Het Groot Begijnhof in Leuven

De begijnen of béguines waren ongehuwde vrouwen die hun leven richtten tot God zonder zich hierbij terug te trekken uit de wereld. Ze wijdden zich aan gebed, arbeid en zorg voor de zieken. In de dertiende eeuw richtten ze begijnhoven op. Kleine hofjes met huizen en kerken, gebouwd in een typisch Vlaamse stijl. De béguines die hier woonden waren vrij om te komen en gaan in de samenleving of zich tijdelijk terug te trekken uit de gemeenschap.

In Leuven vestigden de religieuze vrouwen zich net buiten de toenmalige stadsomwalling, aan de oevers van de Dijle. Het lijkt of er in die honderden jaren niets is veranderd. De middeleeuwse vakwerkhuizen zijn een lust voor het oog. De meeste werden gebouwd tussen 1630 en 1670, in warmrode baksteen en met natuurstenen kozijnen rond de kleine raampjes, soms voorzien van trapgevels en typische kleine dakkapellen. Zo nu en dan siert een klein beeldhouwwerkje de gevel of valt je blik opeens op een pleintje of groen park.

Begijnen en studenten

Tijdens de hoogdagen van het Begijnhof in de zeventiende eeuw woonden er zo’n 300 begijnen, maar onder de Franse bezetting werden de religieuze hoven afgeschaft. Tegenwoordig loop je er vooral studenten tegen het lijf. De Katholieke Universiteit van Leuven, de oudste nog bestaande katholieke universiteit ter wereld, kocht in 1962 het complex op en liet het prachtig restaureren. Nu wonen er studenten, gastprofessoren en onderzoekers uit alle werelddelen. Je komt er dan ook volop studenten tegen wanneer je door de pittoreske straatjes wandelt, ver buiten de drukte van de stad.

Ook valt me op dat op de deuren of op de gevels van de huisjes namen staan. Pas in de Napoleontische tijd kregen huizen namelijk huisnummers toebedeeld. Tot die tijd herkende je de huizen door de naam die op de gevel vermeld stond. De huizen in het Groot Begijnhof droegen namen van heiligen of verwijzingen naar het Oude of het Nieuwe Testament. Struin je door het hof dan zie je deze namen nog steeds op de deuren en gevels vermeld. Zo zie je er huis Sint-Gertrudis van Nijvel, de beschermheilige tegen ratten en muizen.

Bijzondere studentenhuizen zijn het. Niet veel studenten kunnen gezegd hebben dat zij ooit in UNESCO-Werelderfgoed woonden! In 1998 werden namelijk dertien Vlaamse begijnhoven ingeschreven op de Werelderfgoedlijst van Unesco. Zo ook het Leuvense Groot Begijnhof. Het was altijd al een plaats met een rijk verleden, maar sindsdien vormt het ook een echte trekpleister voor toeristen. Op iedere straathoek lijkt nog een bijzondere herinnering in de lucht te hangen, aan de Begijnen die hier eeuwen geleden woonden.

Het Klein Begijnhof van Leuven

Leuven telt nog een begijnhof, het Kleine Begijnhof dat ooit net buiten de eerste poorten van de stad lag, vlakbij de Sint-Geertruiabdij. Het doet zijn naam eer aan en bestaat uit slechts een dertigtal huizen in traditionele Vlaamse stijl: niet meer dan een straat en twee doodlopende steegjes. Hoe klein ook, dit hofje laat een grote indruk achter. Helderwitte huisjes met blauwe deuren aan straten die bestaan uit ongelijke, vervaarlijke kasseien.

Het bericht Een wandeling door het Groot Begijnhof in Leuven verscheen eerst op Cultuur op reis.

Rondreis Marokko

Marokko staat al jarenlang op mijn wensenlijst, en tijdens deze reis van bijna twee weken ontdek ik hoe ongelooflijk veelzijdig het land is – terwijl ik er nog maar een fractie van heb gezien. Bergpassen, eeuwenoude ksour en dramatische woestijnlandschappen wisselen elkaar in razend tempo af. Samen met mijn man en zoontje begin ik mijn avontuur in het bruisende Marrakech, rijd over de indrukwekkende Tizi n’Tichka-pas, dwaal door de lemen straatjes van Aït-Ben-Haddou en laat me uiteindelijk overdonderen door de zandduinen van de Sahara.

Ronddwalen door Marrakech

Mijn reis start in Marrakech en de eerste dagen neem ik de tijd om de stad te verkennen. Met een petit taxi ga ik op weg naar Riad Shemsi*. De riad ligt in de medina, het ommuurde en oudste gedeelte van de stad dat op de Unesco-werelderfgoedlijst staat, en dat betekent dat ik de laatste meters naar de riad te voet afleg. In de riad krijg ik direct muntthee en koekjes aangeboden, een voorbode van de vriendelijkheid die ik overal in Marokko zal tegenkomen. Ik kijk met open mond naar de prachtige mozaïeken en knusse zitjes aan het zwembad, en kijk iets later vanaf het dakterras uit over de stad.

Marrakech ademt geschiedenis en cultuur. Met mijn zoontje aan de hand wandel ik vanuit de riad op mijn gemakje naar het beroemde Djemaa el Fna plein. Ik struin door de souks, waar handgemaakte tapijten, geurige kruiden en prachtig aardewerk uitgestald liggen. Meteen word ik ondergedompeld in kleuren, geuren, indrukken.

Een rustpunt vind ik in Le Jardin Secret, een elegant 19e eeuws paleiscomplex met traditionele islamitische tuinen. Het is een oase van rust, waar ik wandel tussen de waterpartijen, palmbomen en heggetjes van geurende rozemarijn. Iets later ontdek ik de Ben Joesoef Madrassa, vroeger de grootste islamitische universiteit in Marokko. Uren kan ik wel kijken naar de Marokkaanse architectuur met haar symmetrie en mozaïeken met ingewikkelde patronen.

Tizi n’Tichka: de mooiste bergpas van Marokko

Vanuit Marrakech reis ik verder per auto. Ik haal mijn huurauto op en laat al snel het drukke verkeer van de stad achter me. Het is even wennen als je de drukke stad uit rijdt, maar eenmaal buiten Marrakech wordt het al snel rustig op de weg. Ik heb een lange weg voor de boeg en rustig rijd ik richting Ouarzazate en het Atlasgebergte. De Tizi n’Tichka-pas slingert zich een weg door de bergen. Het is de hoogste bergpas van Marokko en dat betekent dat iedere haarspeldbocht weer een nieuw uitzicht onthult – hoe cliché het ook klinkt. Langs de route liggen kleine Berberdorpjes tegen de steile hellingen geplakt.

Boven op de bergpas liggen nog wat restjes sneeuw. Ik stop onderweg bij een klein kraampje voor een glas muntthee en een lunch. Iets later volgt de eerste politiecontrole van deze reis. Ik was er al voor gewaarschuwd, in Marokko word je vaak aan de kant van de weg stilgezet door de politie. Gelukkig kan ik na een kort gesprekje en het controleren van alle papieren weer verder.

Eeuwenoud Aït-Ben-Haddou

Halverwege de route naar de woestijn ligt Aït-Ben-Haddou, een van de best bewaarde ksour in Marokko. Dit versterkte dorp bestaat uit een groep uit leem opgetrokken huizen omgeven door hoge muren, het lijkt zo uit een film te komen. En dat klopt, want dit UNESCO-werelderfgoed diende als decor voor films en series als Gladiator en Game of Thrones. De ksour zelf is overgenomen door mannen die in kleine winkeltjes sieraden, kleding en andere snuisterijen verkopen. Ik wandel door de smalle steegjes en klim naar het hoogste punt voor een magisch uitzicht. Net zo mooi is het uitzicht overigens vanaf Dar Mouna*, mijn hotel met een buitenzwembad en een terras met uitzicht op de kasba.

