In de auto vertelt hij alles aan zijn knuffel “toet toet”, “wauw” en een hoop gebrabbel.

Floating Market Damnoen Saduak

Redelijk in de buurt ligt ook de Floating Market Damnoen Saduak. Als je de verhalen hoort koop je hier authentieke, lokale delicatessen en souvenirs. Wij weten niet of deze plek de reputatie waar maakt . Het eerste stuk op de boot is leuk, maar al snel valt ons op dat het vooral goedkope souvenirs zijn die je hier vindt, en dat er ook niet het beste fruit wordt verkocht. De verkopers hebben een stok met een haak en trekken de voorbij varende boten naar zich toe, ook als je niets wil kopen. Iets verderop zien we een bord met de mededeling dat je op de foto kunt gaan met een lemur, slang of tijger. De vrouw die erbij staat houdt een grote, witte slang vast. Wereldberoemd, dat kan zo zijn, maar wat ons betreft is dit een plek om over te slaan. Wij reizen door naar het Royal River Kwai Resort, dat overigens wél een echte aanrader is!

Bridge over the River Kwai

Ontegenzeggelijk een indrukwekkend moment tijdens de reis is het bezoek aan de Bridge over the River Kwai en het bijbehorende oorlogsmuseum. In het museum lezen we meer over de bouw van de 300 kilometer lange spoorbaan. De persoonlijke bezittingen die later zijn opgegraven vertellen de verhalen van de gevangenen die hier leefden, werkten en soms gestorven zijn onder erbarmelijke omstandigheden.

De brug is in 1945 gebombardeerd, nadat meer dan honderdduizend mannen hun leven lieten bij de bouw van de dodenspoorlijn. Velen liggen begraven op de begraafplaats bij het museum, al valt op dat dit vooral de Amerikanen, Australiërs en Nederlanders zijn. De Aziatische gevangenen die hier stierven hebben geen graf of plekje op de officiële begraafplaats gekregen. Voor kleine kinderen is dit museum misschien minder geschikt – we zijn blij dat ons zoontje voorlopig nog even niets begrijpt van de gruwelijke dingen die zich hier hebben afgespeeld- maar het biedt wel een belangrijke kijk op de geschiedenis.

Death Railway

Later nemen we het boemeltreintje over de Death Railway. Deze spoorlijn begint waar de beruchte Birma Spoorlijn ophoudt. We reizen zo’n 30 kilometer met de trein naar Thakilen, en we kregen vooraf al een goede tip van onze gids: “zorg ervoor dat je rechts zit, in de rijrichting van de trein, want dan heb je het beste uitzicht”. En dit klopt helemaal. Met de dieseltrein rijden we tussen de hennepvelden door, de trein passeert kleine gehuchten. Het kaartje dat nog ouderwets geknipt wordt door de conducteur is favoriet bij de kleine, wij genieten vooral van het prachtige uitzicht, zeker wanneer we in de bocht ver vooruit kunnen kijken en de trein op het smalle spoor balanceert.

Overnachten op de River Kwai

Nog onder de indruk van het museum volgen we de loop van de River Kwai. Eerst met de auto, daarna stappen we over op een longboat. Vannacht verblijven we namelijk in drijvende hutten op de rivier. Het is opletten, met een dreumes die ook het water in wil. Zeker als hij zijn ouders om en om in het water ziet springen om zich door de stroming mee te laten voeren, om bij het laatste hutje weer uit het water te klimmen. Onze kleine waterrat rommelt wat in de tas en komt met zijn eigen zwemvest naar ons toe gelopen. Slim is hij wel, maar we laten hem toch maar niet het water in. Dat bewaren we tot een volgend bezoek, want hier komen we zeker nog eens terug.

Om ons zoontje af te leiden van het water lopen we het bruggetje naar de oever op en wandelen een stuk met hem de natuur in. Tussen de bananenbomen staat een olifant, hij hoort bij het Mon dorp dat wij willen verkennen. Bij de tempel, behoorlijk groot voor de paar hutten die hier zijn, scharrelen twee monniken tussen de tempels en voeren de kippen. Ze lachen en zwaaien, en ons zoontje krijgt rijstkoekjes aangeboden.

