Zon en palmbomen, dat is het eerste wat ik zie bij aankomst in Valencia. Het is pas februari, maar de zomer lijkt zich hier al aan te kondigen. Ik ben trouwens ook niet per se voor het weer gekomen, maar voor de musea, de paella en de Ciutat de les Arts i les Cièntes, de Stad van de Kunst en Wetenschappen die ik nu voor me zie liggen. Terwijl ik uitkijk over de witte gebouwen van architect Santiago Calatrava, valt mijn oog op iets anders. Het Turia-park, dat als een groene golf door de stad slingert. Ik besluit Valencia vandaag op de fiets te verkennen met het park als uitgangspunt.

Tips voor Valencia

• Slapen: Hotel Primus Valencia ligt direct aan het Turia-park. Blanq Carmen Hotel is een boutiquehotel in het oude centrum. Voor meer luxe: Vincci Mercat.
• Eten: Begin Huerto (Pg. de l’Albereda, 47), Pintxo i Trago (Pl. Redona, 9) en tapasrestaurant Nederland 1814 (Plaça de Rodrigo Botet 4).
• Reisorganisatie: Explorista Travel.
• Fietstour: via Happy Tourist Center Valencia of BajaBikes.
• Kookworkshop: My First Paella.
• Tip: met de Valencia Tourist Card reis je gratis met het OV door Valencia en heb je toegang tot veel musea en activiteiten.

Fietstour Valencia

Mijn ontdekkingstocht begint in El Carmen, de oudste wijk van Valencia, verscholen tussen de Moorse en christelijke stadsmuren. De wijk dankt haar naam aan het klooster Carmen Calzado. Overdag struin je hier langs kleine boetiekjes en rustige pleinen, ’s avonds verandert de wijk in een decor van terrassen en restaurants. Nu, vroeg op de dag, is het er nog stil.

Gids Kirsten van Happy Tourist Center neemt me vandaag mee op de fiets en vertelt hoe het leven in Valencia zich vooral op de pleinen afspeelt. Op Plaza de la Virgen zitten mensen in de zon op een terrasje naast de kathedraal. Iets verderop ligt Plaza del Carmen, met sinaasappelbomen, een fontein en de Iglesia del Carmen. Hier speelt het leven zich buiten af, precies zoals je dat in Spanje verwacht. Niet ver daarvandaan ligt El Mercado Central, de bekende versmarkt van de stad.

Modernisme en oude tradities

Zigzaggend door de stad duikt tussen de straten plotseling het Estación del Norte op. De naam verwijst niet naar de ligging van het station, legt Kirsten uit, maar naar de voormalige spoorwegmaatschappij Compañía de los Caminos de Hierro del Norte, die het gebouw in 1917 opende om Valencia met het noorden van Spanje te verbinden.

Het station geldt als een van de mooiste voorbeelden van Valenciaans modernisme. Op de gevel prijken overal sinaasappels, hét symbool van de stad. “Valencia wordt ook wel de sinaasappelstad van Spanje genoemd,” vertelt Kirsten. “De sinaasappels die nu nog aan de bomen in de binnenstad hangen worden binnenkort geoogst.” Binnen in het station bewonder ik de oude wachtruimtes, de cassetteplafonds en de kleurrijke tegelmozaïeken. Het voormalige stationscafé is zonder meer de meest indrukwekkende ruimte: de mozaïeken hier verbeelden Valenciaanse tradities.

Voor ik verder fiets werp ik een blik op een tegenwoordig minder gewaardeerde Valenciaanse traditie, de stierenarena. Het gebouw is een neoclassicistisch ontwerp van de architect Sebastián Monleón Estellés. De stenen bogen en zuilengalerij ogen indrukwekkend, maar het gebouw blijft confronterend. Het aantal stierengevechten is afgenomen, maar de traditie leeft nog voort tijdens feesten als Las Fallas, waarbij nog altijd stieren door matadors worden gedood.

Tussenstop bij Mercado Colón

Een korte fietstocht later stap ik uit het ritme van de stad bij Mercado Colón, een van de vele markthallen van Valencia. Op deze plek was stond ooit een gasfabriek, tot Francisco Mora Berenguer in 1914 het huidige gebouw ontwierp. “Hij studeerde architectuur in Barcelona en kwam daar in aanraking met het Catalaanse modernisme en met het werk van Gaudí,” vertelt Kirsten. “Misschien herken je wat elementen.” De typisch Valenciaanse sinaasappels en mozaïeken die de stad kenmerken, keren ook hier terug.

De Markt van Colón is een voorbeeld van modernistische architectuur, met hoge plafonds en veel daglicht. Marktkramen met verse producten vind je er nauwelijks, delicatessenwinkels met lokale ambachtelijke producten, restaurants en cafés des te meer. Hier kom je niet voor je boodschappen, maar voor een Agua de Valencia en een bord paella.

Paella, horchata en een standbeeld

Met een tas vol marktaankopen loodst Kirsten de groep naar Plaza de Alfonso el Magnánimo, beter bekend als El Parterre. In dit kleine park staat een bronzen ruiterstandbeeld van koning Jaime I die in 1238 tijdens de reconquista Valencia op de Moren heroverde.

Hier deelt Kirsten ook de inhoud van haar tas. “In Valencia kan je niet weggaan zonder twee dingen te proeven,” zo vertelt ze. “Paella en horchata.” Ze haalt horchata tevoorschijn, een drankje van aardamandelen, water en suiker. Naar verluidt is het ontdekt door Jaime I zelf, toen hij Valencia bevrijdde van de Moren. Ik proef mijn eerste glas horchata met een fartón erbij, een zoet met suiker geglazuurd broodje dat je in het drankje doopt. Ondertussen legt Kirsten uit waarom een vleermuis in het stadswapen van Valencia prijkt: volgens de overlevering waarschuwde het dier ’s nachts de soldaten van Jaime I voor een naderende aanval.

De kathedraal en de Heilige Graal

Terwijl het Turia-park dichterbij komt, doemt ook de Kathedraal van Valencia op met haar iconische klokkentoren de Miguelete. De kathedraal verrees tussen de 13e en 15e eeuw op de resten van een Romeinse tempel, die later ook dienstdeed als moskee van het Arabische Balansiya.

Bijzonder is dat in de kathedraal de Heilige Graal wordt bewaard, die volgens de overlevering via Rome en Huesca in de 15e eeuw uiteindelijk zijn weg naar Valencia vond. Elke donderdag komt het Tribunal de las Aguas, een eeuwenoude instelling uitgeroepen tot Immaterieel Cultureel Erfgoed van de Mensheid, samen bij de Apostelenpoort. Wie de 207 treden van de Miguelete beklimt, wordt beloond met uitzicht over de stad en het Turia-park, dat zich als een groene ader door Valencia slingert.

Musea in het oude centrum

In het oude centrum, waar ik nu fiets, liggen ook de verschillende musea die ik de dagen erna bezoek. In het Centro de Arte Hortensia Herrero (CAHH) hangt de privécollectie van kunstverzamelaar Hortensia Herrero. Hier bewonder ik hedendaags werk van onder andere Joan Miró, Anish Kapoor, Anselm Kiefer en Roy Lichtenstein, dat is ondergebracht in het 17e-eeuwse Valeriola-paleis.

In het Almoina Museum loop ik letterlijk door de geschiedenis heen. Via glazen loopbruggen kijk ik uit over opgravingen. Resten van het Romeinse Valencia, zoals het heiligdom van Asklepios en een horreum (Romeins pakhuis), maar ook een doopkapel en de apsis van de Visigotische kathedraal en een patio uit de islamitische periode. Hier komen lagen van tijd letterlijk samen. Het Museo Nacional de Cerámica blijkt helaas gesloten, dat bewaar ik voor een volgend bezoek aan Valencia.

Eindelijk het Turia-park

Dan fiets ik het park zelf in, waar ik de hele dag al glimpen van opving. Negen kilometer lang volgt het park de voormalige rivierbedding van de Turia, die na de verwoestende overstroming van 1957 werd omgeleid. Waar ooit een snelweg gepland stond, kozen de inwoners voor iets anders: een groen park dat zich uitstrekt van het oude centrum tot aan de haven.

Het Turia-park doorkruist Valencia hiermee volledig, van het Parque de Cabecera tot de Stad van Kunst en Wetenschappen, en het geldt als het kloppend hart van de stad. Inwoners en toeristen gebruiken het om te ontsnappen aan de drukte, ze gaan hardlopen in het Turia park, wandelen of fietsen over de paden, en vieren er kinderfeesten. Ik fiets tussen palmbomen en sinaasappelbomen langs sportvelden, speelplaatsen en tuinen vol geurige planten. Het park verbindt wijken, musea, mensen. Het is een plek om te bewegen, te ontspannen en de stad écht te ervaren.

Calatrava’s futuristische stad

Onderweg werp ik nog een blik op de één na grootste pinacotheek van Spanje. Het Museum voor Schone Kunsten, met een zaal gewijd aan Joaquín Sorolla en meesterwerken van onder meer Velázquez, El Greco, Murillo, Van Dyck en Jheronimus Bosch. Dan knijp ik in de remmen bij het Ciutat de les Arts i les Ciències.

De witte, futuristische gebouwen van architect Santiago Calatrava markeren het oostelijke uiteinde van de Turia-tuin. De Hemisfèric en het Wetenschapsmuseum (een aanrader om te bezoeken!) weerspiegelen in het omringende water. Een dag later bezoek ik het museum en ontdek ik hoe boeiend de interactieve tentoonstellingen over wetenschap en technologie zijn, waaronder nu eentje over de uitvindingen van Leonardo da Vinci.

Proeven van Valencia

Aan het eind van de dag staat er nog iets typisch Valenciaans op het programma: een workshop paella maken bij My First Paella. Waar Valencianen het gerecht traditioneel ’s middags eten, sta ik ’s avonds zelf te roeren in de pan. Ik maak een vegetarische paella en voeg stap voor stap wortel, ui, courgette, artisjok en boterbonen toe. Samen met de verschillende soorten paprikapoeder en saffraan die het gerecht zijn kleur en smaak geven.

Een dag later sluit ik de reis af met een food tour: tapas, pintxos en een glas Agua de Valencia volgen elkaar op. In een zijstraatje stuit ik zelfs op La finca más estrecha de Europa, het smalste huis van Europa, nog geen 107 centimeter breed. Gebouwd uit noodzaak, inmiddels een bezienswaardigheid op zich.

Valencia als stedentrip

En hiermee heb ik Valencia volledig doorkruist. Ik heb zeker niet alles gezien, misschien is de lijst van plekken en vooral musea die ik nog wil ontdekken, alleen maar langer geworden. Maar een ding is me wel duidelijk: wat Valencia bijzonder maakt, is de balans. Tussen oude gebouwen en nieuwe architectuur, tussen de drukte van de stad en de rust van de zee. En middenin loopt altijd dat groene lint, het Turia-park, als een verbindende lijn door de stad. Wie Valencia écht wil leren kennen, hoeft eigenlijk maar één ding te doen: op de fiets stappen en het groen volgen.

Het bericht Flirten met Valencia: fietstocht door de stad met het Turia-park als groene gids verscheen eerst op Cultuur op reis.

Reis naar Berlijn

Wie mij een beetje kent, weet dat ik graag hardloop. En in maart liep ik de Halve Marathon van Berlijn, een mooie hardloopwedstrijd die langs de highlights van de stad slingert. Ik maakte er direct een stedentrip van én ik besloot met de trein te reizen. Ik woon in Utrecht, dus met een overstap in Amersfoort ben ik minder dan 6 uur in Berlijn. Zonder check-in, bagageband, parkeerplaatsen zoeken of milieusticker voor de auto.