Het is een mooi beeld. Aït-Ben-Haddou of de duinen van de Sahara-woestijn, met op de voorgrond kamelen. Maar er schuilt flink wat leed achter het ideale plaatje. Aan het einde van de dag worden de voorpoten van de kamelen dubbelgevouwen en strak vastgebonden. De dieren kunnen zo alleen nog strompelen of op hun voorpoten vooruit schuiven. Ze worden pas losgemaakt wanneer er een volgende groep arriveert. Op een kameel rijden in Marokko? Liever niet, dus. Of je moet zeker weten dat het een organisatie is die goed met de dieren omgaat.

Zagora, aan de rand van de Sahara

Er wacht me een lange rit naar Zagora, halverwege stop ik in Agdz voor een tajine met groenten en een wortelsalade. Hierna ga ik verder. Ik rijd tussen ontelbaar veel groene palmbomen, kinderen zwaaien naar de auto, ezeltjes met waren op hun rug sjokken langs de weg. Ik zie het ene na het andere stalletjes waar keramiek wordt verkocht, naast bijzondere stenen en kristallen uit de bergen.

Wanneer ik verder rijd naar Zagora wijst alles erop dat ik dichter bij de woestijn kom. Lage heuvels met losse grijszwarte stenen, als een maanlandschap. Eenmaal in Zagora zie ik het een bord met de tekst ‘Tombouctou 52 jours’. Dit bord verraadt dat het ooit 52 dagen duurde om per kameel in Timboektoe te komen. Ik ben nu écht aan de rand van de Sahara.

Met het vooruitzicht dat ik over een kleine 24 uur midden in de woestijn ben, neem ik nog een duik in het onverwarmde en dus ijskoude zwembad van mijn hotel (Kasbah Sirocco)*. Hierna verken ik Zagora. Ik merk direct dat het een armere streek is. Voor het eerst deze reis word ik echt aangeklampt met de vraag om geld.

Het keramiek van Tamegroute

De volgende middag word ik opgehaald bij mijn hotel. De huurauto is niet geschikt om mee de woestijn in te gaan, dus ik ga verder met 4×4 én gids Muhammed. Hij brengt ons naar het nomadenkamp, en hij stopt eerst in het dorp Tamegroute, in de vallei van de rivier de Draa. In het Tamazigh betekent de naam Tamegroute ‘Laatste Plaats Voor de Woestijn’, maar bekend is de eeuwenoude kasba vooral om het groene geglazuurde keramiek dat hier wordt gemaakt.

In de pottenbakkerij krijg ik een korte uitleg. De klei wordt gemend met water, vervolgens wordt het aardewerk met de hand vormgegeven. Na een paar dagen drogen in de zon wordt het afgewerkt met koper om de groene glazuur te krijgen die zo typisch is voor aardewerk hier. Het keramiek is prachtig – ik kan niet nalaten een paar stuks te kopen. Het is een prachtige eeuwenoude ambacht, maar het het bezoek aan deze kasba laat je wel zien hoe de werkomstandigheden achter het glanzende keramiek zijn.

Sahara, slapen tussen de zandduinen

Dan brengt Muhammed ons naar het kamp. Na een paar uur rijden stuurt hij van de weg af, recht het zand van de Sahara-woestijn in. Op snelheid rijden we over de zandduinen heen – vooraf mijn zoontje heeft de tijd van zijn leven. Het nomadenkamp Erg Lihoudi* komt in zicht. Ik verblijf hier de aankomende nacht in een tent onder een fonkelende sterrenhemel. Ik ben precies op tijd om me te installeren in een van de comfortabele tenten, op een zandduin te klimmen en de prachtige zonsondergang te zien.

’s Avonds zit ik met de andere bezoekers op kleden op de grond te wachten tot de tajine’s met vlees of groenten worden geserveerd. Later kijk ik vanuit de duinen naar de miljoenen sterren. Dit is een van de mooiste ervaringen in Marokko. Ik val in slaap met op de achtergrond de Berbermuziek bij het kampvuur en ben net op tijd wakker om een laatste glimp op te vangen van de zonsopkomst in de woestijn.

Tussenstop in Agdz

Na een simpel ontbijt brengt Muhammed me weer terug naar Zagora. Hier stap ik weer in de huurauto. Mijn man rijdt, ik ben ondertussen op zoek naar mooie tussenstops. Agdz is de bestemming, maar eerst volgen nog kilometers autoweg. De weg slingert lange kleine dorpjes met lemen huizen. Zo nu en dan zie ik een groep geiten die rondom een herder rondscharrelen, of staan er bijenkasten tussen plukjes grijsgroene beplanting – de heerlijke honing die ik hier overal geproefd heb.

De laatste tussenstop is de riad Dar Sofar*. Die is zo fijn, dat ik eigenlijk niets meer zie van Agdz zelf. De riad heeft een koud, maar heerlijk zwembad. Een tuin met ligstoelen, waar ik rustig een boek kan lezen. En de eigenaars van de riad zijn koks, en dus eet ik in de riad zelf.

De volgende ochtend volgt de laatste etappe van deze reis. Aan de rand van de weg lopen ezels, zwaarbeladen met waar. Marrakech komt in zicht, de dorpen liggen steeds dichter bij elkaar en het wordt drukker op de weg.

Afscheid van Marrakech

Riad Beldi*, dichtbij de souks, is de laatste riad waar ik deze reis overnacht. De mozaïeken en knusse zitjes maken deze plek een oase in de medina. Door de ligging binnen de stadsmuren wandel ik in een paar minuten naar het levendige deel van Marrakech.

Mijn reis door Marokko sluit ik af met een fietstocht. Fietsen in Marrakech is misschien niet het eerste waar je aan denkt in deze stad vol ezelskarren, brommers en smalle steegjes. Toch is het de leukste manier om de stad écht te leren kennen. Samen met een lokale gids trap ik door smalle steegjes en rumoerige souks. Ik fiets langs levendige markten en bezoek een traditionele bakkerij en een keramiekatelier. Vooral dat laatste is indrukwekkend. Ik sta met mijn neus bovenop een prachtig zellige keramiek.Het is indrukwekkend om te zien hoeveel vakmanschap en geduld er in elk patroon schuilt. Lees meer over mijn fietstocht door Marrakech en boek je eigen tour hier*.

Ik heb nog net genoeg tijd voor een bezoek aan de Jardin Majorelle en het Museum voor Islamitische Kunst, een van de kleurrijkste tuinen van Marrakech. De Franse kunstenaar Jacques Majorelle creëerde de tuin in de jaren ’20 en ’30 van de vorige eeuw. Een paar decennia later creëerde modeontwerper Yves Saint Laurent een unieke belevingswereld in deze botanische tuin. Met overvloedige waterpartijen, de hoge palmen en bamboe, en overal gebouwen en elementen in Majorelle-blauw.

Ik maak een laatste wandeling door de souks, en drink nog een muntthee bij Café des Epices, gelegen aan de kruidenmarkt in de medina. En dan, zit mijn rondreis door Marrakech er toch echt op.

Marokko

Marokko, wat een bestemming. Marrakech betoverde me, met de kleurrijke souks, de rijk versierde paleizen en riads, de dakterrassen met prachtig uitzicht over de stad. En Marokko is is prachtig en veelzijdig. Tijdens deze rondreis Marokko verkende ik de bijzondere staden Marrakech, Agdz en Zagora en maakte ik een tocht naar de Sahara. Onderweg bezichtigde ik verschillende Kasbah’s en genoot van het prachtige Atlasgebergte. Hoewel Marokko op nog geen 4 uur vliegen van Amsterdam ligt, stond ik gelijk in een compleet andere wereld. Je zintuigen worden aan alle kanten geprikkeld. Overal is iets te zien, te proeven of te beleven. Deze rondreis Marokko beviel zo goed, dat ik niet kan wachten om weer terug te gaan naar Marokko. En om alle ervaringen met jou te delen!