’s Avonds eten we uitgebreid op het terras voor de hutten. Met het geklots van water op de achtergrond, zo nu en dan het gekraak van het hout van de hutten, en een cocktail in de hand voelt het als pure rust. Het is een beetje spannend met een klein kind, zo op het water, maar wat een heerlijke plek.

Erawan watervallen

Weer terug aan wal besluiten we dat het een goed idee is om de Erawan watervallen te bezoeken in het Erawan Nationaal Park. Even afkoelen in het water. De watervallen bestaan uit zeven terrassen, elk met kristalhelder water, en een wandelpad kronkelt steeds hoger de berg op. Hoe hoger je komt, hoe rustiger en koeler het wordt en hoe mooier de waterval. Ons zoontje genoot van het water – en van de vissen die speels aan zijn voeten knabbelen.

Wat ons opvalt: om afval in het park te voorkomen mag je na de eerste twee terrassen geen eten meer meenemen. Dit moet je in deposit afgeven. Elke plastic fles die je mee wil nemen moet je laten merken en hiervoor een deposit van twintig baht afgeven, die je na je wandeling weer kunt ophalen. Een heel gedoe, maar het helpt. Na dit punt zien we nergens afval liggen.

Eeuwenoud Ayutthaya

Na een tussenstop in Bang Pa-In, het zomerpaleis dat werd gebruikt door koning Chulalongkorn, Rama V, komen we aan in Ayutthaya. Deze voormalige hoofdstad van Siam (1350–1767) werd door maar liefst 33 koningen gebouwd en staat vol met tempels, paleizen en monumenten. Hoewel de stad in 1767 door de Birmezen werd verwoest, blijft het Ayutthaya Historical Park een indrukwekkende plek. Het staat niet voor niets op de Unesco-Werelderfgoedlijst. Eén van de bekendste gebouwen is de Wat Phra Sri Sanphet, misschien wel de belangrijkste tempel in Ayutthaya.

We zien eekhoorns dartelen tussen de ruïnes en bewonderen de beroemde Boeddha die wordt omarmd door boomwortels. Ayutthaya is magisch, en we hadden hier graag langer willen blijven. Maar de nachttrein naar Chiang Mai wacht. Lees alles over mijn ervaring met de nachttrein in Thailand.

Met de nachttrein naar Chiang Mai

Omdat we liever geen binnenlandse vluchten nemen, kiezen we voor de nachttrein. Onze zorgen dat het chaotisch zou zijn, blijken onterecht. Bij aankomst op het station zien we op de schermen de verwachte aankomsttijd van onze trein al staan. Precies op tijd, dus we hebben nog tijd om een Pad Thai te eten. Wanneer trein 9 in aankomst is vraagt een conducteur naar de kaartjes en dirigeert iedereen naar het juiste plekje op het perron. De trein stopt precies voor onze neus en binnen een minuut is iedereen ingestapt.

De conducteur helpt ons om de tassen de trein in te tillen en eenmaal in de trein blijkt dat de bedden al zijn opgemaakt. De stewards in de trein zijn dol op ons zoontje. Hij mag mee op ontdekkingstocht door de coupés en kijkt zijn ogen uit. Zelf wanneer hij in bed ligt schuift hij steeds de gordijntjes open om naar buiten te kijken. Er is dan ook genoeg te zien. Bij elk station dat de trein passeert, zien we mensen die nog aan het koken zijn, tot het langzaam overal donker wordt en ook wij gaan slapen.

Wakker worden in Chiang Mai

We worden wakker vlak voor de trein het station van Chiang Mai binnenrijdt. Deze historische stad was onderdeel van het koninkrijk Lanna. Het is een stad vol tempels, merken we al snel. Niet alleen in het centrum van de stad zijn er al 36 te vinden, ook in de omgeving van Chiang Mai stikt het van de tempels (wats).