Er is iets aan een treinreis dat een bezoek aan een stad anders maakt. Je nadert de stad langzaam, en ziet het landschap kilometer na kilometer veranderen. Wanneer de trein de buitenwijken van Berlijn binnenrijdt en de stad zich ontvouwt, ben ik er al een beetje mee vertrouwd. In de trein heb ik de tijd gehad om me in te lezen en zo nu en dan simpelweg uit het raam te kijken en te zien hoe het landschap verandert. Een fijne, relaxte manier van reizen.

Treintickets naar Berlijn

Dagelijks rijden er vanuit Nederland 6 directe treinen naar Berlijn, uitgevoerd door Deutsche Bahn als Intercity of ICE. Vanuit Amsterdam Centraal ben je in bijna 6 uur in Berlijn. Vanuit Nederland reis je vanuit een aantal steden zonder overstap naar Berlijn Hauptbahnhof: Amsterdam, Hilversum, Amersfoort, Apeldoorn, Deventer en Hengelo. Wie zoals ik in Utrecht woont, reist het best via Hilversum of Amersfoort. Ook voor een treinreis van Den Haag of Groningen naar Berlijn kun je het best via Amsterdam of Amersfoort reizen. Vanuit Maastricht reis je het snelst naar Berlijn met een overstap op het station van Herzogenrath in Duitsland.

Een ticket koop je via NS International of Deutsche Bahn, en dat kan al vanaf 39 euro voor een enkele reis. Vroeg boeken loont: hoe dichter bij de vertrekdatum, hoe hoger de prijs. Een zitplaatsreservering is niet verplicht, maar voor een rit van 6 uur is dit het zeker waard. Je kunt kiezen voor een stiltecoupé, een familiewagon, of een van de 6-persoonscabines met glazen deur. Soms zijn eerste-klasse tickets maar iets duurder dan tweede klas, en die ruimere stoelen en extra beenruimte maken een lange rit behoorlijk aangenamer. Je kunt kiezen uit 2 zitplaatsen naast elkaar aan het ene raam en een enkele zitplaats met tafeltje aan het andere raam.

Mocht je niet gereserveerd hebben, kijk dan op de elektronische plaatjes boven de stoelen. Een groen lampje betekent dat de plek niet gereserveerd en dus vrij is. Als de plek gereserveerd is, staat er vermeld vanaf welk station dit is.

Bewust reizen, in cijfers. Met een enkele treinreis naar Berlijn stoot je gemiddeld 9 kg CO₂ uit. Met het vliegtuig is dat al snel 117 kg. De trein is niet alleen comfortabeler – het is ook veruit de meest milieuvriendelijke manier om er te komen.

Hoe ziet de treinreis eruit?

De intercity naar Berlijn is iets luxer dan de Nederlandse binnenlandse trein. Er is een restauratiewagen waar je koffie, snacks, biertjes en eenvoudige maaltijden kunt halen. Bij de raamplaatsen en tafels zijn stopcontacten aanwezig, en er is wifi aan boord – al is de verbinding wisselvallig. Ik download daarom altijd van tevoren series of podcasts. Wie de 6 uur wil gebruiken om te lezen of gewoon uit het raam te kijken: alle ruimte daarvoor.

Tassen en koffers passen onder de stoel, in de rekken boven je hoofd, of in de grotere bagageruimtes tussen de coupés. Er is geen gedoe met gewichtslimieten en geen toeslag voor een grote koffer. Je loopt het station in, kunt direct instappen, en je stapt een paar uur later in Berlijn in de metro.

De nachttrein, een andere manier van reizen

Heb je zin in een echt avontuur? Stap dan op de European Sleeper, een rechtstreekse nachttrein die 3 keer per week vanuit Amsterdam naar Berlijn rijdt. De trein maakt een omweg via Antwerpen en Brussel, maar omdat je slaapt verlies je er geen voelbare tijd mee. Je bent op tijd in de stad voor een vroeg ontbijt. Een goed begin van je stedentrip Berlijn met de trein! Tickets beginnen vanaf 49 euro, afhankelijk van het type slaapplaats.

Aankomen in het centrum

De trein rijdt Berlijn binnen over de monumentale Berlijnse Stadtbahn, een stuk spoorlijn dat grotendeels op bakstenen bogen uit 1878 is gebouwd. Berlin Hauptbahnhof is een bestemming op zichzelf. Het glazen stationsgebouw ligt direct aan de Spree, op loopafstand van het regeringskwartier en de Reichstag. Vanuit het station vertrekken S-Bahn, U-Bahn, trams en bussen naar alle hoeken van de stad. Je bent meteen midden in Berlijn.

En mocht je verder willen reizen: vanuit Berlijn ben je met de trein bijvoorbeeld in 1,5 uur in Hamburg, in 4 uur in Praag, in 7 uur in Kopenhagen of in 8 uur in Wenen. De stad ligt op een knooppunt van Europa.

Doen in Berlijn

Berlijn is een rauwe maar bruisende stad. Overal zijn lagen: onder de straatkunst zit architectuur, onder de architectuur zit geschiedenis, en hieronder de verhalen van mensen die hier leefden. De Berlijnse Muur die de stad van 1961 tot 1989 letterlijk in tweeën deelde, heeft zichtbare sporen nagelaten. Indrukwekkend is de East Side Gallery: het langste overgebleven stuk muur, waarop tientallen kunstenaars na de val hun beelden schilderden.

Wie dieper in de DDR-periode wil duiken, bezoekt het Stasi-museum aan de oevers van de Spree, de Gedenkstätte Berliner Mauer of de voormalige Stasi-gevangenis Hohenschönhausen. Voor een heel ander soort verwondering is er het Museum für Naturkunde, een van de grootste natuurhistorische musea ter wereld. En dan is er Tempelhof: het vliegveld dat in 2008 zijn deuren sloot en sindsdien is teruggegeven aan de stad. Berlijners picknicken er, skaten er, of fietsen. Je kunt er ook rondleidingen volgen die de geschiedenis van het terrein vertellen – van Nazi-prestigeproject tot Berlijnse Luchtbrug.

Met de trein naar Berlijn

Van alle manieren om naar Berlijn te reizen, vind ik de trein de meest relaxte optie. Ondanks dat de rit toch 6 uur duurt, gaat de tijd voor je gevoel heel snel. Je zit comfortabel en kunt lekker door de trein lopen en even wat eten halen in de Bordbistro. Je leest een boek, kijkt een serie of staart wat uit het raam. Voor je het weet sta je in het centrum van Berlijn. Berlijn is een perfecte stad voor een heerlijke stedentrip. En dat op slechts een paar uur met de trein vanuit Nederland.

Het bericht Met de trein naar Berlijn: een comfortabele en duurzame stedentrip verscheen eerst op Cultuur op reis.

Klein Barcelona

Alghero is zo’n stad waar je je direct thuisvoelt, maar die zich langzaam aan je toont. De stad ademt een eigen identiteit, gevormd door eeuwen van invloeden van buitenaf. Ik begin mijn verkenning in het historische hart van Alghero, een vestingstad omsloten door eeuwenoude stadsmuren, waar de kanonnen nog altijd op de bastioni staan.

Hier loop ik door smalle straatjes, langs pleinen en kerken, met steeds weer uitzicht op zee. Het voelt alsof ik me niet alleen in Italië bevind, maar ook ergens in Catalonië. Dat is geen toeval. Alghero was vanaf de veertiende eeuw zo’n vierhonderd jaar lang een Catalaanse kolonie en wordt nog altijd liefkozend Barceloneta genoemd, klein Barcelona. Op de gevels tonen bordjes de straatnamen naast het Italiaans ook in het Catalaans. Ik hoor flarden van gesprekken om me heen, waarbij het dialect een mengsel is tussen Italiaans en Catalaans. Al valt de stad al eeuwen niet meer onder Catalaans bewind, veel inwoners voelen zich nog steeds met Catalonië verbonden.

Een kennismaking met Alghero

De stad kent een rijke historie, zo leer ik tijdens een stadswandeling. Alghero werd gesticht door de Genuezen, maar kwam al snel in Spaanse handen. Die Catalaanse en Spaanse invloeden zijn nog altijd zichtbaar in de architectuur en het stratenpatroon. Smalle steegjes openen zich naar kleine pleinen, gevels verraden gotisch-Catalaanse architectuur en overal voel ik de sfeer van een stad die meer is dan alleen Sardijns.

De Cattedrale di Santa Maria domineert het silhouet van de oude stad, met haar achthoekige klokkentoren die boven de daken uittorent. Op het Piazza Civica sta ik even stil bij het Palazzo d’Albis, waar keizer Karel V in 1541 de bevolking toesprak voordat hij zijn tocht richting Turkije vervolgde. Even verderop trekt het kleurrijke koepeldak van de zeventiende-eeuwse Chiesa di San Michele mijn aandacht, terwijl het massieve Forte della Maddalena me weer herinnert aan de strategische betekenis van Alghero als vestingstad.

In de winkels schitteren rode koraalsieraden, een traditioneel product van Alghero. Het koraal is tegenwoordig beschermd en schaars, maar herinnert aan de eeuwenoude band tussen de stad en de zee.

Naar de Bombarde

De zee is in Alghero nooit ver weg. De Catalaanse stadsmuren uit de zestiende eeuw vormen een mooie wandelroute langs de kust. Vanaf de bastions en wachttorens, zoals de Torre di San Giacomo en de Torre del Sulis, kijk ik uit over het water. Bij de bastions liggen nog altijd de zware kanonskogels en ander wapentuig waarmee vijanden ooit op afstand werden gehouden. In de verte tekent zich Capo Caccia af, een indrukwekkende kaap van zo’n 180 meter hoog, met steile kliffen die baaien en grotten verbergen. Bovenop staat een vuurtoren uit 1864, een baken aan de westkust van Sardinië.

Eat like a local

Tegen de avond strijk ik neer op een klein terras voor een aperitivo. Ik proef lokale kazen en eet ze met pane carasau, het flinterdunne Sardijnse brood dat zo dun is dat het ook wel carta da musica wordt genoemd. Ooit was dit het ideale brood voor herders, omdat het lang houdbaar was tijdens hun tochten met de kuddes. Nog altijd hoort het bij elke tafel op het eiland. Op het menu staan verder nog de pastasoort culurgiones en sebadas, gefrituurde deegpakketjes gevuld met ricotta en overgoten met honing. Daarna wandel ik terug naar de stadsmuren, naar een van de mooiste uitzichtpunten, om de dag af te sluiten met een zonsondergang die Alghero goud kleurt.

Pasta is een serieuze zaak

“Het is een goede poging.” zegt mamma Monica, terwijl haar blik weinig aan de verbeelding overlaat. De volgende ochtend rol ik zelf mijn pasta uit over een geribbeld houten plankje. Ik volg een pastaworkshop bij Agriturismo Agave net buiten Alghero, en Monica is bloedserieus als het om pasta gaat. Ze ziet mijn poging om mijn traditionele Sardijnse malloreddus te maken hoofdschuddend toe.

In een middag leer ik alles over Sardijnse pasta. Ik leer over culurgiones gevuld met aardappelen, pecorino sardo ofwel Sardijnse schapenkaas en verse munt. Ik zie hoe de bijzondere filindeu wordt gemaakt, een bijna mythische pasta van flinterdunne draden die met de hand worden uitgerekt en in de zon drogen. En net zo typisch Sardijns zijn de fregula, kleine pastabolletjes van griesmeel die vaak met tomatensaus worden geserveerd. Pasta is hier niet alleen voeding, maar erfgoed.