Praktische tips voor je bezoek aan Marokko

• Reisorganisatie Marokko: Een goede reisorganisatie voor een (familie)rondreis Marokko is bijvoorbeeld Riksja*, waar ik deze reis boekte.
• Visum voor Marokko: Als Europeaan heb je een geldig paspoort nodig wanneer je naar Marokko gaat, een identiteitsbewijs is niet voldoende. Als je maximaal 3 maanden in Marokko verblijft heb je geen visum nodig.
• Auto huren in Marokko: Een huurauto is de beste manier om rond te reizen. Ik raad je aan om een auto te huren in Marokko via SunnyCars*, dit deed ik ook in Marrakech. Te duur? Bekijk dan ook de aanbiedingen van DiscoverCars*. Tip: download offline kaarten op Google Maps en sla alle bestemmingen alvast op. Niet alleen handig in de auto, maar ook om in Marrakech je weg te vinden naar je riad.
• Beste reistijd Marokko: De beste tijd Marokko en de Sahara-woestijn te bezoeken, is tijdens de koelere maanden oktober tot april. Tijdens de zomermaanden, van juni tot en met september, loopt de temperatuur in Marokko flink op. Langs de kuststreek geniet je dankzij de zeewind van meer aangename temperaturen. 
• Eten en drinken in Marokko: De GGD adviseert om in Marokko voorzichtig te zijn met eten en drinken om reizigersdiarree te voorkomen. Er wordt aangeraden om water te zuiveren of flessen water te kopen. Ook is het advies om alleen goed doorbakken vlees en vis te eten, fruit zelf te snijden en rauw voedsel en ijsblokjes te vermijden.
• Fooien geven in Marokko: Het geven van fooi is gebruikelijk in Marokko. Ga uit van 5-10 dirhams per persoon per dag voor schoonmaak in het hotel, in restaurants zo’n 10% van de rekening en in cafés ongeveer 1 dirham per drankje. Ook is het gebruikelijk chauffeurs (75-100 dirhams per dag) en gidsen (100-150 dirhams per dag) een fooi te geven.
• Geld in Marokko: In Marokko betaal je met dirham (MAD). 10 dirham is ongeveer € 0,90 waard. In grote steden kan je vaak ook in euro’s betalen. In Marokko kun je bijna overal gewoon pinnen of met creditcard betalen, zorg er wel voor dat je altijd voldoende cash bij je hebt. Vergeet niet voor je op reis staat je bankpas om te zetten van ‘Europa’ naar ‘Wereld’. 

Goed om te weten: Dit artikel bevat affiliate links. Wanneer je een product koopt of boeking maakt via een van deze links, ontvangt Cultuur op Reis een kleine commissie zónder extra kosten voor jou.

Het bericht Rondreis Marokko van Marrakech naar de Sahara verscheen eerst op Cultuur op reis.

Een bezoek aan Reims is een reis door smaak én tijd, zo ontdek ik al snel. Ik begin mijn bezoek aan de stad met een culturele ontdekkingstocht en sluit de dag af met een proeverij in een van de champagnehuizen. Zo proef ik niet alleen de sprankelende wijnen, maar ook de ziel van de stad zelf.

Champagne en wijngaarden

Reims is dé hoofdstad van de Champagne. Ten zuiden van de stad strekken de wijngaarden zich uit over glooiende heuvels, waar de druivenrassen Chardonnay, Pinot Noir en Pinot Meunier groeien. Precies, dat zijn de 3 druiven die gebruikt worden in Champagne. Hier vind je talloze Champagnehuizen – van iconische namen als Taittinger, Pommery en Veuve Clicquot tot kleine familiebedrijven. Overal ben je welkom voor een rondleiding en natuurlijk een proeverij – mits je op tijd reserveert.

Is een rondleiding bij een Champagnehuis een aanrader? Zeker! Een hoogtepunt van mijn bezoek aan Reims is een rondleiding bij Taittinger. Tijdens de tour daal ik af in eeuwenoude kelders, ooit door Romeinen uitgehouwen in het krijt. Hier liggen duizenden flessen wijn te rijpen. De gids legt het hele proces uit, van de eerste gisting tot de dosage die de uiteindelijke smaak bepaalt. Het mooiste moment? Natuurlijk de proeverij – een glas brut smaakt nergens beter dan in Reims zelf. 

Hoewel champagne Reims al de moeite waard maakt, heeft de stad nog veel meer te bieden. Voordat de bubbels worden geschonken neem ik eerst de tijd om de stad te verkennen.

Cathédrale Notre-Dame de Reims

Ik begin mijn ontdekkingstocht bij de Cathédrale Notre-Dame de Reims, een gotisch meesterwerk dat op de UNESCO Werelderfgoedlijst staat. Het is één van de mooiste kathedralen in Europa, die zelfs model stond voor zijn beroemde naamgenoot in Parijs. Eeuwenlang werden hier Franse koningen gekroond, waaronder Karel VII met Jeanne d’Arc aan zijn zijde. Tussen de middeleeuwse glas-in-loodramen ontdek ik ook moderne ramen, waaronder een kleurrijk drieluik van Marc Chagall.

Naast de kathedraal ligt het Palais du Tau, ooit residentie van de aartsbisschop en nu een museum. Een bezoek waard, want hier bewonder je originele beelden van de façade van de kathedraal, wandtapijten en religieuze objecten.

Even pauze? Proef een niet alleen heerlijk, maar ook prachtig ijsje bij Amorino. De ijsscheppers gebruiken spatels om het ijs als een prachtige bloem op het hoorntje te vouwen. Als je wilt krijg je er ook nog een verse macaron bovenop.

Musée des Beaux-Arts

In een 18e-eeuwse abdij vlakbij de kathedraal en het Palais du Tau ligt het Musée des Beaux-Arts. Het museum heeft een mooie collectie, met werken van onder andere Monet, Gaugin, Jacques-Louis David en Pissarro. Helaas voor mij was het museum tijdens mijn bezoek aan de stad gesloten vanwege een uitgebreide renovatie.

Bibliothèque Carnegie

Gelukkig is niet ver van de kathedraal nog iets moois te ontdekken: de Bibliothèque Carnegie. Deze bibliotheek wordt gezien als één van de mooiste art deco gebouwen in Frankrijk. Wanneer ik de hal van de bibliotheek in wandel ben ik onder de indruk van het marmer en de imposante glazen kroonluchter. In de rustige leeszaal werken studenten geconcentreerd; bezoekers lopen er in stilte rond. Een onverwachte, maar prachtige ontdekking – zeker een bezoek waard!

Porte de Mars

Ook de Porte de Mars, een triomfboog uit de Romeinse tijd, herinnert eraan dat Reims al eeuwenlang belangrijk is. De boog dateert uit de 2e eeuw en is één van de oudste bezienswaardigheden in Reims. Het contrast met de moderne gebouwen eromheen maakt het monument extra indrukwekkend.

Halles du Boulingrin 

Op loopafstand van het station ontdek ik de Halles du Boulingrin, een overdekte markt in art deco-stijl uit 1929 waar het wemelt van de kazen, vleeswaren, zoetigheden en seizoensproducten. De geur van versgebakken brood en lokale lekkernijen maakt het onmogelijk om niet te proeven. En als je niet op de markt zelf eet, vind je in de straten er omheen volop winkeltjes, restaurants en cafés. zoals Boulangerie les Halles of Café Le Clos. Een goede plek om alvast van een glaasje Champagne te genieten.

Bekijk hier de volledige paklijst stedentrip

Basilique Saint-Rémi

Zigzaggend door smalle straten wandel ik op mijn gemak naar de Basilique St-Rémi, een van de meest indrukwekkende plekken in Reims en eveneens UNESCO-Werelderfgoed. Het is er rustiger dan bij de kathedraal, waardoor je in alle stilte door de immense basiliek kunt dwalen. De Benedictijnse kerk, gebouwd in een mix van romaanse en gotische stijl, is maar liefst 121 meter lang. Direct naast de basiliek ligt het Musée Saint-Rémi, waar je archeologische vondsten, middeleeuwse beeldhouwwerken en Vlaamse wandtapijten kunt bewonderen.