Chiang Mai is klein, het historische centrum beslaat een goede vierkante kilometer, ons (overigens prachtige) hotel ligt hier midden in. Na een paar dagen rondstruinen hebben we dus veel van de tempels bezocht. Een ander hoogtepunt van Chiang Mai is China Town, en de grote overdekte markt hier. We kopen gebakken banaan in bananenblad, mangosteen en heerlijke Khanom Buang – Thaise kokospannenkoekjes. En als we naar de kelder lopen snappen we direct waarom overal een weeïge vislucht hangt. Rijen vol met gedroogde vis, die slaan we toch maar over.

Naar het Dak van Thailand

Met een transfer reizen we naar Doi Inthanon, ook wel het Dak van Thailand genoemd, het hoogste punt van het land op 2.565 meter boven zeeniveau. Maar eerst nemen we een kijkje bij de prachtige Wachirathan-waterval, een van de hoogtepunten van het Doi Inthanon Nationaal Park. De dreumes kan heerlijk zelf rondlopen, zo nu en dan aan de hand van de gids.

Ook stopt de chauffeur bij een dorp van de Karen-gemeenschap. We drinken de koffie die hier wordt verbouwd en geroosterd. Want waar hier eerst veel opium werd verbouwd, is dat tegenwoordig koffie. Hoewel het maar een klein dorpje is, de kippen en varkens scharrelen tussen de huizen, is er een school. En jongeren die vertrekken om in de stad te gaan studeren, komen vaak terug naar het dorp om vervolgens als Park Ranger in het nationaal park te werken. Zo blijft het dorp leven.

Op de terugweg naar Chiang Mai bezoeken we nog snel de King and Queen Chedi’s, twee prachtige pagodes die zijn gebouwd ter ere van de voormalige koning en koningin van Thailand. Rondlopend tussen de rododendron in de tuinen rondom de pagodes, hebben we prachtig uitzicht op de vallei beneden ons.

Op zoek naar de olifant

Over een kronkelende weg rijden we een dag later de bergen in, naar de olifantenopvang ChangChill. Het is een bijzondere plek, want ChangChill is een van de weinige écht verantwoorde olifantenopvangcentra in Thailand. Olifanten zwerven door de vallei en samen met een gids gaan we naar ze op zoek. Ons zoontje vindt het geweldig, wanneer hij oog in oog staat met een olifant. Het is van een afstandje, maar nog steeds is hij zwaar onder de indruk. Het is mooi om te zien dat de olifanten hier een goed leven hebben, en het is een van de hoogtepunten van deze reis. Lees een uitgebreide blog over ChangChill op Avontuur op Reis.

Monks Trail

De tempel Wat Phra That Doi Suthep is de bekendste tempel van Chiang Mai, en we besluiten dat we hier ook naartoe willen gaan. Wandelend, wel te verstaan, want je zou over de Monks Trail naar de tempel moeten kunnen lopen – genoemd naar de monniken die deze tocht geregeld maken. En dus gaan we op pad, met ons zoontje in de draagzak. We lopen door het bos en volgen de kleurrijke vlaggen die om de zoveel meter in de bomen hangen. Halverwege de route komen we uit bij Wat Pha Lat. De oude tempel, genesteld in de bergen, is een oase van rust.

Omdat de rest van het pad is afgesloten vanwege de hoge kans op natuurbranden die er momenteel is, en de smog het mooie uitzicht vanaf de tempel Wat Phra That Doi Suthep toch onmogelijk maakt, besluiten we dat Wat Pha Lat voor vandaag de eindbestemming wordt. Dat is niet erg, want dit is misschien wel een van de meest unieke tempels in Chiang Mai.

Koh Chang

Inmiddels hebben we al heel wat van Thailand gezien, alleen nog geen strand. We reizen dus de volle lengte van het traject, van Chiang Mai naar Bangkok, weer terug met de trein. Hierna nemen we een transfer naar het eiland Koh Chang. Het staat ook wel bekend als olifanteneiland (Koh = eiland en Chang= olifant), omdat het eiland de vorm heeft van een olifantenkop. 