Wandelen naar Cala Barca

Toch lonkt ook het landschap buiten de stad. In het natuurpark Porto Conte wandel ik door dennenbossen en mediterraan struikgewas. Het is moeilijk voor te stellen dat dit gebied begin vorige eeuw nog een moerassig, door malaria geteisterd landschap was. Gevangenen van de strafkolonie Tramariglio werden ingezet om het gebied te ontginnen. In de jaren zestig werden pijnbomen aangeplant en vandaag de dag overheersen geur en stilte. Zilte zeelucht mengt zich met wilde rozemarijn en pijnbomen. Uiteindelijk bereik ik de kliffen van Cala Barca, een van de mooiste uitzichtpunten van het park. Meeuwen krijsen boven mijn hoofd, onder me schittert het water in onwerkelijke tinten blauw. Rood gesteente, groene struiken en helder water vormen een bijna surrealistisch contrast.

Grotte di Nettuno

Het natuurgeweld van deze kust zet zich voort bij de Grotte di Nettuno, druipsteengrotten van zo’n twee miljoen jaar oud, vlak boven zeeniveau. In de grotten bevinden zich een ondergronds zoutmeer en verschillende grotkamers. Je kunt er per boot naartoe vanuit de haven van Alghero of je daalt af via de Escala del Cabirol, een trap van 655 treden langs de kliffen. Ik red het deze keer niet om de grotten te bezoeken, iets waar ik nog steeds spijt van heb, maar ik fiets wel naar Capo Caccia en kijk vanaf boven uit over de kliffen en over Alghero in de verte.

Nuraghi op Sardinië

Wie Sardinië wil begrijpen, kan niet om de nuraghi heen. Over het hele eiland staan deze prehistorische stenen torens, opgebouwd uit enorme rotsblokken zonder cement. Er zijn er duizenden, sommige zijn beter bewaard gebleven dan andere. In de omgeving van Alghero ligt de nuraghe van Palmavera, terwijl Su Nuraxi di Barumini, sinds 1997 UNESCO-werelderfgoed, geldt als het meest complete voorbeeld van deze mysterieuze architectuur. Ze herinneren eraan dat Sardinië al lang vóór Romeinen, Spanjaarden en Genuezen een rijke en eigen cultuur kende.

Ontdek Alghero

Langzaam groeit mijn overtuiging. Alghero is een stad die je langzaam ontdekt. Met haar unieke mix van Spaanse en Sardijnse invloeden, haar vestingmuren, pleinen en kerken, en haar nauwe band met zee en landschap. Het is een stad om te slenteren en om de tijd te nemen. En wie die tijd neemt om verder te kijken dan Alghero alleen, ontdekt op Sardinië een eiland vol culturele schatten, ruige natuur en een geschiedenis die zich niet laat samenvatten in één verhaal.

Tips voor Alghero

Ga in het voor- of najaar – bezoek Sardinië in het laagseizoen. Niet alleen zijn de vliegtickets, pakketreizen en huurauto’s goedkoper maar het is er ook een stuk minder druk. En het weer? Dat is er dan heerlijk aangenaam. Ideaal voor wie op het eiland wil gaan wandelen of fietsen, maar ook om te zwemmen in zee is het vaak warm genoeg.

Neem je tijd – Sardinië is groter dan je denkt. Met een oppervlakte van ruim 24.000 kilometer heb je zeker twee of zelfs drie weken nodig om Sardinië te verkennen.

Huur een auto – de afstanden op Sardinië zijn groot en veel mooie plekjes zijn lastig te bereiken met het openbaar vervoer. Daarom kun je er het beste voor kiezen een auto te huren op Sardinië. Je kunt via SunnyCars een auto huren op de luchthavens van Alghero, en DicoverCars heeft vaak mooie prijzen.

Goed om te weten: Dit artikel bevat affiliate links. Wanneer je een product koopt of boeking maakt via een van deze links, ontvangt Cultuur op Reis een kleine commissie zónder extra kosten voor jou.

Het bericht Alghero, parel op Sardinië verscheen eerst op Cultuur op reis.

Ik fiets vaak door Zeist, want Zeist ligt midden op de Utrechtse Heuvelrug, dus het is een prachtige omgeving om te fietsen. Maar heb ik ooit echt de tijd genomen om de stad zelf te verkennen? Nee – en dat is zonde, want Zeist heeft zoveel te bieden. En daarom trek ik vandaag richting Zeist, om een mooie stadswandeling te maken, musea te bezoeken en op zoek te gaan naar de kunstwerken die verspreid door de stad te bewonderen zijn.

Slot Zeist

Neem alleen al Slot Zeist, waar ik erg benieuwd naar ben. Het statige slot werd tussen 1677 en 1686 gebouwd in opdracht van Willem Adriaan van Nassau, kleinzoon van Maurits van Oranje. Rondom het barokke slot liet hij een fraai Engels landschapspark aanleggen. In 1924 vertrok de laatste bewoner uit Slot Zeist en er was destijds zelfs sprake van dat het slot gesloopt zou worden. Gelukkig besloot de gemeente tot restauratie en bleef dit culturele icoon behouden.

De expositieruimte van het slot is altijd gratis toegankelijk. Hier zie en lees je meer over de geschiedenis, architectuur en bewoners van het Slot. Wie meer wil zien, kan een rondleiding boeken bij Gilde Zeist. Gidsen nemen je dan mee door rijkversierde stijlzalen, met plafondschilderingen, muurschilderingen en kroonluchters die de grandeur van weleer laten herleven. Je kijkt gegarandeerd je ogen uit.

Na een bezoek aan het slot steek ik het plein over en strijk neer in de Oranjerie van het slot. Met een drankje in de hand blader ik door het boekje van de beeldenroute, mijn leidraad voor de rest van de dag.

Beeldenroute Zeist

De Beeldenroute Zeist voert langs maar liefst 48 kunstwerken: het is een tentoonstelling in de openlucht. Van moderne sculpturen tot klassieke beelden, je komt ze allemaal tegen. De kunstwerken staan verspreid door de stad én in het groene landschapspark van het slot, dat vrij toegankelijk is en sowieso een aanrader voor wie Zeist bezoekt.

Om de 2 jaar verandert de samenstelling van de route, waardoor elke wandeling weer een nieuwe ontdekkingstocht wordt. Al wandelend lees ik in het informatieboekje meer over de kunstenaars en hun werk. Het routeboekje is overigens af te halen op het gemeentehuis, en onder andere bij Slot Zeist, Figi, Hernhuttersmuseum en het Beauforthuis.

Het Hernhutter Huis

Speurend naar kleurrijke kunstwerken verken ik de omgeving van het slot, en al snel stuit ik op de volgende tussenstop van mijn stadswandeling. Het Hernhutter Huis is een prachtig Rijksmonument met een klein museum over de Hernhutters. Hier leer ik over het Hernhutter Zendingsgenootschap, dat in de 18e eeuw vanuit het huidige Tsjechië en Saksen ook in Zeist neerstreek.

Vanwege de godsdienstige verdraagzaamheid en de nuttige handelsrelaties, vonden ze Nederland een goede bestemming. De kolonie kreeg zelfs toestemming van de slotheer om vlak vóór zijn slot huizen te bouwen. Zo ontstonden het Broeder- en Zusterplein en het kerkgebouw uit 1768, die je nog steeds kunt bezoeken. In de tentoonstellingszalen van het Hernhutter Huis kom je dichter bij het dagelijks leven van de Hernhutters: hun onderwijs, muziek en hun zendingswerk in met name Suriname. Ik zie oude foto’s, prenten, gezangboeken en voorwerpen die dit verleden tot leven brengen.

Azijnmakerij de Ster

Met zijn felrode voordeur en dito luiken valt het volgende monument dat ik bezoek goed op: een voormalige azijnfabriek, beter bekend als het Azijnhuisje. In 1870 werd hier begonnen met het maken van azijn, die vooral bedoeld was voor het conserveren en inleggen van groenten en andere voedingswaren. De eigenaar van Proeverij de Azijnmakerij, die hier in 2016 de deuren opende, weet er volop over te vertellen.

Hij wijst op oude details in het interieur: de vloeren, oude azijnflessen die op een kast staan en sporen van het vroegere productieproces. De eigenaar gaat weer aan het werk – de gasten voor de lunch zijn hier inmiddels gearriveerd – maar hij weet nog snel te vertellen dat je ook kunt overnachten in de b&b boven de azijnmakerij. Dat houd ik in gedachten, want in een mooi monumentaal pand overnachten en uit eten gaan in de Proeverij, dat klinkt niet verkeerd.

Wijngaard Hoog Beek en Royen

Mijn volgende stop is voor mij écht een grote verrassing. Want wie mij had verteld dat Zeist een eigen wijngaard heeft, had ik niet geloofd. Maar toch. Achter het statige witte landhuis Hoog Beek en Royen ontdek ik rijen druivenranken binnen eeuwenoude muren. De Johanniter en de Souvignier Gris, zo wordt me verteld. Het voelt bijna alsof ik in Frankrijk ben.

De Wijngaard Hoog Beek en Royen werd iets meer dan 10 jaar geleden aangelegd door de Rotary Club Zeist als project om geld in te zamelen voor lokale goede doelen. En – dit is heel bijzonder – al na het eerste jaar was er een prima wijnoogst. Inmiddels zorgen vrijwilligers voor het onderhoud en de oogst. Zij vertellen bezoekers graag over de druivensoorten én over de rijke cultuurhistorie van het landgoed waarvan de wijngaard deel uit maakt. Op vrijdag- en zaterdagochtend kun je altijd een kijkje nemen in de wijngaard en meteen een fles wijn kopen om mee te nemen naar huis.

Ook bijzonder: in het park staat een vuurtoren. Zeist aan Zee? Want hoewel we hemelsbreed zo’n 70 kilometer van de zee af zijn, waarschuwt de vuurtoren voor het effect van de stijgende zeespiegel. Zonder duinen en dijken dringt de Noordzee namelijk tot hier in Nederland door.

Zilverkamer

Op weg terug naar het slot passeer ik de voormalige zilverfabriek Gerritsen & Van Kempen. Ik moet zeggen, Zeist blijft me verrassen. De stad blijkt namelijk ook nog eens een mooie zilverhistorie te hebben. De zilverindustrie was lange tijd de belangrijkste werkgever in Zeist. Lange tijd was de zilverindustrie de belangrijkste werkgever in Zeist. Hier werden bestek, reliëfs en andere gebruiksvoorwerpen van hoge kwaliteit vervaardigd.

Als ik naar buiten loop werp ik nog een blik op het pand. Het fabriekspand uit 1931 is ontworpen door de broers Stuivinga volgens de principes van de Amsterdamse School. In de gevel ontdek ik reliëfs met gereedschappen uit de fabriek – een subtiel eerbetoon aan het vakmanschap van toen.

Zeist. De open slotstad

Een ding is zeker: Zeist heeft mij verrast. Van de grandeur van Slot Zeist tot het kleine Hernhutter Huis, van het Azijnhuisje tot de wijngaard midden in de stad. Tel daar de beeldenroute bij op, en je ontdekt een stad vol verborgen verhalen en bijzondere plekken.

De stad onthult steeds weer een nieuw geheim. De volgende keer dat ik door Zeist fiets, knijp ik in de remmen – op zoek naar nóg meer verrassingen.

Wil je zelf Zeist verkennen? Kijk dan eens op deopenslotstad.nl, een mooi startpunt voor je bezoek. Hier lees je over alle culturele activiteiten en bezienswaardigheden in Zeist en omgeving.

Goed om te weten: ik bezocht Zeist op uitnodiging.

Het bericht Zeist verkennen! Wandelen langs erfgoed, geschiedenis en groen verscheen eerst op Cultuur op reis.

Een bezoek aan Reims is een reis door smaak én tijd, zo ontdek ik al snel. Ik begin mijn bezoek aan de stad met een culturele ontdekkingstocht en sluit de dag af met een proeverij in een van de champagnehuizen. Zo proef ik niet alleen de sprankelende wijnen, maar ook de ziel van de stad zelf.