Taittinger Champagnehuis

Dan kom ik aan bij het Parc de Champagne, hier liggen diverse beroemde champagnehuizen op loopafstand. Hier kun je rondleidingen krijgen en je proeft er alles: van demi-sec tot extra-brut, en van millésimé-Champagnes tot non-millésimés. Vaak bezoek je ook de eeuwenoude wijnkelders.

Bij Taittinger, een van de grotere wijnhuizen, heb ik van tevoren een rondleiding. Onder begeleiding van een gids daal ik af naar de wijnkelders. Onder Reims ligt een kilometers lang stelsel van gangen die al door de Romeinen uitgehakt zijn in de rotsen. De Champagnes rijpen hier vaak minimaal drie jaar en bij de duurdere cuvées worden flessen met de hand geremd (gedraaid) tijdens het remuage-proces.

De gids vertelt enthousiast over de gepatenteerde flesvorm van Taittinger, die is gebaseerd op het oud model flessen dat monniken gebruikten. Tijdens de 2e gisting blijft het bezinksel in de schouder van de fles zitten; bij het remuage worden de flessen geleidelijk een kwartslag gedraaid — bij de beste cuvées nog vaak met de hand — totdat de gist naar de hals zakt en kan worden verwijderd. Daarna wordt de dosage toegevoegd en gaat de kurk erop.

Daar heb ik meteen zin in — ik proef 2 Taittinger-Champagnes en geniet van elk glas.

Praktische tips voor je stedentrip Reims

Bereikbaarheid

Een stedentrip Reims is prima te doen met de auto. Vanuit Utrecht is het 4 à 5 uur rijden. Kies bij voorkeur een hotel met parkeergelegenheid, of verblijf in een dorpje in de buurt. Parkeren kan ook op de EFFIA-parkeerplaats bij het station. 

Met de trein naar Reims

Met de trein gaat het ook vlot. Je reist met de Thalys naar Parijs, en hier stap je over op de TGV die je binnen een halfuur naar Reims brengt. Boek je treintickets zo’n 3 maanden voor vertrek voor de gunstigste prijzen. Check de prijzen via NSinternational.nl*.

Overnachten

Kies een hotel met parkeergelegenheid in de stad, of verblijf in een van de dorpjes rondom Reims. Het Hôtel Porte Mars* ligt vlakbij het station en de markthal, en heeft een eigen gratis parkeerplaats. Liever de rust van de stad achter je laten? Dan raad ik je La Bastide Champenoise* in Villers-Allerand van harte aan. Het dorp ligt ingeklemd tussen de wijnvelden en de Champagneboeren en het mooie buitenhuis heeft ruime kamers en een heerlijke tuin om ’s avonds -met een glas Champagne- na te genieten van een mooie dag in Reims.

Wat is de beste tijd om de Champagne te bezoeken?

Tussen april en oktober is het klimaat aangenaam. In september maak je de druivenoogst mee en in december is de kerstmarkt een aanrader. Wil je een lang weekend naar Reims gaan, let dan wel op. Op zondag zijn veel winkels gesloten en op maandag, net als in de rest van Frankrijk, de musea.

Wijnhuizen bezoeken in de Champagne

De beste champagnehuizen om te bezoeken in Reims zijn Champagne Taittinger, Champagne Vranken-Pommery, Champagne Lanson, Veuve Clicquot, La Maison Mumm en Champagne Joseph Perrier. De kleinere champagneboeren buiten de steden zijn over het algemeen een stuk goedkoper dan de bekendere huizen die je in het centrum van Reims en Épernay vindt.

De beste kleinere Champagnehuizen in de buurt van Reims

Kleinere producenten in de omgeving, zoals Champagne Michel Fagot en Champagne François Fagot (beiden in Rilly-la-Montagne), bieden vaak kleinere proeverijen en aantrekkelijke prijzen — een aanrader als je iets persoonlijks zoekt. 

Ook in de buurt

Reims is een uitstekende uitvalsbasis om de Champagnestreek verder te ontdekken. In Épernay wandel je over de beroemde Avenue de Champagne, waar huizen als Moët & Chandon en Bollinger zijn gevestigd. Verzenay, omringd door Grand Cru-wijngaarden, is ideaal voor wie bij kleine producenten wil proeven. 

Goed om te weten: Dit artikel bevat affiliate links. Wanneer je een product koopt of boeking maakt via een van deze links, ontvangt Cultuur op Reis een kleine commissie zónder extra kosten voor jou.

Het bericht Stedentrip Reims: ontdekkingstocht door de stad mét champagneproeverij verscheen eerst op Cultuur op reis.

Van Marrakech naar de Tizi n’Tichka-pas

Met een huurauto reis ik vanaf Marrakech naar de Tizi n’Tichka-pas (lees hier over mijn volledige reis door Marokko), om van hieruit verder te trekken naar Aït-Ben-Haddou, een oude vestingstad aan de voet van het Atlasgebergte in Marokko in de provincie Ouarzazate. De weg kronkelt door de bergen en onderweg heb ik waanzinnige uitzichten. Eeuwen geleden volgden handelaren met kamelen dezelfde route door de smalle bergpas, maar dan in omgekeerde richting. Ze trokken van de Sahara en de Draa-vallei naar Marrakech, beladen met zout, goud en specerijen. In de elfde eeuw werd het versterkte Aït-Ben-Haddou gebouwd. Hier konden de handelaren uitrusten voordat ze hun lange reis voortzetten en de Atlas doorkruisten. Ik stap in de voetsporen van de oude karavanen.

Goed om te weten: wat is het verschil tussen een Kasba en een Ksar? Een Kasba is een versterkte woning voor een gezin of meerdere gezinnen van één familie. Een Ksar is een groep uit leem opgetrokken huizen omgeven door hoge muren, ofwel een klein versterkt dorp. Je leest veel over de kasba van Aït-Ben-Haddou, maar feitelijk is het dus een ksar.

Ksar langs een handelsroute

Qua afstand is het niet eens zo ver, van Marrakech naar Aït-Ben-Haddou. Het is net 180 kilometer, maar de bochtige wegen van de Tizi-n-Tichka bergpas laten je gemiddelde snelheid kelderen. Ik vind het niet erg, want de bergpas door het Atlasgebergte staat garant voor waanzinnige uitzichten. Mijn hoofd zit dus al vol indrukken, maar wanneer ik Aït-Ben-Haddou nader ben ik toch even stil. Wat een waanzinnige plek.

→ Handig: huur een auto in Marokko via SunnyCars*

Vanaf een uitzichtpunt net buiten het dorp, kijk ik uit over Aït-Ben-Haddou. Het is slechts een van de vele versterkte ksour (enkelvoud: ksar) langs deze handelsroute, maar wel de meest indrukwekkende. De ksar is in de afgelopen eeuwen volledig opgetrokken uit een mengsel van aarde, klei, zand, stro en water, samengeperst tot stevige muren. Een onneembaar fort, al valt het lemen bouwwerk bijna weg tegen de bergen erachter.

De meeste gebouwen die vandaag de dag nog overeind staan, dateren uit de zeventiende eeuw, toen Aït-Ben-Haddou floreerde. Het maakt dat ik het gevoel heb terug in de tijd te zijn gegaan. Hoewel het dorp er misschien kwetsbaar uitziet, was Aït-Ben-Haddou destijds behoorlijk slim ontworpen. Als handelsstad moest het zich goed kunnen verdedigen. De buitenmuren van klei en leem vormden de eerste verdedigingslinie. Daarachter lag een doolhof van dicht op elkaar gebouwde huizen en smalle steegjes die onverwacht overgingen in steile trappen, bedoeld om vijanden te desoriënteren. En helemaal bovenaan stond een bouwwerk als een fort, waar bewoners zich als laatste redmiddel konden terugtrekken.