Resorts liggen hier uitgestrooid over de kustlijn van Koh Chang. De kustweg herbergt volop restaurantjes, 7-Eleven supermarkten en barretjes. Hier eten ik iedere dag, en de groene curry met tofu, Thaise aubergine en Thaise basilicum is favoriet. Op het eiland is het vooral ook tijd voor ontspanning, en dus liggen we een groot deel van de tijd in zee of in het bizar fijne zwembad van het hotel. Het zwembad is met alle glijbanen populair bij de kinderen, ook die van ons. Voordeel is dat er hierdoor niemand op het strand zit en wij hier dus ook in alle rust kunnen zwemmen. Vanaf het strand hebben we uitzicht op Khlong Prao Beach, en net achter een rots verstopt zit Kai Bae Beach.

Wandeling naar Khlong Phlu Waterval

Koh Chang is bergachtig en ligt in een groen tropisch regenwoud, één van de oudste in Thailand. We besluiten een hike te maken naar de Khlong Phlu Waterval, die relatief dicht bij het resort ligt. We zijn weer echte Nederlanders, en zijn een van de weinigen die naar het nationale park lopen in plaats van een tuktuk te nemen. Oppassen blijft het wel. We hebben een wandelroute gevonden via Komoot, maar wanneer we een bord spotten met de tekst ‘Danger Elephant – Do not enter’ maken we toch maar een omweg. En inderdaad zien we iets verderop olifanten los lopen.

Gelukkig vinden we na wat rondvragen een alternatieve route en lopen we naar de waterval. Het pad kronkelt dwars door het oerwoud. We lopen over trappen in de rotsen, spotten steeds mooie hagedissen en vlinders en ondanks dat de waterval buiten het regenseizoen niet heel indrukwekkend is, draait de fotocamera overuren. Wanneer we een van de informatiebordjes langs het pad proberen te ontcijferen, horen we geritsel boven ons. Ineens valt er iets naast ons op de grond. Of is het gegooid? Tussen de bladeren blijkt een grote groep apen te zitten, ze maken flink lawaai. Mijn zoontje roept net zo hard terug en glundert van oor tot oor. Hier zijn we toch voor naar Thailand gereisd?

Rondreis Thailand met een jong kind?

Doen! Thailand is een ontzettend toegankelijk land, en de Thai zijn gek op kinderen. Ons zoontje werd overal aangesproken, betrokken bij Songkran, kreeg op straat overal eten aangeboden. Hij had de tijd van zijn leven en nog steeds kijken we samen naar filmpjes van de olifanten, de apen, de ritjes door Bangkok. En wijzelf? Natuurlijk is het lastiger om uitgebreid uit eten te gaan en de meerdaagse jungle trekking hebben we bewaard voor een volgende reis. Maar verder? Eigenlijk hebben we de reis niet heel anders gepland dan we zonder kind zouden hebben gedaan. We hebben als gezin steden verkend en door de jungle gelopen, tempels bezocht en wildlife gespot, genoten van streetfood en gedobberd in zee. Dit is een reis die we zo weer zouden maken.