Champagne en wijngaarden

Reims is dé hoofdstad van de Champagne. Ten zuiden van de stad strekken de wijngaarden zich uit over glooiende heuvels, waar de druivenrassen Chardonnay, Pinot Noir en Pinot Meunier groeien. Precies, dat zijn de 3 druiven die gebruikt worden in Champagne. Hier vind je talloze Champagnehuizen – van iconische namen als Taittinger, Pommery en Veuve Clicquot tot kleine familiebedrijven. Overal ben je welkom voor een rondleiding en natuurlijk een proeverij – mits je op tijd reserveert.

Is een rondleiding bij een Champagnehuis een aanrader? Zeker! Een hoogtepunt van mijn bezoek aan Reims is een rondleiding bij Taittinger. Tijdens de tour daal ik af in eeuwenoude kelders, ooit door Romeinen uitgehouwen in het krijt. Hier liggen duizenden flessen wijn te rijpen. De gids legt het hele proces uit, van de eerste gisting tot de dosage die de uiteindelijke smaak bepaalt. Het mooiste moment? Natuurlijk de proeverij – een glas brut smaakt nergens beter dan in Reims zelf. 

Hoewel champagne Reims al de moeite waard maakt, heeft de stad nog veel meer te bieden. Voordat de bubbels worden geschonken neem ik eerst de tijd om de stad te verkennen.

Cathédrale Notre-Dame de Reims

Ik begin mijn ontdekkingstocht bij de Cathédrale Notre-Dame de Reims, een gotisch meesterwerk dat op de UNESCO Werelderfgoedlijst staat. Het is één van de mooiste kathedralen in Europa, die zelfs model stond voor zijn beroemde naamgenoot in Parijs. Eeuwenlang werden hier Franse koningen gekroond, waaronder Karel VII met Jeanne d’Arc aan zijn zijde. Tussen de middeleeuwse glas-in-loodramen ontdek ik ook moderne ramen, waaronder een kleurrijk drieluik van Marc Chagall.

Naast de kathedraal ligt het Palais du Tau, ooit residentie van de aartsbisschop en nu een museum. Een bezoek waard, want hier bewonder je originele beelden van de façade van de kathedraal, wandtapijten en religieuze objecten.

Even pauze? Proef een niet alleen heerlijk, maar ook prachtig ijsje bij Amorino. De ijsscheppers gebruiken spatels om het ijs als een prachtige bloem op het hoorntje te vouwen. Als je wilt krijg je er ook nog een verse macaron bovenop.

Musée des Beaux-Arts

In een 18e-eeuwse abdij vlakbij de kathedraal en het Palais du Tau ligt het Musée des Beaux-Arts. Het museum heeft een mooie collectie, met werken van onder andere Monet, Gaugin, Jacques-Louis David en Pissarro. Helaas voor mij was het museum tijdens mijn bezoek aan de stad gesloten vanwege een uitgebreide renovatie.

Bibliothèque Carnegie

Gelukkig is niet ver van de kathedraal nog iets moois te ontdekken: de Bibliothèque Carnegie. Deze bibliotheek wordt gezien als één van de mooiste art deco gebouwen in Frankrijk. Wanneer ik de hal van de bibliotheek in wandel ben ik onder de indruk van het marmer en de imposante glazen kroonluchter. In de rustige leeszaal werken studenten geconcentreerd; bezoekers lopen er in stilte rond. Een onverwachte, maar prachtige ontdekking – zeker een bezoek waard!

Porte de Mars

Ook de Porte de Mars, een triomfboog uit de Romeinse tijd, herinnert eraan dat Reims al eeuwenlang belangrijk is. De boog dateert uit de 2e eeuw en is één van de oudste bezienswaardigheden in Reims. Het contrast met de moderne gebouwen eromheen maakt het monument extra indrukwekkend.

Halles du Boulingrin 

Op loopafstand van het station ontdek ik de Halles du Boulingrin, een overdekte markt in art deco-stijl uit 1929 waar het wemelt van de kazen, vleeswaren, zoetigheden en seizoensproducten. De geur van versgebakken brood en lokale lekkernijen maakt het onmogelijk om niet te proeven. En als je niet op de markt zelf eet, vind je in de straten er omheen volop winkeltjes, restaurants en cafés. zoals Boulangerie les Halles of Café Le Clos. Een goede plek om alvast van een glaasje Champagne te genieten.

Bekijk hier de volledige paklijst stedentrip

Basilique Saint-Rémi

Zigzaggend door smalle straten wandel ik op mijn gemak naar de Basilique St-Rémi, een van de meest indrukwekkende plekken in Reims en eveneens UNESCO-Werelderfgoed. Het is er rustiger dan bij de kathedraal, waardoor je in alle stilte door de immense basiliek kunt dwalen. De Benedictijnse kerk, gebouwd in een mix van romaanse en gotische stijl, is maar liefst 121 meter lang. Direct naast de basiliek ligt het Musée Saint-Rémi, waar je archeologische vondsten, middeleeuwse beeldhouwwerken en Vlaamse wandtapijten kunt bewonderen.

Taittinger Champagnehuis

Dan kom ik aan bij het Parc de Champagne, hier liggen diverse beroemde champagnehuizen op loopafstand. Hier kun je rondleidingen krijgen en je proeft er alles: van demi-sec tot extra-brut, en van millésimé-Champagnes tot non-millésimés. Vaak bezoek je ook de eeuwenoude wijnkelders.

Bij Taittinger, een van de grotere wijnhuizen, heb ik van tevoren een rondleiding. Onder begeleiding van een gids daal ik af naar de wijnkelders. Onder Reims ligt een kilometers lang stelsel van gangen die al door de Romeinen uitgehakt zijn in de rotsen. De Champagnes rijpen hier vaak minimaal drie jaar en bij de duurdere cuvées worden flessen met de hand geremd (gedraaid) tijdens het remuage-proces.

De gids vertelt enthousiast over de gepatenteerde flesvorm van Taittinger, die is gebaseerd op het oud model flessen dat monniken gebruikten. Tijdens de 2e gisting blijft het bezinksel in de schouder van de fles zitten; bij het remuage worden de flessen geleidelijk een kwartslag gedraaid — bij de beste cuvées nog vaak met de hand — totdat de gist naar de hals zakt en kan worden verwijderd. Daarna wordt de dosage toegevoegd en gaat de kurk erop.

Daar heb ik meteen zin in — ik proef 2 Taittinger-Champagnes en geniet van elk glas.

Praktische tips voor je stedentrip Reims

Bereikbaarheid

Een stedentrip Reims is prima te doen met de auto. Vanuit Utrecht is het 4 à 5 uur rijden. Kies bij voorkeur een hotel met parkeergelegenheid, of verblijf in een dorpje in de buurt. Parkeren kan ook op de EFFIA-parkeerplaats bij het station. 

Met de trein naar Reims

Met de trein gaat het ook vlot. Je reist met de Thalys naar Parijs, en hier stap je over op de TGV die je binnen een halfuur naar Reims brengt. Boek je treintickets zo’n 3 maanden voor vertrek voor de gunstigste prijzen. Check de prijzen via NSinternational.nl*.

Overnachten

Kies een hotel met parkeergelegenheid in de stad, of verblijf in een van de dorpjes rondom Reims. Het Hôtel Porte Mars* ligt vlakbij het station en de markthal, en heeft een eigen gratis parkeerplaats. Liever de rust van de stad achter je laten? Dan raad ik je La Bastide Champenoise* in Villers-Allerand van harte aan. Het dorp ligt ingeklemd tussen de wijnvelden en de Champagneboeren en het mooie buitenhuis heeft ruime kamers en een heerlijke tuin om ’s avonds -met een glas Champagne- na te genieten van een mooie dag in Reims.

Wat is de beste tijd om de Champagne te bezoeken?

Tussen april en oktober is het klimaat aangenaam. In september maak je de druivenoogst mee en in december is de kerstmarkt een aanrader. Wil je een lang weekend naar Reims gaan, let dan wel op. Op zondag zijn veel winkels gesloten en op maandag, net als in de rest van Frankrijk, de musea.

Wijnhuizen bezoeken in de Champagne

De beste champagnehuizen om te bezoeken in Reims zijn Champagne Taittinger, Champagne Vranken-Pommery, Champagne Lanson, Veuve Clicquot, La Maison Mumm en Champagne Joseph Perrier. De kleinere champagneboeren buiten de steden zijn over het algemeen een stuk goedkoper dan de bekendere huizen die je in het centrum van Reims en Épernay vindt.

De beste kleinere Champagnehuizen in de buurt van Reims

Kleinere producenten in de omgeving, zoals Champagne Michel Fagot en Champagne François Fagot (beiden in Rilly-la-Montagne), bieden vaak kleinere proeverijen en aantrekkelijke prijzen — een aanrader als je iets persoonlijks zoekt. 

Ook in de buurt

Reims is een uitstekende uitvalsbasis om de Champagnestreek verder te ontdekken. In Épernay wandel je over de beroemde Avenue de Champagne, waar huizen als Moët & Chandon en Bollinger zijn gevestigd. Verzenay, omringd door Grand Cru-wijngaarden, is ideaal voor wie bij kleine producenten wil proeven. 

Goed om te weten: Dit artikel bevat affiliate links. Wanneer je een product koopt of boeking maakt via een van deze links, ontvangt Cultuur op Reis een kleine commissie zónder extra kosten voor jou.

Het bericht Stedentrip Reims: ontdekkingstocht door de stad mét champagneproeverij verscheen eerst op Cultuur op reis.

Met haar rijke geschiedenis en charme is Avignon een bestemming waar je je dagenlang kunt onderdompelen. Toch laat ik je in deze blog zien hoe je de stad prima in één dag kunt ontdekken – te voet, langs middeleeuwse straatjes, imposante monumenten en verborgen schatten.

Maar eerst: croissants

Geen culturele ontdekkingstocht zonder een goed ontbijt. Mijn dag begint bij Café Tulipe, een café annex interieurwinkel annex yogastudio. Hier bestel ik een cappuccino, een versgebakken croissant en een zalige pain au chocolat. De geur van vers gebakken croissants vult de ruimte, en ik moet me inhouden om niet langer te blijven zitten. Een volle dag in Avignon wacht op me!

Middeleeuwse straten van Avignon

Avignon is één van de weinige steden in Frankrijk waar de oude stadsmuren nog volledig intact zijn. Binnen deze muren lijkt de tijd stil te hebben gestaan. Het indrukwekkende Palais des Papes domineert de stad, maar ook de straten rondom het paleis lijken in de middeleeuwen zijn blijven hangen. Slenteren in de oude straatjes rond het Palais des Papes is een van de leukste dingen om te doen in de stad. En dan vooral de Rue de la Peyrolerie, uitgehouwen in de rotsen waarop het paleis is gebouwd, voert je terug naar vervlogen tijden.

Pauselijk Paleis

Het Pauselijk Paleis zelf is indrukwekkend en is een stille getuige van de aanwezigheid van de pausen in de stad, meer dan zeshonderd jaar geleden. Ik loop vanaf het plein de trappen op naar de ingang en kijk omhoog naar de massieve ondoordringbare muren. Het ziet er meer uit als een versterkt fort, met hier en daar een klein venster, dan een paleis.

Avignon werd in 1309 de verblijfplaats van de pausen, tijdens hun ballingschap uit Rome. Het gebouw werd in zo’n dertig jaar gebouwd tijdens het pausdom van Benedictus XII en Clemens VI op een uitstekende rots boven de Rhône. Later kwamen ook de tegenpausen Clemens VII en later Benedictus XIII in het paleis te wonen. Hoe het er binnen in het paleis in pauselijke tijden heeft uitgezien blijft even gissen. Het ziet er sober en streng uit, maar ten tijde van Clemens VI moet het er luxueus zijn geweest. Het interieur werd gedeeltelijk verwoest door brand en tijdens de revolutie werden meubelen en standbeelden vernield. Wandelend door grotendeels lege zalen moet je wat fantasie gebruiken, maar met tablet die je meekrijgt komt het kasteel tot leven. Het geeft een goede virtuele impressie van hoe diverse zalen er eeuwen geleden uitzagen.