De smalle straten van Aït-Ben-Haddou

Vandaag beklim ik dezelfde trappen tussen de aarden huizen. Nog steeds is Aït-Ben-Haddou een bruisende handelsplaats, al zijn het nu vooral souvenirs die de kraampjes vullen. Sieraden, tapijten en aardewerk. Lokale bewoners verdienen hun brood door kleine winkeltjes op te zetten tussen de lemen muren van de ksar, waardoor de eeuwenoude handelsgeest levend blijft. Waarschijnlijk is het wel een stuk drukker dan in voorgaande eeuwen. Groepen toeristen lopen puffend en steunend de vele trappen omhoog. Kleine jongens zitten op lage muurtjes en bedelen om geld, het is te merken dat het een toeristische bestemming is.

Ook ik blijf klimmen, op weg naar het hoogste deel van de ksar. Hier vond je ooit de versterkte graanschuur, die helemaal ommuurd was. Helaas is dit gebouw ingestort tijdens de aardbeving in 2023, maar de ruïne torent nog steeds boven de ksar uit . Zo nu en dan sta ik vertwijfeld stil. Moet ik nu links of rechts af slaan? Desoriënterend is het labyrint van smalle steegjes wel.

Uiteindelijk kom ik boven en een panoramisch uitzicht over de vallei en de droge rivierbedding van de Ounila-rivier vouwt zich voor me uit. Met, tegen de ksar aan, een Griekse tempel? Ik wrijf even door mijn ogen, maar het is toch echt zo. Ernaast een megalomaan paard. Voor de opnames van Hollywoodfilm The Odyssey, weet iemand die naast me staat te vertellen. Het is niet de eerste keer dat Aït-Ben-Haddou decor is voor een Hollywoodfilm, het is een geliefde filmlocatie voor Hollywood-producties als Gladiator, Lawrence of Arabia, The Mummy en Game of Thrones. Wat een bijzondere plek.

Een betoverende zonsondergang

Iets later, wanneer ik weer ben afgedaald, zie ik vanaf het terras van mijn riad, op steenworp afstand van Aït-Ben-Haddou, hoe de ondergaande zon een warme gloed werpt over het dorp. De rode en oranje tinten geven het geheel een sprookjesachtige uitstraling – een moment om nooit te vergeten.

Reis jij ook naar het Atlasgebergte? Dan raad ik je aan om een nachtje in Aït-Ben-Haddou te blijven om deze plek te verkennen zonder de drukte, en te genieten van de sfeervolle zonsondergang. Maar ook als je weinig tijd hebt en deze plek maar een paar uur kunt bezoeken tijdens een dagtrip, is Aït-Ben-Hddou nog steeds een ongelooflijke plek om te verkennen.

Goed om te weten over Aït-Ben-Haddou

Waar ligt Aït-Ben-Haddou?

Aït-Ben-Haddou ligt ongeveer 100 kilometer ten zuidoosten van Marrakech aan de voet van het Atlasgebergte in Marokko, in de provincie Ouarzazate. Het oude vestingstadje en is te bereiken via de N9 en via de kronkelige wegen van de Tizi n’Tichka-pas in het Atlasgebergte. Als je een auto huurt en van plan bent om deze rit zelf te maken, ga er dan vanuit dat het je zo’n drie tot vier uur kost om van Marrakech naar Aït-Ben-Haddou te reizen. Aït-Ben-Haddou ligt op de route naar Ouarzazate, dat op slechts 25 kilometer van de oude site ligt.

Dagtrip van Marrakech naar Aït-Ben-Haddou

Heb je weinig tijd en maak je een dagtrip naar Aït-Ben-Haddou en Ouarzazate, dan voert de trip je over de spectaculaire Tizi n’Tichka-pas. Houd er rekening mee dat je veel tijd op de weg doorbrengt, en relatief weinig tijd hebt om de ksar te ontdekken.

Je kunt er ook voor kiezen om in het dorp te overnachten en hier met een huurauto naartoe te rijden. Een auto kun je het beste huren via Sunny Cars*, waarbij je standaard all inclusive bent verzekerd. Zo komen er geen onverwachte kosten bij en weet je dat er geen gedoe is als je schade rijdt. Het grote voordeel van overnachten in Aït-Ben-Haddou? In de ochtend en in de late middag is het heerlijk rustig in de ksar en heb je Aït-Ben-Haddou bijna helemaal voor jezelf. 

Waar overnachten in Aït-Ben-Haddou

Er zijn veel door een familie gerunde pensions. Zo ligt op een steenworp afstand van de poorten van het versterkte dorp het hotel Dar Mouna La Source*. Net als de ksar, is dit gebouw opgetrokken uit leem. De kamers zijn traditioneel ingericht met prachtig Marokkaans meubilair. Vanaf het terras heb je uitzicht over de ksar, en bij het hotel ligt een verfrissend zwembad waar je je tijdens de warmste momenten van de dag kunt terugtrekken. En ’s ochtends? Dan kun je vanaf het terras voor je kamer zien hoe de eerste zonnestralen van de dag Aït-Ben-Haddou een diep oranjerode kleur geven. Ook kun je hier gratis en veilig je auto parkeren.

Aït-Ben-Haddou is UNESCO Werelderfgoed

De ksar is een prachtig voorbeeld van traditionele Marokkaanse architectuur, en zó bijzonder dat het sinds 1987 op de UNESCO-werelderfgoedlijst staat. Het is een goed voorbeeld van een traditionele leefomgeving in het Pre-Sahara gebied ten zuiden van het Atlasgebergte. De huizen staan dicht op elkaar binnen de verdedigingsmuren, die worden versterkt door hoektorens. Sommige huizen zijn bescheiden, anderen lijken op kleine stedelijke kastelen met hoge hoektorens en de bovenste delen versierd met motieven in baksteen.

Hoeveel kost het om Aït-Ben-Haddou te bezoeken?

De ksar van Aït-Ben-Haddou wordt nog door een handjevol families bewoond. Het heeft geen officiële openingstijden. Om de oude ksar te bezoeken moet je de rivier oversteken. Dit kan het beste via de brug, dan kom je meteen in de ksar uit. Je kunt de bijna geheel drooggevallen rivier ook oversteken over een pad van grote keien, dan kom je de ksar binnen via een van poorten die eigendom zijn van families die nog in de ksar wonen. Hoewel er geen officiële toegangsprijs is, kan er hier om een ​​kleine donatie worden gevraagd. Het gaat vaak om 20 tot 50 dirham, en dit wordt gebruikt voor het onderhoud van de gebouwen. Vooral na de aardbeving in 2023 kunnen de inwoners deze financiële steun goed gebruiken.

Wat is de beste tijd om Aït-Ben-Haddou te bezoeken

De beste reistijd voor Marokko is tijdens de koelere maanden oktober tot april, wanneer de temperaturen comfortabeler zijn. Vooral in juli en augustus kan het ontzettend warm zijn, en dit is ook een van de drukste periodes in Aït-Ben-Haddou. Als je de voorkeur geeft aan minder drukte en mildere temperaturen, bezoek het dorp dan tijdens het tussenseizoen van maart tot mei of van september tot november. Je hebt dan warme dagen om de labyrint-achtige steegjes te verkennen, zonder de intense zomerhitte.

Goed om te weten: Dit artikel bevat affiliate links. Wanneer je een product koopt of boeking maakt via een van deze links, ontvangt Cultuur op Reis een kleine commissie zónder extra kosten voor jou.

Het bericht Van Marrakech naar Aït-Ben-Haddou in Marokko: ontdek de bijzondere ksar in het Atlasgebergte verscheen eerst op Cultuur op reis.

Wereldberoemd rotseiland

Het is misschien wel een van de mooiste plekken van Frankrijk: Mont Saint-Michel in Normandië. Een klein, rotsachtig eiland dat is uitgeroepen tot Unesco Werelderfgoed. Op het eiland bezoek je de prachtige middeleeuwse abdij van Mont Saint-Michel die oprijst uit de zee. Het eiland zelf is met het vasteland verbonden door een smalle brug die bij hoogwater omringd wordt door de zee, zodat je een prachtige wandeling kunt maken.