Tips rondreis Thailand met kinderen

• Voorbereiding: ga naar de GGD voor de benodigde vaccinaties en check bij het consultatiebureau of jouw kind bij aanvang van de reis alle vaccinaties van het Rijksvaccinatieprogramma al heeft gehad.
• Wandelwagen en draagzak: een opvouwbare wandelwagen is wel zo handig in het warme klimaat. Gebruik de draagzak alleen voor wandelingen in koelere gebieden.
• Stoelverhoger: een opblaasbare stoelverhoger is handig en veilig in auto’s en taxi’s, en ook te gebruiken in restaurants.
• Bedtent: kinderbedjes waren niet in alle hotels beschikbaar. Je kunt overwegen een opblaasmatras mee te nemen, of een bedtent die ook beschermt tegen muggen.
• Babyvoeding: luiers en melkpoeder zijn makkelijk verkrijgbaar in 7-Eleven supermarkten, net als pakjes (plantaardige) melk, let wel op het vaak hoge suikergehalte. Potjes babyvoeding zijn niet verkrijgbaar. Neem er een paar mee, wel zo handig mocht je kind geen curry willen eten.
• Streetfood: kies vegetarische opties om risico’s op voedselvergiftiging te verkleinen. Mango sticky rice, kokosnoot, Khanom Buang met banaan en fruitsmoothies zijn kindvriendelijke favorieten.
• Taxi: zien taxichauffeurs je met een kinderwagen lopen? Dan willen ze je waarschijnlijk een hogere ritprijs aansmeren. Maak gebruik van de app Grab, of zorg dat je een taxi vindt die op de meter wil rijden.
• Nachttrein: de nachttrein is comfortabel, zelfs met jonge kinderen. Kies dan wel voor de luxe (maar alsnog heel betaalbare) trein. Deze trein heeft airco en stopcontacten waar je een Europese stekker in kunt steken, en je kunt aan boord eten kopen. Jonge kinderen die bij jou in bed slapen, mogen gratis mee zonder eigen ticket.

Thailand met kinderen? Gewoon doen. Het is een avontuur voor het hele gezin!

Goed om te weten: Dit artikel bevat affiliate links. Wanneer je een product koopt of boeking maakt via een van deze links, ontvangt Cultuur op Reis een kleine commissie zónder extra kosten voor jou.

Het bericht Tempels en tuktuks: onze rondreis Thailand met een jong kind verscheen eerst op Cultuur op reis.

Korte geschiedenis van de Geboortekerk in Bethlehem

Rond 326 na Christus werd een kerk gebouwd door keizer Constantijn en zijn moeder Helena, op de plek waarvan werd aangenomen dat Jezus er geboren was. Dit was kort nadat het christendom officieel werd erkend in het Romeinse Rijk. De kerk was oorspronkelijk een achthoekig gebouw met een open gebied rond een natuurlijke grot, die volgens de overlevering de geboorteplaats van Jezus was.

Tijdens de Samaritaanse opstanden ging de kerk in vlammen op, maar rond 530 herbouwde Keizer Justinianus de kerk. Deze nieuwe kerk was groter en majestueuzer dan de eerste en vormde de basis van het gebouw dat vandaag de dag nog steeds staat. In 614 vielen Perzen het Heilige Land binnen en verwoestten veel christelijke kerken, maar de Geboortekerk werd gespaard. Volgens een legende zagen de Perzen een mozaïek in de kerk waarop de Drie Wijzen uit het Oosten waren afgebeeld in Perzische kledij, en uit respect voor hun cultuur vernietigden ze de kerk niet.

Later maakten de kruisvaarders, in de elfde en twaalfde eeuw, het een belangrijk pelgrimsoord voor Europese christenen. Ze voegden nieuwe decoraties en een klooster toe. Tijdens de Ottomaanse periode bleef de Geboortekerk een belangrijk heiligdom, maar het gebouw raakte in verval. In de negentiende eeuw werden verschillende restauraties uitgevoerd om de kerk te behouden. In 2012 werd de kerk toegevoegd aan de Unesco-Werelderfgoedlijst, deels vanwege de historische betekenis en de architecturale waarde.

De Geboortegrot

Het centrale heiligdom van de kerk is de Geboortegrot, een kleine grot waar volgens de traditie Jezus werd geboren. De exacte plek wordt aangegeven door een zilveren veertienpuntige ster in de vloer. Deze plek markeert niet alleen de ondergrondse grot, maar ook het begin van het christendom. De Geboortekerk is hiermee al sinds de vierde eeuw een van de heiligste christelijke plaatsen in de wereld.