Bovenop de torens wacht een spectaculair uitzicht over de stad en de Rhône. Het naastgelegen Hôtel des Monnaies, met zijn sierlijke gevel, is een prachtig voorbeeld van renaissance-architectuur.

Naar de kathedraal

Ook om de kathedraal van Avignon kun je niet heen tijdens een wandeling door de stad. De Notre-Dame-des-Doms, de kathedraal van Avignon, ligt direct naast het Pauselijk Paleis en werd in de tweede helft van de twaalfde eeuw gebouwd. De kathedraal wordt bekroond door een indrukwekkend verguld beeld van de Heilige Maagd Maria. Van bovenaf beschermt en zegent ze de stad en haar inwoners.

Bekijk hier de volledige paklijst stedentrip

Musée du Petit Palais

Niet veel verder bevind ik me in Musée du Petit Palais. Het museum heeft zo’n mooie collectie, dat ik het maar liefst twee keer bezoek tijdens mijn week in Avignon. Gelukkig kan dat gewoon, want het is een van de musea in Avignon die gratis toegankelijk zijn. Hoogtepunt zijn de prachtige schilderijen uit de middeleeuwen en vooral de Italiaanse renaissance, waaronder meer dan driehonderd werken van de Italiaanse Primitieven. Zo sta ik ineens oog in oog met een Botticelli.

Het gebouw zelf is een voormalige paleis van de Franse kardinaal Arnaud de Via en vervolgens van de aartsbisschop van Avignon. Aan het einde van de vijftiende eeuw werd het herbouwd door aartsbisschop Giuliano della Rovere, die later paus Julius II werd. Het bouwwerk straalt misschien hierom wel wat Italiaanse grandeur uit.

Het Historisch centrum van Avignon met het Pauselijk Paleis, bisschoppelijk complex en de Brug van Avignon zijn in 1995 toegevoegd aan de UNESCO Werelderfgoedlijst. Avignon was in de veertiende eeuw de zetel van het pausdom. In deze stad in het zuiden van Frankrijk ligt het pauselijk paleis, een sober ogend fort dat overdadig versierd is door Simone Martini en Matteo Giovanetti. Het gebouw domineert de stad, de omliggende wallen en de overblijfselen van een twaalfde-eeuwse brug over de Rhône. Aan de voet van dit mooie voorbeeld van gotische bouwkunst, liggen het Petit Palais en de romaanse kathedraal van Notre-Dame-des Doms. Zij completeren een uitzonderlijke groep monumenten die getuigen van de leidende rol van Avignon in het veertiende-eeuwse christelijke Europa.

Over de stadsmuren

Het oude centrum wordt ommuurd door een hoge stadsmuur. Deze muur is ruim vier kilometer lang en heeft zeven poorten. Ik boekte een fijn appartement met een stadstuin net binnen de stadsmuren van Avignon, dus ik werp meerdere keren per dag een blik op de oude muren. Maar ik wil er graag ook een keer overheen lopen. Ik volg de muur met de vele torens, kastelen, schietgaten en poorten.

Sur le pont d’Avignon

Vanaf de oude muren zet ik zó een stap op de Pont Saint-Bénézet, dat dankzij een Frans kinderliedje vooral bekend is als de Pont d’Avignon. De rivier de Rhône stroomt op haar gemakje door Avignon. De Pont Saint-Béneze houdt nu na een paar bogen op maar overspande ooit de Rhône met 22 bogen, en was negenhonderd meter lang. Na de val van Avignon in 1226 werd de brug voor het grootste deel verwoest. Al werd ze herbouwd, na 1680 werd de brug verwaarloosd. Wel is er nog een kapelletje op de brug te zien, de Chapelle St.-Nicolas waar de heilige Bénézet werd begraven. Ook is er bij de ingang een klein museum over de geschiedenis van de brug. Het Rocher des Doms is een leuk park naast het Palais des Papes, hier heb je een mooi uitzicht over de stad, de Rhône en het eiland en natuurlijk de Pont d’Avignon.

Place de l’Horloge

Vanaf hier loop ik terug naar het middelpunt van het centrum. Het Place de l’Horloge is een mooi plein dat wordt omzoomd door café’s. Niet per se de beste plaats om te eten, maar perfect om aan het einde van de middag een drankje te doen en uit te kijken over het theater en het Hôtel de Ville. De laatgotische toren hiervan draagt de bijnaam Tour de Jacquemart vanwege het carillon in de toren. Het heeft twee bewegende figuren die alle uren slaan.

Musée Calvet

Tot slot bezoek je nog een museum, maar welk? Aan musea in Avignon geen tekort, hierom tip ik drie musea die allemaal op de route liggen. Het Hôtel Villeneuve Matignan werd gebouwd van 1741 tot 1759 door Jean Batiste Franque. Ik loop door het smeedijzeren hek de tuin binnen, waar ik al verschillende mooie beelden zie. In het gebouw zelf bevindt zich het Musée Calvet, ook een van de gratis toegankelijke musea van Avignon. Bij zijn dood liet professor Esprit Claude Calvet een enorme bibliotheek en kunstcollectie na aan de stad. De Griekse marmeren beelden en schilderijen van de veertiende tot de twintigste eeuw zijn nu te bewonderen in Musée Calvet.

Musée Lapidaire

Het Musée Lapidaire herbergt klassieke Griekse, Etruskische, Romeinse en Gallo-Romeinse sculpturen en objecten van het Calvet Museum. Ik bewonder er vazen, bas-reliëfs en beelden, maar ook een aantal Etruskische grafmonumenten. Het is heerlijk grasduinen tussen de sculpturen, maar net zo bijzonder is het gebouw. Het museum is gevestigd in de voormalige kapel van het jezuïetencollege van de stad. De jezuïetenkerk geeft extra allure aan de collectie. Het museum zelf is bijna uitgestorven als ik er ben, het is een ware parel.

Het Musée Angladon

Ik kan het niet laten om nog een blik te werpen in een laatste museum. Het Musée Angladon heeft een collectie bomvol impressionisten. Zo heeft het werken van Manet en Cézanne, Picasso en Van Gogh. Was ik nog niet onder de indruk van de vele musea in de stad, dan ben ik het nu zeker.

Rue des Teinturiers

De dag in Avignon sluit ik af bij Numero 75, een heerlijk mediterraan restaurant, al zijn de vegetarische opties schaars. Op weg naar het restaurant loop ik door de Rue des Teinturiers. In Avignon stroomt de rivier de Sorgue naar de Rhône. In de Rue des Teinturiers werd in vroeger tijden de kracht van het water gebruikt in de textielindustrie, onder meer bij het verven van textiel. De waterraderen zijn nog steeds te bewonderen, een heel pittoresk gezicht.

In de omgeving van Avignon

Avignon staat bekend als de Poort naar de Provence, met haar paarse lavendelvelden en hoge bergen. En al zijn wij er in het verkeerde seizoen om de geurige en kleurrijke lavendelvelden te bewonderen, er is genoeg te zien.

Romeins aquaduct

Niet ver van Avignon en vlakbij het plaatsje Vers-Pont-du-Gard bevindt zich een oud Romeins aquaduct. Het wordt gezien als één van de mooiste Romeinse gebouwen uit de regio en staand bij het bouwwerk begrijp ik waarom. Het is een reusachtig aquaduct en in de constructie ervan zijn duidelijk drie etages zichtbaar, die elk uit een andere periode dateren.

Door de bouw van dit aquaduct kon men water vervoeren van Uzès naar de stad Nîmes om er badhuizen, fonteinen en bronnen te vullen. Van het originele traject is weinig meer bewaard gebleven, behalve dan dit aquaduct. Tijdens de middeleeuwen kwam er een volgende etage op het aquaduct en gebruikte men het bouwwerk als brug. De derde etage van de Pont du Gard werd in de zeventiende eeuw vervaardigd. De nu ruim 49 meter hoge Pont du Gard is opgenomen in de Werelderfgoedlijst van Unesco. 

Arles en Vincent van Gogh

Vincent Van Gogh woonde ruim een jaar in het Zuid-Franse Arles. Na twee jaar in het drukke Parijs verlangde hij naar het heldere licht en de levendige kleuren van het zuiden. In Arles ga ik op zoek naar de plekken die verband houden met Van Goghs leven en carrière. Zo werp ik een blik op het café dat figureert op het bekende schilderij Le café de Nuit, het is nu vooral populair bij toeristen. Minder druk is het bij het ziekenhuis waar Vincent werd opgenomen nadat hij een deel van zijn oor had afgesneden. Hij schilderde er de Binnenplaats van het hospitaal, er lijkt in al die jaren weinig veranderd te zijn aan de tuin. Tot slot loop ik langs het amfitheater van Arles, waar Vincent enkele malen stierengevechten bekeek.

Châteauneuf-du-Pape

Wijnliefhebbers, waar ik me ook onder schaar, denken bij Avignon ook direct aan Châteauneuf-du-Pape. Het wijngebied ligt aan de voet van een middeleeuwse kasteelruïne. Door het gunstige én warme klimaat is het suikergehalte in de druiven relatief hoog. Dit levert voornamelijk complexe rode wijnen op, met een flink alcoholpercentage. Sinds 1936 hebben de wijnen uit deze streek een AOC – Appellation d’Origine Contrôlée – keurmerk. Dit Franse keurmerk geeft een beschermd herkomstgebied aan.

Door de kiezelbodem is het behoorlijk moeilijk om nieuwe druivenranken aan te planten. In Châteauneauf-du-Pape vind je dus veel oude wijnranken, tot wel 75 jaar oud, die ook nog eens alleen met de hand geoogst mogen worden. Het is aan te raden een stukje rondom de oude wijngaarden te lopen én om wijn te proeven in het dorp. Je gaat gegarandeerd met een paar flessen wijn naar huis.

Praktische tips voor Avignon

• Gratis parkeren in Avignon kan op de Parking des Italiens, net buiten de oude stadsmuren en op loopafstand van het centrum. Een alternatief is Parking de l’île Piot, met een gratis transfer naar het centrum.
• Overnachten kan in het centrum van Avignon bij Hôtel de l’Horloge*, of Hotel d’Europe* dat is gevestigd in een 16e-eeuws gebouw in het hart van Avignon. Als je liever een eigen appartement hebt, is My Pad Provence* een absolute aanrader. Hier verbleef ik zelf ook. Kamperen kan dichtbij de stad bij Camping du Pont d’Avignon*, vanaf hier vaar je in een paar minuten met een pontje naar de stad.
• Uit eten? NUMERO 75, een mediterraan restaurant. Ontbijten doe je bij Café Tulipe.

Goed om te weten: Dit artikel bevat affiliate links. Wanneer je een product koopt of boeking maakt via een van deze links, ontvangt Cultuur op Reis een kleine commissie zónder extra kosten voor jou.

Het bericht Avignon, stad van de pausen in het hart van de Provence verscheen eerst op Cultuur op reis.

Over Ioannina

Via een van de vier poorten in de hoge stadsmuren krijg ik toegang tot de oude stad van Ioannina, op het vasteland van Griekenland in de streek Epirus. Een stad waar ik voor mijn bezoek eigenlijk weinig over weet. Maar langzaam ontrafelt zich een geschiedenis van Ottomaanse overheersing en oude legendes, en ontdek ik een levendige universiteitsstad.

Mijn tip: vergeet tussen het bezoeken van alle bezienswaardigheden en musea niet om Ioannina ook culinair te ontdekken. Zo eet je bij Select de beste ambachtelijk gemaakte Bougatsa: een zoet gerecht van knapperig gebakken filodeeg, gevuld met zoete custard of romige fetakaas.