Tickets Mont Saint-Michel

De Mont Saint-Michel zelf is vrij toegankelijk, maar voor de abdij dien je een ticket te kopen. Zorg dan dat je vooraf online een ticket koopt (dat kan via deze website)*. Dan hoef je ter plekke geen ticket meer te kopen en loop je zo naar binnen. Toegang is overigens gratis tot achttien jaar én ook voor mensen onder de 26 jaar die inwoner zijn van de EU, dus zorg dat je voor jongeren een paspoort of identiteitsbewijs bij je hebt.

Ook voor musea op de Mont Saint-Michel moet je tickets kopen. Bijvoorbeeld het Musée Historique over de geschiedenis van het eiland, of het Musée de la Mer et de l’Ecologie dat vertelt over het maritieme karakter van het eiland en de getijden.

Wandelen over de Mont Saint-Michel

Over een 760 meter lange voetgangersbrug kun je van het vasteland naar de Mont Saint-Michel wandelen. Eenmaal op de berg kun je wel uren ronddwalen door de oude en smalle straatjes van de Mont Saint-Michel. De Grande Rue is de hoofdstraat. Vroeger liepen hier de bedevaartgangers, nu trekken drommen toeristen door de straat. Je kunt op de Mont enkele kleine musea bezoeken en op diverse punten, vooral de stenen wallen, heb je een fantastisch uitzicht over de baai en het vasteland.

Let wel op dat het soms een pittige wandeling is. De straten zijn smal, met ongelijke stenen en steile trappen. Met een rolstoel is de Mont niet te bezoeken. Een kinderwagen kan mee, mits je deze zo nu en dan de steile trappen op tilt. Een klein opvouwbare wandelwagen is dan wel echt een must. 

Op de torenspits van de middeleeuwse abdij staat sinds 1898 een beeld van de aartsengel Michaël dat honderdzeventig meter boven de baai uitsteekt.

Eten op de Mont Saint-Michel

De horeca op het eiland is niet goedkoop en in het hoogseizoen moet je lang wachten op een tafel. Je voorkomt hoge kosten door zelf wat te eten en drinken mee te nemen. Op het vasteland in Beauvoir zit de bakkerij Boulangerie Mont Moulin waar je een broodje kunt halen. Iets verderop kun je bij L’Epicerie de la Baie & Bar à cidre crêperie een heerlijk glas cider drinken en een galette eten: een soort crêpe gemaakt met boekweit en water, vooral de variant met kaas is heerlijk.

In de baai van de Mont Saint Michel kun je ook oesters eten, of op oesterexcursie gaan.

Wadlopen bij Mont Saint-Michel

Het is een aanrader om je bezoek aan Mont Saint-Michel te combineren met een wandeling over het wad. Het eiland wordt omringd door wadden en op gezette tijden valt de zeebodem droog. Het wordt afgeraden om hier op eigen houtje te wandelen, dus boek een waddentocht met een gids. Het water komt bij vloed namelijk heel snel opzetten en ook is er op verschillende plekken drijfzand. Een wandeling met een gids start vaak aan de voet van de Mont. Hoe laat je precies start is afhankelijk van het tij en kan elke dag verschillen. Wadlopen bij de Mont Saint-Michel  is een unieke ervaring en je hebt vanaf het wad misschien wel het allerbeste uitzicht.

Parkeren bij Mont Saint-Michel

De parkeerplaats ligt twee en een halve kilometer van de Mont, er zijn vierduizend parkeerplekken. Vanaf hier kun je te voet of met een pendelbus naar de Mont Saint-Michel. Je kunt gratis parkeren, of dichtbij parkeren voor zo’n twaalf tot zeventien euro per dag. De pendelbus rijdt vanaf de parkeerplaats continu op en neer, tussen 7:30 en 00:00. In twaalf minuten ben je bij de Mont. Gratis parkeren bij de Mont Saint-Michel kan ook! Aan de voet van het dorpje Beauvoir is een ruime gratis parkeerplaats. Ook is er een camperplaats. Over een mooi autovrij fiets- en wandelpad loop je langs de rivier de Couesnon, met voortdurend uitzicht op de Mont.

Met de gratis shuttlebus naar de Mont

Vanaf de parkeerplaats is het een kleine twee kilometer tot aan Mont Saint-Michel. Je kunt met een gratis shuttlebus naar de Mont. Deze zet je aan de voet van de berg af. Lopend kost het je ongeveer twintig minuten (twee kilometer). 

Dit ‘Wonder van het Westen’ bestaat uit een in gotische stijl gebouwde benedictijnenabdij gewijd aan de aartsengel Sint-Michaël. Het staat op een rotsachtig eilandje van tachtig meter hoog – te midden van uitgestrekte zandbanken, blootgesteld aan krachtige getijden – tussen Normandië en Bretagne. – unesco.nl

Met de trein naar de Mont Saint-Michel

Tegenwoordig kun je ook eenvoudig met de trein naar Mont Saint-Michel reizen*. Vanaf Parijs stap je uit bij station Pontorson en neem hier de Midibus die je direct naar de Mont brengt. Dit is overigens een gratis pendelbus. Je kunt trouwens ook de Mont Saint-Michel met een dagtrip vanuit Parijs bezoeken*. 

Overnachten op Mont Saint-Michel

Je kunt ook overnachten op Mont Saint-Michel, dat is een bijzondere en sfeervolle ervaring. Dit kan bijvoorbeeld bij Auberge Saint Pierre dat in een middeleeuws vakwerkhuis is gevestigd, of bij het sfeervolle Les Terrasses Poulard. Je moet je bagage zelf meenemen op de shuttlebus en naar het hotel brengen, door de nauwe straatjes van de Mont. Maar dan ben je wel een bijzondere ervaring rijker. ’s Avonds zijn de hordes toeristen weg en lijkt het wel alsof je het eiland helemaal voor jezelf hebt. Overnachten met uitzicht op de Mont kan bij Le Relais Saint Michel*. Iets verder weg ligt Hôtel Ariane & SPA*, in Pontorson, op tien minuten rijden van het schiereiland Mont Saint-Michel. Camping Haliotis*ligt ook in Pontorson, direct aan het fietspad dat je naar de Mont Saint-Michel brengt. Je kunt hier luxe ingerichte glampingtenten huren, of je tent of camper op een ruime plaats neerzetten.

Welk seizoen Mont Saint-Michel

Elk jaar bezoeken zo’n vijf en een half miljoen toeristen deze plek. De meeste mensen bezoeken de berg in de zomer. Het kan er dan behoorlijk druk zijn. Probeer Mont Saint-Michel in het voor of naseizoen te bezoeken dan is het een stuk rustiger. Je kunt de massa ook ontlopen door je bezoek te plannen aan het begin of eind van de dag. In de zomer kun je de lange wachtrijen bij de abdij overslaan als je vooraf online een ticket koopt (dat kan via deze website)*. In de winter is het stukken minder druk. Maar het weer kan tegenvallen en sommige voorzieningen zijn in de wintermaanden gesloten. Maar je hebt de stad wel iets meer voor jezelf.

Reis naar Normandië

Een complete reis naar Normandië boek je bijvoorbeeld via Tui*. Op een uurtje rijden ligt Saint-Malo, de mooiste havenstad van Bretagne. Bezoek op weg naar de Mont Saint-Michel ook zeker de krijtrotsen van Étretat, een van de mooiste plekken aan de Franse kust.

Disclaimer: Dit artikel bevat affiliate links. Wanneer je een product koopt of een reis boekt via een van deze links, ontvangt Cultuur op Reis een kleine commissie zónder extra kosten voor jou.

Het bericht Mont Saint-Michel bezoeken: dit moet je weten! Tickets, gratis parkeren en meer verscheen eerst op Cultuur op reis.

Door dit uitgebreide naslagwerk is het Planetarium goed bewaard gebleven. Dat is niet altijd zo geweest. Eise Eisinga was een patriot en raakte in conflict met de schutterij en de provinciale autoriteiten. Hierdoor is hij vijf jaar uit Friesland verbannen. Gedurende die tijd paste zijn familie op het planetarium. Toen Eisinga terug kwam stond het planetarium stil, maar hij kon het repareren. Later heeft koning Willem I, Prins van Oranje en de eerste Koning der Nederlanden, het huis met het planetarium gekocht. Hij was zo onder de indruk van de constructie dat hij er een koninklijk planetarium van maakte. Daarmee werd het toegankelijk voor het publiek. Later werd het geschonken aan de gemeente Franeker.