Pelgrimsbestemming

De Geboortekerk wordt vandaag de dag gezamenlijk beheerd door drie christelijke gemeenschappen: de Grieks-orthodoxe, de Rooms-Katholieke en de Armeense Apostolische Kerk. Dit gezamenlijke beheer zorgt soms voor spanningen, maar het weerspiegelt ook de brede christelijke betekenis van de plek. De kerk blijft een belangrijk bedevaartsoord voor christenen van over de hele wereld.

Je kunt de kerk en de Geboortegrot alleen bezoeken in de beperkte tijd tussen de verschillende diensten door. Pelgrims uit de hele wereld bezoeken deze plek. Met de flinke stroom bezoekers die de kerk trekt, betekent dit dat er dus vaak een lange wachtrij staat.

In de afgelopen zeventienhonderd jaar zijn Bethlehem en de Geboortekerk een pelgrimsbestemming geweest. Nog steeds trekt de kerk veel religieuze toeristen. Maar niet alleen de kerk zelf; ook de oude bedevaartroute die de weg markeert waarlangs volgens de traditie Jozef en Maria naar Bethlehem trokken.

Unesco werelderfgoed in Palestina

Palestina heeft twee erkende Unesco werelderfgoederen. Als eerste het land van olijfbomen en wijnranken, een paar kilometer ten zuidwesten van Jeruzalem. In dit heuvellandschap van Battir, tussen Nablus en Hebron, vind je een aantal ‘widian’ ofwel bebouwde valleien met karakteristieke stenen terrassen.

Het tweede werelderfgoed is de Geboortekerk in Bethlehem op de Westelijke Jordaanoever. De Geboortekerk in Bethlehem heeft een lange en rijke geschiedenis die teruggaat tot de vroege dagen van het christendom. Het is een van de meest heilige en bezochte plaatsen in de christelijke wereld.

Ook bezoeken in Bethlehem

Net buiten Bethlehem vind je de plek waar de herders de engelen zouden hebben gezien. Op deze plek staan nu twee kerken; een orthodoxe en een katholieke. In Bethlehem zelf bekijk je de schilderingen van kunstenaar Banksy. Overal in de stad maakte hij schilderingen met een belangrijke boodschap. Heel bekend zijn de vredesduif met kogelwerend vest en de man die een boeket bloemen gooit. Naast het bekijken van de street art van Banksy, kun je ook in het hotel slapen dat de kunstenaar als politiek protest in Bethlehem opende. Vanuit de kamers van The Walled Off Hotel* kijk je uit op de Israëlische muur (Israëlische Westoeverbarrière). Deze kilometerslange betonnen muur is gebouwd door Israël.

Goed om te weten. Dit artikel bevat affiliate links. Wanneer je een product koopt of boeking maakt via een van deze links, ontvangt Cultuur op Reis een kleine commissie zónder extra kosten voor jou.

Het bericht Unesco werelderfgoed in Palestina: de Geboortekerk in Bethlehem verscheen eerst op Cultuur op reis.

Unesco Werelderfgoed in Turkije: Efeze

Efeze was na Rome de grootste stad van het Romeinse Rijk, een bruisende Ionische haven- en handelsstad. Vandaag de dag trekt deze antieke stad duizenden bezoekers die willen ontdekken hoe een stad in de bloeiperiode van het Romeinse Rijk eruitzag. De geschiedenis van Efeze gaat echter nog verder terug. Al in elfhonderd voor Christus ontstonden hier nederzettingen rond het heiligdom van de vruchtbaarheidsgodin Artemis. Ik breng een bezoek aan Efeze en loop sprakeloos rond tussen de talloze ruïnes . Je kunt op eigen gelegenheid naar Efeze reizen, of vanuit Izmir of Kusadasi een excursie boeken*.

Bij aankomst in Efeze is het eerste indrukwekkende bouwwerk dat ik tegenkomt het Prytaneum, ofwel het raadhuis, waar de hoogste ambtenaren bijeenkwamen. Het onderste deel van het gebouw stamt uit de Hellenistische tijd, terwijl het bovenste deel uit de Romeinse tijd komt, waarschijnlijk uit de periode van keizer Augustus.