Proef ook zeker de Metsovone kaas, de Sker Bourek of de Griekse Baklava. De laatste is gemaakt van dunne beboterde lagen filodeeg, zo dun als een stuk papier, die behendig met de hand worden gerold. Iedere laag wordt afgewisseld met noten, kruiden of gedroogd fruit. Overheerlijk.

En houd je van wijn? Proef dan de lokale Zitsa en Metsovo wijnen.

Het Kasteel van Ioannina

Veel van de geschiedenis van de stad speelde zich af in het Kasteel van Ioannina. Verwacht trouwens geen klassiek kasteel, met de benaming kasteel wordt het versterkte en oudste deel van Ioannina bedoeld. De citadel, in feite, gebouwd op de westoever van het meer op een klein rotsachtig schiereiland. Dit deel van de stad is al in de zesde eeuw ontstaan en wandelend door de smalle straatjes zie ik pas echt hoe mooi Ioannina is. Langzaam begin ik te klimmen naar het hogere gedeelte van het kasteel. Staand naast Ali Pasha’s tombe is dit dé plek om het uitzicht op het meer en de omgeving op de foto te zetten.

Aslan Pasha-moskee

Drie Ottomaanse moskeeën zijn nog te vinden in de stad. Zo is de Aslan Pasha-moskee nu een museum over de Islamitische, Joodse en Christelijke gemeenschappen van de stad. In de citadel loop ik naar de ruïnes van een oude Turkse nederzetting. Er is een Madrassa, een religieuze school waar de islam werd onderwezen, een keuken en een vervallen begraafplaats, allemaal gebouwd in opdracht van Ali Pasha.

De Moskee werd begin zeventiende eeuw gebouwd op de plaats van de Byzantijnse kerk van Sint Ioannis, en is nu een klein maar belangrijk Etnografisch Museum. In de centrale ruimte worden de Islamitische objecten, meubels uit de tijd van Ali Pasha, kleding en bronzen voorwerpen tentoongesteld. De christelijke collectie bevat kerkelijk zilverwerk en gewaden, terwijl de joodse collectie stukken uit de oude synagoge toont. Tijdens de Ottomaanse overheersing leefden de Joodse gemeenschap in een eigen deel van de stad. In de Tweede Wereldoorlog werden de meeste Joden gedeporteerd; slechts enkelen keerden terug. Het museum bewaart hun eeuwenoude erfgoed.

Ali Pasha is een naam die je vaak tegenkomt in Ioannina. Ali Pasha (1741-1822) regeerde 32 jaar in Epirus, het grootste deel van Albanië, Macedonië (tot aan Thessaloniki), Peloponnesus, Noord-Evia, Thessalië, het grootste deel van Griekenland en een deel van Skopje. Als pasja van Ioannina regeerde hij op wrede wijze, tijdens een rondleiding met een gids door Ioannina hoor je de verhalen die zijn overgeleverd. Bijvoorbeeld over Frosini die – nadat haar verboden liefde was ontdekt – samen met zeventien andere jonge vrouwen verdronken is in het meer van Ioannina. Tijdens zijn bewind legde Ali Pasha wegen aan, legde moerassen droog en bouwde talloze bruggen en vele civiele gebouwen. Hij heeft veel betekend voor deze omgeving, ondanks zijn brute heerschappij. Het liep trouwens slecht met hem af; hij werd doodgeschoten en vervolgens onthoofd.

De kunst van het zilversmeden

Het valt je in eerste instantie niet op, maar het is een moderner gebouw dat tegen de oude stadsmuren aan gebouwd is, in het westelijke bastion van de citadel (de zogenaamde Its Kale). Ik loop het gebouw binnen en stap het Silversmithing Museum in. Hier ontdek ik alles over de historie en de traditionele technieken van het ambacht van zilversmeden. De zilver- en goudsmeedkunst in Ioannina en Epirus bereikte zijn hoogtepunt in de tweede helft van de achttiende eeuw tot het begin van de negentiende eeuw, tijdens het bewind van Ali Pasha. Tussen de oude muren van Ioannina’s Kasteel worden prachtige zilveren handwerkstukken tentoongesteld. Sieraden, gebruiksvoorwerpen, maar ook wapens maken deel uit van de collectie.

Het is een hands-on museum, je mag objecten aanraken. Niet de delicate zilveren werken zelf, maar je mag de instrumenten in je hand nemen en je trekt overal lades open, volgestouwd met zilveren objecten. Het is fijn te horen dat hoewel het ambacht niet meer zo groot is, ook vandaag de dag nog zilversmeden in Ioannina actief zijn en de eeuwenoude traditie voortzetten.

Het eiland in het Pamvotida-meer

Aan de oever van het Pamvotida-meer wacht ik later op de dag op de veerdienst. Elk half uur kun je naar het eiland van Ali Pasha varen. Het heeft officieel geen naam en dus wordt het in de volksmond dan maar Ioannina-eiland of eiland van Ali Pasha genoemd. De overtocht duurt een kwartiertje en onderweg heb ik mooi zicht op het kasteel dat boven Ioannina uittorent, en kijk ik uit op het kleine groene eiland, onder de schaduwen van de omliggende bergen. De boot legt aan en ik wandel door de steegjes van het dorp op weg naar het Ali Pasha museum, dat is gevestigd in het Agios Pantaleon klooster. Een van de eeuwenoude kloosters die hier al in de dertiende eeuw zijn gebouwd.

De weg naar het museum is lang. Niet in meters, wel in tijd. Naast de weg zie ik alleen maar winkeltjes waar zoetigheden worden verkocht en overal proef ik wat. Het zoete Sker Boure, de Pasteli gemaakt van honing en sesamzaadjes, overheerlijke Ganniotiko Baklava. Ook hangt overal de Komboloi, een Grieks kralensnoer zonder religieuze betekenis maar alleen een traditie. Het verschuiven van de kralen is een soort spel met een kalmerende uitwerking.

Heel wat zoetigheden later kom in aan bij het Museum van Ali Pasha en de Revolutionaire periode. Hier worden voorwerpen tentoongesteld die een directe of indirecte relatie hebben met Ali Pasha tijdens zijn regeerperiode. Het is ook de plek waar hij op 5 februari 1822 het leven liet.

Terug naar Ioannini

Een korte boottocht later ben ik terug in Ioannina. Ik verken het deel net buiten de oude stadsmuren. Dit is een levendig deel van de stad. Een labyrint van smalle straten, winkelgalerijen, bars en cafés waar je een Griekse koffie of een traditionele Tsipouro kunt drinken, voor ik mijn wandeling in het Ioannina van de afgelopen eeuwen voortzet.

In de omgeving van Ioannina

Ioánnina kan ook een perfecte uitvalsbasis zijn om de omgeving te verkennen. Hier vind je namelijk hoge bergen en schitterende oude bergdorpjes. Hoogtepunten? Dat zijn het grottenstelsel Perama, net buiten Ioannina aan de noordkant van het meer, de negenhonderd meter diepe Vikoskloof en de imposante archeologische site Dodoni met een goed bewaard amfitheater. In de bergen vind je talloze prachtige, authentieke Griekse bergdorpjes die hun culturele identiteit hebben behouden. Zo is Zitsa bekend om de wijnproductie en ligt Monodendri bij de Vikoskloof. Ik heb hier helaas geen tijd voor, maar ik bewaar het voor een volgende reis.

Om de omgeving van Ioannina te verkennen heb je een huurauto nodig. Deze kun je het beste hier huren!*

Wel ga ik op weg naar Metsovo, een traditioneel Vlach-bergdorp dat op een hoogte van 1160 meter ligt. Ik bereik het stadje over een weg die door de Katara-pas zigzagt. Na Ioánnina waan ik me hier in een compleet andere wereld. Over geplaveide straten loop ik tussen de traditionele huizen van hout en steen door, de overdekte houten balkons zijn zo typisch voor de bergdorpen hier. Altijd met uitzicht op het Pindosgebergte, of op wijngaarden met druivensoorten die bestand zijn tegen koude wind. En ik bezoek het Averoff Museum , waar schilderijen van Griekse kunstenaars uit de negentiende en twintigste eeuw worden tentoongesteld. 

Ioannina bezoeken

Het is me al snel duidelijk. Een paar dagen is kort om Ioannina te verkennen. De vele kloosters, kerken, moskeeën, musea. Zo heb ik niet eens gelegenheid gehad om het Byzantijnse Museum van Ioannina te bezoeken. Je hebt de tijd nog om de vele bezienswaardigheden van Ioannina te ontdekken en de verschillende lagen van de stad af te pellen. En dan heb ik het nog niet eens over de omgeving van Ioannina. Deze Griekse stad mag bij ons nog dan nog nauwelijks bekend zijn, wat mij betreft komt daar snel verandering in.

Naar Ioannina reizen? De stad Ioannina ligt ongeveer 450 km van Athene. Je boekt een vliegticket naar Thessaloniki (SKG) of Preveza (PVK). Met een huurauto of transfer ben je binnen anderhalf (Preveza) of drie uur (Thessaloniki) in Ioannina.

Goed om te weten: ik bezocht Ioannina op uitnodiging. Dit artikel bevat affiliate links. Wanneer je een product koopt of boeking maakt via een van deze links, ontvangt Cultuur op Reis een kleine commissie zónder extra kosten voor jou.

Het bericht Op reis naar de Griekse stad Ioannina verscheen eerst op Cultuur op reis.

Dit artikel schrijf ik in de trein. Ik vind het heerlijk om in de trein te schrijven, of een boek te lezen, terwijl het landschap langzaam voorbij glijdt. Ik ben dan ook groot voorstander van reizen met de trein. Het is een milieuvriendelijke, snelle en comfortabele manier om te reizen. Als je op tijd boekt kan het ook erg betaalbaar zijn. En er zijn veel Europese steden die perfect met de trein te bereizen zijn.

Met de trein naar Wenen

Een stad die goed met de trein te bereiken is, is het Oostenrijkse Wenen. Na een rit in de nachttrein, of overdag in een trein met overstap in Frankfurt, stap je in het centrum van de stad uit. Zo kan je citytrip Wenen meteen beginnen. Maar hoe reis je nu met de trein naar Wenen?

Bekijk als eerste de reisopties op NSinternational*. Hoe eerder je boekt, hoe goedkoper de tickets. De eerste optie is de nachttrein die je rechtstreeks naar Wien Hauptbahnhof brengt. ’s Avonds stap je op de trein in Amsterdam, Utrecht of Arnhem en de volgende ochtend stap je uit in Wenen, net op tijd voor een laat ontbijt. Je bent ruim dertien uur onderweg, maar een deel van deze tijd slaap je en de rest gaat zo voorbij met een goed boek. De goed koopster optie is een zitplaats, maar je kunt natuurlijk ook een bed in een coupe reserveren. 

Een andere optie is om overdag te reizen. Voor je gevoel duurt de reis misschien langer, maar je ziet wel veel van Europa vanuit de trein. Wat denk je van uitzicht op de Donau? Ja, dat heb je als je naar Wenen reist. Vanaf Amsterdam of Utrecht neem je eerst de trein naar Frankfurt Hauptbahnhof. Hier stap je over op de trein naar Wenen. Zorg je voor genoeg overstaptijd, dan is dit ook een ontspannen reis. 

Bekijk hier de volledige paklijst stedentrip

Wat moet je gezien hebben in Wenen?

En als je dan op bestemming bent? Wenen is een geweldige stad voor een stedentrip. In een paar dagen kun je er zoveel dingen zien. Wat mag niet ontbreken op jouw lijst? Het Stadtpark bijvoorbeeld. In het oudste park van Wenen ontdek je de standbeelden van bekende componisten zoals Johann Strauss, Franz Schubert, en Franz Lehar. Vooral het gouden beeld van Strauss is het bekijken waard.