Het Eise Eisinga Planetarium is het oudste werkende planetarium ter wereld. Het nauwkeurig bewegend model van het zonnestelsel is tussen 1774 en 1781 gemaakt door de Friese wolfabrikant Eise Eisinga. Het model laat op ieder moment van de dag de actuele stand zien van de aarde, de maan en de andere toen bekende planeten ten opzichte van de zon. Het geeft nog altijd de actuele stand van de hemellichamen weer en maakt de werking van het zonnestelsel duidelijk voor een breed publiek.

Het bericht Eise Eisinga Planetarium bezoeken: Unesco Werelderfgoed in Elfstedenstadje Franeker verscheen eerst op Cultuur op reis.

Wat is het Rietveld Schröderhuis?

Het Rietveld Schröderhuis in Utrecht is in 1924 ontworpen én ingericht door de Nederlandse architect en vormgever Gerrit Rietveld (1888-1964). Het huis staat op de Werelderfgoedlijst van Unesco en wordt beschouwd als het architectonische meesterwerk van kunstbeweging De Stijl. 

Leunend tegen typische jaren ’30 huizen

In Utrecht-Oost, vlakbij het Wilhelminapark, staat het bijzondere bouwwerk waar menig fietser zijn hoofd voor omdraait. Leunend tegen typische jaren ’30 huizen ziet het monument er modern, bijna futuristisch uit. Een groot contrast met de bakstenen huizen ernaast, die zo ontzettend populair zijn bij bijna alle huizenzoekers in Utrecht. In 1924 ontworpen door architect Gerrit Rietveld voor de eigenzinnige Truus Schröder-Schräder, die tot haar dood in 1985 in het huis woonde, is het huis sinds het jaar 2000 UNESCO werelderfgoed.

Je kunt het Rietveld Schröderhuis alleen bezoeken met een gids. Wanneer we met een kleine groep het huis binnenlopen, blijkt het verrassend compact te zijn. Op de benedenverdieping zien we kamers met bescheiden afmetingen en meubels die speciaal voor het huis werden ontworpen. Truus Schröder wilde dat de belangrijkste woonfuncties gecentreerd werden op de eerste verdieping. Hierom staan we in één grote ruimte. Maar is dat wel zo? Schermen kunnen worden verschoven om een grote ruimte te creëren of juist afgesloten ruimten te vormen. Met één beweging komt een verborgen badkamer tevoorschijn.

Uitzicht rondom

De gids wijst ons op een ingenieus detail. Lange horizontale ramen zorgen ervoor dat de ruimte overspoeld wordt met daglicht. Wanneer de ramen in de zuidoostelijke hoek van het pand geopend worden is er geen raamstijl te zien; zo verdwijnt de barrière tussen binnen en buiten. “Normaal gesproken zou je een kozijn zien, wanneer het raam geopend is. Hier niet. Vrij uitzicht, dus.”

Toen er nog geen drukke weg was aangelegd direct naast het pand kon je zo ongehinderd genieten van het panoramische uitzicht over het omringende polderlandschap. Het is nu moeilijk voor te stellen. Op foto’s die de gids ons laat zien kun je zien hoe het huis ooit bedoeld was, als onderdeel van het landschap.

Zo vind je in het huis meer slimmigheden van Gerrit Rietveld, waarbij hij steeds voortborduurde op zijn eigen meubelontwerpen en de ideeën van De Stijl. Van de vloeiende overgangen tussen binnen en buiten, de primaire kleuren (naast wit, grijs en zwart) die je kent van bijvoorbeeld de Rood-blauwe stoel tot aan de speelse vlakverdeling.

Voor Truus Schröder, die hier met haar drie kinderen woonde, was soberheid een basisvoorwaarde voor het huis. Wat veel mensen niet weten is dat zij een belangrijk aandeel had in het ontwerp en uitgesproken ideeën had over de totstandkoming van het huis. Sta er in het huis even bij stil dat het in 1924 gebouwd werd! Hoewel sommige delen nu gedateerd aandoen, kan je nog steeds zien hoe revolutionair het ontwerp destijds was.

Waarom is het Rietveld Schröderhuis gebouwd? 

In 1924 vraagt Truus Schröder de bekende Utrechtse meubelontwerper Gerrit Rietveld of hij haar nieuwe woonhuis wil ontwerpen. De moeder van drie kinderen is net weduwe geworden en wil een huis dat helemaal voldoet aan haar eigenzinnige woonideeën. Een huis dat licht is en niet de zwaarte heeft van de oude woning. In die tijd maakte Rietveld vooral meubels – je kent hem vast van zijn beroemde Rood-blauwe stoel, die hij ontwierp rond 1919. Een compleet woonhuis heeft hij nog niet eerder mogen ontwerpen.

Unesco werelderfgoed

Na het overlijden van Truus in 1985 is het huis volledig gerestaureerd. Toch voel je overal dat er geleefd werd in het huis, dat het niet alleen een museumhuis is. In 2000 is het Rietveld Schröderhuis op de Unesco Werelderfgoedlijst geplaatst en momenteel is de woning in beheer bij het Centraal Museum. Dit museum heeft een uitgebreide collectie door Rietveld ontworpen meubelen.

Lees ook: Ontdek al het UNESCO Werelderfgoed in Nederland en Dit zijn de meest bijzondere plekjes van Utrecht en Museumpje pakken? Dit zijn de leukste musea in Utrecht.

Rietveld-Schröderhuis bezoeken?

Onder begeleiding van een enthousiaste gids en met een audiotour verken je in ongeveer een uur alle ruimten van het huis. Bijzonder is hoe je bij de audiotour fragmenten hoort waarin Gerrit Rietveld vertelt over het ontwerp van het huis en mevrouw Schröder haar ervaringen deelt hoe het is om in dit bijzondere huis te wonen. Zelfs als je niet bijzonder geïnteresseerd bent in architectuur is het de moeite waard om de enorme hoeveelheid ingenieuze kleine details in het huis te zien. Dit huis is ontworpen in 1924 en oogt een eeuw later nog steeds modern en innovatief.

Op vertoon van je ticket ontvang je de multimediatour van het Rietveld Schröderhuis. De tour is op je smartphone te gebruiken. Tip: neem je eigen oortjes mee. Op de bovenverdieping van het huis is ook een gids aanwezig. De gids laat slimme oplossingen zien die Rietveld in het huis heeft verwerkt, zoals de bewegende muren of het bijzondere hoekraam.

Wil je het Rietveld Schröderhuis bezoeken dan is online reserveren noodzakelijk. Alle tickets worden in tijdsloten verkocht. Zo wordt het niet te druk in het huis. Goed om te weten: met het toegangsbewijs voor het Rietveld-Schröderhuis kun je op dezelfde dag ook een bezoek brengen aan het Centraal Museum.

Het bericht Unesco in Nederland: het Rietveld-Schröderhuis in Utrecht verscheen eerst op Cultuur op reis.

Verona in het kort

Verona is misschien wel een van de mooiste steden van Noord Italië, gelegen tussen Milaan en Venetië en op korte afstand van het Gardameer. Het is echt een stad met vele gezichten. Het heeft de gotische en renaissance gebouwen die je ook in Venetië vindt en Romeinse ruïnes die je aan Rome doen denken, maar het is allemaal wat kleinschaliger. Het historische centrum van Verona is niet al te groot waardoor alle bezienswaardigheden op loopafstand liggen. Wanneer ik gevraagd word een paar dagen naar Verona te gaan, twijfel ik dan ook geen moment.