Vlakbij ligt het Odeion, een klein theater dat gebruikt werd voor komedies en tragedies, voordrachten en wedstrijden. Andere hoogtepunten van Efeze zijn de Tempel van Hadrianus, gebouwd in de tweede eeuw ter ere van keizer Hadrianus, en de iconische Bibliotheek van Celsus.

Bibliotheek van Celsus

Ik struin verder over de brede straat. Het is bijna niet te beseffen hoe groot deze archeologische vindplaats is, ik kan er uren blijven rondlopen. Ik stop bij de Bibliotheek van Celsus. De bibliotheek is een van de mooiste en bekendste gebouwen die zijn overgebleven uit de oude Grieks-Romeinse tijd. Het is sowieso een van de meest indrukwekkende overblijfselen in Efeze.

De bibliotheek is gebouwd met de ingang op het oosten, zodat de ochtendzon de bibliotheek in zou vallen. De leeszaal zelf was bekleed met marmer en in nissen in de muren werden ongeveer twaalfduizend perkamentrollen bewaard. De bibliotheek is gebouwd in opdracht van Tiberius Julius Aquila ter ere van zijn overleden vader Tiberius Julius Celsus Polemaenus, die is begraven in een marmeren sarcofaag in de grafkamer onder de bibliotheek.

Tempel van Artemis in Efeze

Een andere iconische plek in Efeze is de Tempel van Artemis, ooit het grootste tempelgebouw van de oudheid én een van de zeven wereldwonderen van de antieke wereld. Hoewel er nu slechts een enkele zuil over is, was dit heiligdom gewijd aan Artemis, de godin van de jacht en vruchtbaarheid.

Er wordt gezegd dat dit het mooiste bouwwerk geweest is dat ooit op aarde heeft gestaan, mooier nog dan de bibliotheek. De tempel bestond uit twee rijen zuilen en het totale complex had een gigantisch oppervlakte van zo’n achtduizend vierkante meter. Op 21 juli 356 voor Christus liet Herostratos het complex in brand steken. Zijn opzet was om door het vernietigen van het wereldwonder beroemd en hierdoor onsterfelijk te worden. Helaas is het beroemd worden hem hierdoor gelukt.

De tempel werd later herbouwd, deed nog even dienst als kerk voor het nieuwe christendom maar werd in het jaar 401 door Johannes Chrysostomus definitief vernietigd. De stenen werden voor andere gebouwen gebruikt en zo zijn acht pilaren hergebruikt in de Aya Sofia. Op de plaats van de tempel in Efeze is nu nog maar één enkele zuil over.

Lees ook: Ontdek 13x UNESCO Werelderfgoed in Nederland

Bezienswaardigheden in de buurt van Efeze

Na de verovering door de Turken in 1420 raakte Efeze in verval, maar gelukkig zijn veel ruïnes nog steeds te bewonderen. Hierdoor krijg je prachtig zicht op hoe grandioos de stad ooit moet zijn geweest. De omgeving van Efeze biedt ook andere bezienswaardigheden. In het nabijgelegen Selçuk vind je de Isa Bey-moskee en een Byzantijns-Seltsjoekse citadel. Hier liggen de resten van de Johannesbasiliek, waar volgens de overlevering de apostel Johannes begraven ligt. Verder kun je op een heuvel het huis van Maria (Meryemana) bezoeken, dat een belangrijke bedevaartsplaats is. Meer lezen? Op Avontuur op Reis lees je meer over mijn reis naar Turkije.

Goed om te weten: deze reis maakte ik op uitnodiging. Dit artikel bevat affiliate links. Wanneer je een product koopt of boeking maakt via een van deze links, ontvangt Cultuur op Reis een kleine commissie zónder extra kosten voor jou.

Het bericht Efeze: een reis door de oudheid verscheen eerst op Cultuur op reis.