En uiteraard ga je naar de Hofburg. En dan specifiek de Keizerlijke appartementen met de Schatzkammer, de schatkamer van de Habsburgers. Hier vergaap je je aan prachtig versierde kronen en andere juwelen. En in een ander deel van Hofburg kun je de rijhal bezoeken met de paarden van de Spaanse rijschool.

Het Kunsthistorisches Museum Wien is een van de belangrijkste kunstmusea in Europa. Hier bewonder je de meesterwerken Jagers in de Sneeuw, de Toren van Babel en de Boerenbruiloft van Pieter Bruegel de Oude. Daarnaast hangen hier ook schilderijen van Rembrandt, Vermeer, Titiaan en Giorgione en kun je Romeinse, oud-Griekse en zelfs Egyptische beelden zien.

En verder? Wandel naar de gotische Stephansdom, de kathedraal in het hart van de binnenstad. Onder de grond kun je de catacomben bezoeken en vanaf het dak (er is gelukkig een lift) heb je een mooi panorama over Wenen. Volgens velen is trouwens niet deze kathedraal, maar de Karlskirche de mooiste kerk van Wenen.

Onbekende plekken in Wenen

Wil je ook de wat minder bekende plekken ontdekken? In de tuin van het Hofburg zit goed verstopt Das Schmetterlinghaus. In deze botanische tuin fladderen honderden kleurrijke vlinders. In deze lijn is er ook de Tiergarten Schönbrunn . Het is één van de alleroudste dierentuinen ter wereld.

Lezen over een bijzondere tuin? Lees dan deze blog over Jardin Majorelle in Marrakech, de kleurrijke tuin van Yves Saint Laurent.

Net zo interessant is het huis van Sigmund Freud. Hier kun je de wachtkamer en spreekkamer van Freud bezoeken, en een blik werpen op de persoonlijk voorwerpen uit zijn persoonlijke verzameling die een goed beeld geven van wie Freud was. In de Mozartwohnung kun je juist, zoals de naam al doet vermoeden, het huis van Mozart bezoeken. Op deze plek componeerde hij onder andere Le nozze di Figaro. 

De Hermesvilla ligt aan de stadsrand van de oude stad. De Hermesvilla was een cadeau van keizer Franz Joseph aan keizerin Elisabeth, Sissie. Hij hoopte dat Elisabeth, die graag reisde, hierdoor liever in de stad zou blijven. 

Wist je dat je in Wenen ook op de juiste plek zit als je op zoek wilt gaan naar Jugendstil ofwel Art Nouveau? Begin twintigste eeuw werden in deze stad wereldberoemde gebouwen neergezet zoals de Wiener Secession, de Postsparkasse of het Looshaus. Maar je komt deze bouwstroming overal tegen. Van de stations, balustrades en bruggen van de voormalige stadsspoorlijn (tegenwoordig U4 en U6), het Majolikahaus of Musenhaus. Lees meer over Art Nouveau in Wenen voor je op stedentrip gaat, dan herken je de gebouwen zo.

Koffiehuis

Tot slot kun je niet naar deze stad gaan zonder Weens gebak te proeven en koffie te drinken in Café Central. In het bekendste koffiehuis van de stad kom je bij van je stadswandeling. Het is alleen nog lastig kiezen uit al dat heerlijke gebak. Heb je zin in Weense Sachertorte? Deze chocoladecake met abrikozenmarmelade kun je het best eten in Hotel Sacher, een Weens vijfsterrenhotel.

Terug met de trein

En dan is het na een heerlijke stedentrip Wenen met de trein weer tijd om terug naar Nederland te reizen. Reis je met de nachttrein*, dan heb je nog een hele dag om de stad te verkennen. Rond acht uur stap je in de Nightjet, die je in een ruk naar Nederland brengt. Vertrek je ’s ochtends of in de middag, dan stap je weer in de trein naar Frankfurt. Goede reis!

Goed om te weten: Dit artikel bevat affiliate links. Wanneer je een product koopt of boeking maakt via een van deze links, ontvangt Cultuur op Reis een kleine commissie zónder extra kosten voor jou.

Het bericht Hierom wil jij ook op stedentrip Wenen met de trein  verscheen eerst op Cultuur op reis.

Duurzaam naar Frankrijk: de beste treinbestemmingen

Op de website van NS International* kun je eenvoudig tickets zoeken en boeken om met de trein Frankrijk te ontdekken*. Ideaal voor een korte stedentrip, maar misschien ook wel voor een rondreis. Want als je dan toch in Frankrijk bent, kun je prima een aantal steden met elkaar combineren. En er is keuze te over.

Aix-en-Provence

Met de TGV reis je met een overstap in Brussel-Zuid naar Aix-en-Provence. In de zomermaanden reis je op zaterdagen bovendien met de rechtstreekse Eurostar Sun. Aix-en-Provence is een prachtige stad. De kathedraal van Saint-Sauveur of het fotogenieke Place d’Albertas zijn een bezoek waard, net als het Place de l’Hôtel-de-Ville waar je neer kunt strijken op een van de vele terrasjes. In het rustige Quartier Mazarin bezoek je een expositie in het klassieke Musée Granet. Voor kunstliefhebbers zijn er ook het Fondation Vasarely en het Pavillon de Venôme.

Antibes

Antibes is de tweede grootste stad aan de Côte d’Azur. Met de trein reis je hier naartoe met een overstap in Brussel of Parijs. In een van deze steden neem je de TGV richting Antibes. De kuststad staat bekend om haar prachtige zandstranden maar ook om de historische oude binnenstad. Hier ontdek je het beroemde Picasso museum, dat gevestigd is in het Château Grimaldi en waar de kunstenaar zelf heeft gewoond en gewerkt. Ook bijzonder is Fort Carre. In dit middeleeuwse fort heeft Napoleon Bonaparte in 1794 gevangen gezeten.

Avignon

Ook naar Avignon reis je elke zaterdag in juli en augustus met de rechtstreekse Eurostar Sun. Avignon wordt weleens gezien als het Rome van Frankrijk, dankzij de pausen die in deze stad hebben gewoond. De grootste trekpleister van de stad is dan ook het Palais des Papes, het grootste gotische bouwwerk van Frankrijk. Goed om te weten is dat veel musea in Avignon gratis te bezoeken zijn, zoals Le Petit Palais in een oude bisschoppelijke residentie of de Collection Lambert met hedendaagse kunst. Lees meer over mijn stedentrip Avignon.

Bordeaux

Waar Bordeaux vooral bekend staat als wijnstreek, is het goed om te weten dat het ook een prachtige stad is die je prima met de trein kunt bereizen. De stad ligt aan de rivier de Garonne en in de buurt van het natuurpark Landes de Gascogne. Een aanrader in Bordeaux is het Cité du Vin, een museum gericht op de geschiedenis van wijn. Voor kunstliefhebbers is het CAPC Museum interessant, een van de belangrijkste musea in Frankrijk met moderne kunst.

Cannes

Cannes staat bekend om het jaarlijkse filmfestival in het Palais des Festivals et des Congrès. Bij een bezoek aan de stad kun jij uiteraard ook de trappen van het paleis beklimmen en je voor even een beroemd acteur of regisseur voelen. Maar er is nog veel meer te zien en te doen. Een bezoek aan de haven waar je de veerboot kunt nemen naar de Lérins eilanden, bijvoorbeeld. Maar ook de Notre-Dame de l’Esperenance, de Place de la Castre en het Middeleeuwse kasteel.

Lille

Met de trein ben je zo in Lille, met een overstap in Brussel. De Kathedraal Notre-Dame de la Treille, de Citadel en Port de Paris zijn een must tijdens je stedentrip, maar ook de moderne wijk Euralille met haar futuristische gebouwen. Meer tips nodig? Het museum Paleis des Beaux-Arts is absoluut een bezoek waard, en voor wie na al deze kunst en architectuur de rust op wil zoeken is er het Bois de Boulogne.

Lyon

De culinaire hoofdstad van Frankrijk? Misschien is het Lyon wel. Je struikelt hier over de restaurantjes en bistro’s, en bezoekt er de Les Halles de Lyon waar restaurateurs hun waren kopen. Maar de stad heeft meer te bieden, zo zijn de traboules kenmerkend voor Lyon. Dit zijn smalle en verborgen doorgangen van de ene straat naar de andere, soms geven ze zelfs toegang tot mooie binnenplaatsen. En hiernaast is er het Musée des Beaux Arts, met een enorme collectie, van het oude Egypte tot het heden.

Montpellier

De studentenstad Montpellier is ook een fijne treinbestemming. Loop het station van Montpellier uit en al snel kom je uit op het drukste plein van de stad, Place de la Comédie. Hier kun je op een van de vele terrasjes heerlijk uitrusten van je reis. Duik hierna in de oude steegjes van de historische wijk Écusson en ontdek de prachtige Hôtels Particuliers. De stad telt bijna 80 van deze herenhuizen, die gebouwd zijn tussen de zestiende en achttiende eeuw. 

Narbonne

Je reist naar Narbonne via Parijs of Brussel. Daar stap je over op de TGV.  Eenmaal aangekomen in Narbonne vind je in de stad een van de mooiste overdekte markthallen van Frankrijk: Les Halles de Narbonne. Hier komen de locals samen om hun dagelijkse boodschappen te doen, om even een praatje te maken of wat te eten. Verder bezoek je hier het middeleeuwse Aartsbisschoppelijke Paleis, het Musee d’Art et d’Histoire of het Musee Archeologique, óf het Horreum. Wat tegenwoordig een museum is, gebruikten de Romeinen vroeger als ondergrondse opslagplaats.

Nice

De badplaats Nice aan de Côte d’Azur is een publiekslieveling. Hier kies je een ligbed uit aan het zeven kilometer lange strand langs de Promenade des Anglais, om vervolgens een duik te nemen in de Middellandse Zee. Deze boulevard is overigens ook perfect voor een avondwandeling. Ook leuk om te bezoeken is de vlooienmarkt Les Puces de Nice, vlakbij de haven. Vieux-Nice is de oude stad van Nice, een wirwar van kleine straatjes. En wist je dat Nice maar liefst twaalf musea heeft? Werp dus zeker een blik op een Chagall of een Matisse.

Parijs

De Eurostar rijdt tien keer per dag vanuit Amsterdam via Rotterdam naar Parijs. Je bent in iets meer dan drie uur in de Franse hoofdstad en je komt aan op Paris Gare du Nord. Tijdens een weekendje Parijs is de fiets een leuke manier om de stad te ontdekken. En wil je naast het bekende Louvre of Musée d’Orsay nog meer musea bezoeken? Denk dan aan het Musée de Montmartre, het Musée National d’Histoire Naturelle of het Atelier des Lumières waar je in een voormalige ijzergieterij kunstwerken van oude meesters in 3D beleeft.

Tip: vanaf Parijs kun je zelfs met de trein naar Mont Saint-Michel

Perpignan

Mede dankzij de ligging vlak bij de grens met Spanje is Perpignan is een van de warmste en zonnigste steden van Frankrijk. Een van de belangrijkste bezienswaardigheden van de stad is de oude stadspoort Le Castillet. De toren deed in de zeventiende en achttiende eeuw dienst als gevangenis, maar tegenwoordig is het museum Casa Pairal hier gevestigd. Wandel zeker eens door het bijzondere Quartier Saint-Jacques of langs de pittoreske kanalen van de stad. En breng een bezoek aan Palais Rois Majorque.

Reims

Halverwege Parijs en Luxemburg ligt Reims, de hoofdstad van de Champagnestreek. Blikvanger van Reims is de dertiende-eeuwse kathedraal oftewel de Notre-Dame de Reims. Veel gebouwen in de stad zijn gebouwd in art deco-stijl. De Bibliothèque Carnegie en Halles du Boulingrin zijn prachtige gebouwen in deze bouwstijl. Tijdens je stedentrip naar Reims ga je natuurlijk ook op zoek naar champagne. Breng een bezoek aan een van de wijngaarden en champagneboeren in de omgeving van Reims en sluit je uitstapje af met een proeverij. Lees er hier alles over!

Toulon

Een minder bekende Franse stad die je met de trein kunt bezoeken is Toulon. Toch is er hier genoeg te ontdekken. De enige kabelbaan aan de Middellandse Zee is gevestigd in Toulon en brengt je in zeven minuten naar de top van de Mont Faron. Aanraders zijn hiernaast het Musée National de la Marine, waar je alles leert over de marine en haven, en Musée d’Art met kunst uit de zeventiende tot en met twintigste eeuw.

Valence

Tot slot is er Valence, stad aan de oever van rivier de Rhône. Je reist hier in juli en augustus op zaterdag rechtstreeks naartoe, op andere dagen maak je een overstap in Brussel-Zuid/Midi. Valence staat dankzij de vele stadsparken bekend als groene stad. In Parc de l’Epervière huist de grootste rivierjachthaven van Frankrijk. In de oude binnenstad bewonder je de gevels van de zestiende-eeuwse huizen Maison des Têtes en Maison Mauresque of zoek je een terrasje op. Bestel bij je koffie overigens ook een Suisse. Dit zandkoekje met sinaasappelschil en oranjebloesem is de specialiteit van Valence.

Frankrijk binnen handbereik

Het moge duidelijk zijn. Als je met de trein reist is heel Frankrijk binnen handbereik! Het is alleen nog moeilijk kiezen welke stad in Frankrijk je wil bezoeken. Welke stad is jouw favoriet? Wil je een treinticket boeken? Dan kan dat via deze link naar NS International*.

Goed om te weten: Dit artikel bevat affiliate links. Wanneer je een product koopt of boeking maakt via een van deze links, ontvangt Cultuur op Reis een kleine commissie zónder extra kosten voor jou.

Het bericht Ontdek Frankrijk met de trein: de 15 mooiste bestemmingen om te bezoeken verscheen eerst op Cultuur op reis.

Verona in het kort

Verona is misschien wel een van de mooiste steden van Noord Italië, gelegen tussen Milaan en Venetië en op korte afstand van het Gardameer. Het is echt een stad met vele gezichten. Het heeft de gotische en renaissance gebouwen die je ook in Venetië vindt en Romeinse ruïnes die je aan Rome doen denken, maar het is allemaal wat kleinschaliger. Het historische centrum van Verona is niet al te groot waardoor alle bezienswaardigheden op loopafstand liggen. Wanneer ik gevraagd word een paar dagen naar Verona te gaan, twijfel ik dan ook geen moment.

Verona heeft een lange geschiedenis en dat merk je overal. Veel van de historische gebouwen in Verona hebben de tand des tijds goed doorstaan. Dit maakt Verona een unieke stad. Zo vond ook Unesco, die de binnenstad van Verona tot Unesco Werelderfgoed uitriep. Maar er is meer; de stad en de omliggende regio bieden heerlijke gerechten en enkele van de beste wijnen van Italië. Wat is er beter dan een romantische stad, omgeven door wijngaarden en met geschiedenis op iedere straathoek?

Italiaanse flair op het Piazza delle Erbe

Wanneer je door de oude straten van Verona loopt, langs elegante winkels en statige paleizen, kom je al snel uit bij wat ooit het kloppende hart van de stad was: het Romeinse Forum. Tegenwoordig is dit een van de meest charmante en levendige plekken van Verona: het Piazza delle Erbe. Op dit plein worden in alle vroegte stalletjes opgebouwd waar je fruit, groenten en souvenirs kunt kopen.

Zeker wanneer de zon schijnt is dit plein een mooie plek om een leuk terrasje uit te zoeken en te genieten van de prachtige middeleeuwse en renaissance gebouwen die je om je heen ziet. Zo zie je aan de lange zijde van het plein het Palazzo del Comune. En voor het barokke Palazzo Maffei staat sinds 1523 een zuil met de leeuw van San Marco. Deze leeuw moest duidelijk maken dat Verona onder de heerschappij van Venetië viel. Midden op het plein staat de Fontana dei Madonna Verona. Het is eigenlijk geen Madonna maar een Romeins standbeeld. Volgens de inwoners van Verona beschermt ze de stad tegen ongeluk.

Verona van bovenaf: Torre dei Lamberti

Even verderop staat de Torre dei Lamberti. Wil je een echt mooi panoramisch uitzicht over Verona hebben dan moet je deze 83 meter hoge toren beklimmen. De toren dateert uit 1172 en behoorde de machtige familie Lamberti toe. De toren stond symbool voor hun rijkdom en macht. Hoe hoger de toren, hoe belangrijker namelijk de familie was die de toren bezat.

Een walvisrib op het Piazza dei Signori

Wandel je van Piazza delle Erbe naar de Piazza dei Signori, dan loop je onder de Arco della Costa door. Aan deze boog bungelt een enorme walvisrib. Deze rib hangt er al meer dan duizend jaar en is door kruidenhandelaren die handel dreven met het Oosten meegebracht als herinnering aan hun verre reizen. In Verona wordt verteld dat de rib pas naar beneden zal vallen zodra er iemand onderdoor loopt die nog nooit een leugen heeft verteld.

Ben je eenmaal op het Piazza dei Signori beland, dan bevind je je op de plaats die het bestuurlijke centrum van de stad was. Aan het Piazza dei Signori vind je prachtige gebouwen als het Palazzo del Capitanio en het Palazzo del Governo, waar de familie Scaligeri heeft gewoond. Ook hier zie je de leeuw van San Marco weer opduiken boven de toegangspoort. Het plein staat ook bekend als Piazza Dante, vanwege het standbeeld van de Italiaanse dichter Dante Alighieri in het midden van het plein.

Even verderop stuit je buiten het kerkje Santa Maria Antica op de versierde tombes van een aantal leden van de Scaligeri-familie. Een bezoek waard!

Het balkon van Giulietta

Shakespeare maakte de Italiaanse stad Verona het beroemde decor van de liefde tussen Juliet Capulet en Romeo Montague. Reden voor veel mensen om Verona te willen bezoeken, en dan vooral het Casa Guilietta en de patio met het bekende balkon van Giulietta. Je komt er eenvoudig door gewoonweg de lange stroom van toeristen te volgen. Je komt uit bij een heel kleine binnenplaats die volgestouwd is met mensen.

Dat het niet het originele balkon is lijkt niemand te deren, het huis is alsnog een bedevaartsoord voor de liefde geworden. Je kunt tegen betaling het huis bezoeken of gewoon genieten van de sfeer op de binnenplaats, waar mensen brieven schrijven aan Giulietta om eindelijk de liefde van hun leven te vinden. Stelletjes schrijven hun namen op de muren van de patio, op post-its, pleisters of kassabonnen, en hebben kleine liefdesloten aan hekken bevestigd. Het aanraken van de rechterborst van het bronzen beeld van Giulietta geeft volgens de legende geluk in de liefde, dus iedereen verdringt zich bij het kleine beeld.

Het Romeinse stadscentrum van Verona

Verona is gesticht door de Romeinen en overal in de stad zijn de sporen van de Romeinse Oudheid nog zichtbaar. Denk maar aan de archeologische vindplaats in Porta Leoni. Het belangrijkste Romeinse monument in Verona is wel het Romeinse Amfitheater. Deze Arena is zelfs ouder dan het Collosseum in Rome en de spelen die er werden opgevoerd waren bekend door heel Italië. Op de bovenste ring na is de Arena nog volledig intact. Tegenwoordig kun je overdag de tribunes beklimmen en ’s avonds worden er concerten en opera’s opgevoerd. Vooral de opera’s zijn beroemd en in de zomer is je bezoek aan deze stad niet compleet zonder een opera bij te wonen.

Tip: overnachten in Verona kan bijvoorbeeld bij Relais De Charme Il Sogno Di Giulietta of Hotel Bologna.  Uit eten ga je bij Maffei restaurant aan Piazza Erbe, of Ristorante Antica Torretta aan Piazza Broilo. Wil je meer van de omgeving zien, dan is het slim om een auto te huren (en dat kan het beste hier!)*. 

Kerken, basilieken en kathedralen in Verona

Verona is niet alleen een historische, maar ook een zeer religieuze stad. De stad herbergt veel prachtige kerken die verspreid zijn over het stadscentrum. De mooiste en bekendste kerk is de Basilica di San Zeno Maggiore. Deze kerk uit de twaalfde eeuw is één van de best bewaarde Romaanse kerken in Italië. Bijzonder zijn de details op de gevel, maar ook de fijne kloostertuin. De Duomo, ofwel de Santa Maria Matricolare, heeft een schitterende façade en in de kerk vind je onder andere een schildering van Titiaan. In de gotische kerk Sant’Anastasia ontdek je in de sacristie een van de mooiste fresco’s van Pisanello, met een heldhaftige Sint Joris die de draak verslaat.

Een bijzonder project is Verona Minor Hierusalem. Hierbij kun je als een pelgrim de verschillende kerken aan de Adige river bezoeken en bij iedere kerk een stempel ophalen. Bij de San Giorgio in Braida bijvoorbeeld, of de Santa Maria di Betlemme. Een bijzonder manier om ook het Verona ‘aan de andere kant van de Adige’ te ontdekken.

Teatro Romano en Museo Archeologico

De meest bijzondere kerk vind je wanneer je de Adige rivier oversteekt via de Ponte Pietra. De Ponte Pietra is de oudste en bekendste brug van Verona. Niet alleen heb je hier een fantastisch uitzicht over de stad, maar net als veel bruggen wereldwijd wordt ook deze brug gebruikt door stelletjes om hun eeuwige liefde te symboliseren met kleine sloten. Lopend langs de Adige kom je al snel uit bij het Teatro Romano en het Museo Archeologico dat tegen de heuvels op is gebouwd. Tegen het theater zit de kerk Santi Siro e Libera gepropt. Op een klein stukje Verona vind je ongelofelijk veel geschiedenis.

Vanaf het theater heb je al een prachtig uitzicht over Verona en de Adige rivier, maar als je even verder loopt naar de Santa Maria di Nazareth is dit blijkbaar nog mooier.

Verona Unesco Werelderfgoed

Verona werd gesticht in de eerste eeuw voor Christus en heeft zich hierna onafgebroken meer dan tweeduizend jaar ontwikkeld. Vooral als onderdeel van de Republiek van Venetië van de vijftiende tot de achttiende eeuw floreerde de stad. Een wandeling door de straten van de stad voert je van het keizerlijke Rome door de Middeleeuwen, de Renaissance en de periodes van de Franse en Oostenrijkse overheersing. In het jaar 2000 werd Verona tot Werelderfgoed uitgeroepen door het Unesco-comité.

Een Citytrip Verona

Verona is klein genoeg om in een weekend een mooi overzicht te krijgen van de stad, maar tegelijkertijd groot genoeg om er je ogen uit te kijken. Overal zie je herinneringen aan het oude verleden van de stad. Romeinse ruïnes, middeleeuwse paleizen, bruggen en prachtige kerken. Verona stroomt over van de romantiek. Je voelt de erfenis van Shakespeare en het tijdloze liefdesverhaal van Romeo en Giulietta, of de romantiek van opera’s in het amfitheater. Verona is een heerlijke bestemming voor een citytrip!

Meer lezen:

• Verona in de voetsporen van Dante
• Wijnranken en olijfolie in Soave, in het hart van de Veneto

Goed om te weten: ik bezocht Verona op uitnodiging van Mirabilia European Network of Unesco Sites. Dit artikel bevat affiliate links. Dit betekent dat als je via één van deze links een aankoop doet, Cultuur op Reis een kleine commissie ontvangt zónder extra kosten voor jou.

Het bericht Stedentrip Verona: stad van de liefde en cultuur verscheen eerst op Cultuur op reis.