Verona heeft een lange geschiedenis en dat merk je overal. Veel van de historische gebouwen in Verona hebben de tand des tijds goed doorstaan. Dit maakt Verona een unieke stad. Zo vond ook Unesco, die de binnenstad van Verona tot Unesco Werelderfgoed uitriep. Maar er is meer; de stad en de omliggende regio bieden heerlijke gerechten en enkele van de beste wijnen van Italië. Wat is er beter dan een romantische stad, omgeven door wijngaarden en met geschiedenis op iedere straathoek?

Italiaanse flair op het Piazza delle Erbe

Wanneer je door de oude straten van Verona loopt, langs elegante winkels en statige paleizen, kom je al snel uit bij wat ooit het kloppende hart van de stad was: het Romeinse Forum. Tegenwoordig is dit een van de meest charmante en levendige plekken van Verona: het Piazza delle Erbe. Op dit plein worden in alle vroegte stalletjes opgebouwd waar je fruit, groenten en souvenirs kunt kopen.

Zeker wanneer de zon schijnt is dit plein een mooie plek om een leuk terrasje uit te zoeken en te genieten van de prachtige middeleeuwse en renaissance gebouwen die je om je heen ziet. Zo zie je aan de lange zijde van het plein het Palazzo del Comune. En voor het barokke Palazzo Maffei staat sinds 1523 een zuil met de leeuw van San Marco. Deze leeuw moest duidelijk maken dat Verona onder de heerschappij van Venetië viel. Midden op het plein staat de Fontana dei Madonna Verona. Het is eigenlijk geen Madonna maar een Romeins standbeeld. Volgens de inwoners van Verona beschermt ze de stad tegen ongeluk.

Verona van bovenaf: Torre dei Lamberti

Even verderop staat de Torre dei Lamberti. Wil je een echt mooi panoramisch uitzicht over Verona hebben dan moet je deze 83 meter hoge toren beklimmen. De toren dateert uit 1172 en behoorde de machtige familie Lamberti toe. De toren stond symbool voor hun rijkdom en macht. Hoe hoger de toren, hoe belangrijker namelijk de familie was die de toren bezat.

Een walvisrib op het Piazza dei Signori

Wandel je van Piazza delle Erbe naar de Piazza dei Signori, dan loop je onder de Arco della Costa door. Aan deze boog bungelt een enorme walvisrib. Deze rib hangt er al meer dan duizend jaar en is door kruidenhandelaren die handel dreven met het Oosten meegebracht als herinnering aan hun verre reizen. In Verona wordt verteld dat de rib pas naar beneden zal vallen zodra er iemand onderdoor loopt die nog nooit een leugen heeft verteld.

Ben je eenmaal op het Piazza dei Signori beland, dan bevind je je op de plaats die het bestuurlijke centrum van de stad was. Aan het Piazza dei Signori vind je prachtige gebouwen als het Palazzo del Capitanio en het Palazzo del Governo, waar de familie Scaligeri heeft gewoond. Ook hier zie je de leeuw van San Marco weer opduiken boven de toegangspoort. Het plein staat ook bekend als Piazza Dante, vanwege het standbeeld van de Italiaanse dichter Dante Alighieri in het midden van het plein.

Even verderop stuit je buiten het kerkje Santa Maria Antica op de versierde tombes van een aantal leden van de Scaligeri-familie. Een bezoek waard!

Het balkon van Giulietta

Shakespeare maakte de Italiaanse stad Verona het beroemde decor van de liefde tussen Juliet Capulet en Romeo Montague. Reden voor veel mensen om Verona te willen bezoeken, en dan vooral het Casa Guilietta en de patio met het bekende balkon van Giulietta. Je komt er eenvoudig door gewoonweg de lange stroom van toeristen te volgen. Je komt uit bij een heel kleine binnenplaats die volgestouwd is met mensen.

Dat het niet het originele balkon is lijkt niemand te deren, het huis is alsnog een bedevaartsoord voor de liefde geworden. Je kunt tegen betaling het huis bezoeken of gewoon genieten van de sfeer op de binnenplaats, waar mensen brieven schrijven aan Giulietta om eindelijk de liefde van hun leven te vinden. Stelletjes schrijven hun namen op de muren van de patio, op post-its, pleisters of kassabonnen, en hebben kleine liefdesloten aan hekken bevestigd. Het aanraken van de rechterborst van het bronzen beeld van Giulietta geeft volgens de legende geluk in de liefde, dus iedereen verdringt zich bij het kleine beeld.

Het Romeinse stadscentrum van Verona

Verona is gesticht door de Romeinen en overal in de stad zijn de sporen van de Romeinse Oudheid nog zichtbaar. Denk maar aan de archeologische vindplaats in Porta Leoni. Het belangrijkste Romeinse monument in Verona is wel het Romeinse Amfitheater. Deze Arena is zelfs ouder dan het Collosseum in Rome en de spelen die er werden opgevoerd waren bekend door heel Italië. Op de bovenste ring na is de Arena nog volledig intact. Tegenwoordig kun je overdag de tribunes beklimmen en ’s avonds worden er concerten en opera’s opgevoerd. Vooral de opera’s zijn beroemd en in de zomer is je bezoek aan deze stad niet compleet zonder een opera bij te wonen.

Tip: overnachten in Verona kan bijvoorbeeld bij Relais De Charme Il Sogno Di Giulietta of Hotel Bologna.  Uit eten ga je bij Maffei restaurant aan Piazza Erbe, of Ristorante Antica Torretta aan Piazza Broilo. Wil je meer van de omgeving zien, dan is het slim om een auto te huren (en dat kan het beste hier!)*. 

Kerken, basilieken en kathedralen in Verona

Verona is niet alleen een historische, maar ook een zeer religieuze stad. De stad herbergt veel prachtige kerken die verspreid zijn over het stadscentrum. De mooiste en bekendste kerk is de Basilica di San Zeno Maggiore. Deze kerk uit de twaalfde eeuw is één van de best bewaarde Romaanse kerken in Italië. Bijzonder zijn de details op de gevel, maar ook de fijne kloostertuin. De Duomo, ofwel de Santa Maria Matricolare, heeft een schitterende façade en in de kerk vind je onder andere een schildering van Titiaan. In de gotische kerk Sant’Anastasia ontdek je in de sacristie een van de mooiste fresco’s van Pisanello, met een heldhaftige Sint Joris die de draak verslaat.

Een bijzonder project is Verona Minor Hierusalem. Hierbij kun je als een pelgrim de verschillende kerken aan de Adige river bezoeken en bij iedere kerk een stempel ophalen. Bij de San Giorgio in Braida bijvoorbeeld, of de Santa Maria di Betlemme. Een bijzonder manier om ook het Verona ‘aan de andere kant van de Adige’ te ontdekken.

Teatro Romano en Museo Archeologico

De meest bijzondere kerk vind je wanneer je de Adige rivier oversteekt via de Ponte Pietra. De Ponte Pietra is de oudste en bekendste brug van Verona. Niet alleen heb je hier een fantastisch uitzicht over de stad, maar net als veel bruggen wereldwijd wordt ook deze brug gebruikt door stelletjes om hun eeuwige liefde te symboliseren met kleine sloten. Lopend langs de Adige kom je al snel uit bij het Teatro Romano en het Museo Archeologico dat tegen de heuvels op is gebouwd. Tegen het theater zit de kerk Santi Siro e Libera gepropt. Op een klein stukje Verona vind je ongelofelijk veel geschiedenis.

Vanaf het theater heb je al een prachtig uitzicht over Verona en de Adige rivier, maar als je even verder loopt naar de Santa Maria di Nazareth is dit blijkbaar nog mooier.

Verona Unesco Werelderfgoed

Verona werd gesticht in de eerste eeuw voor Christus en heeft zich hierna onafgebroken meer dan tweeduizend jaar ontwikkeld. Vooral als onderdeel van de Republiek van Venetië van de vijftiende tot de achttiende eeuw floreerde de stad. Een wandeling door de straten van de stad voert je van het keizerlijke Rome door de Middeleeuwen, de Renaissance en de periodes van de Franse en Oostenrijkse overheersing. In het jaar 2000 werd Verona tot Werelderfgoed uitgeroepen door het Unesco-comité.

Een Citytrip Verona

Verona is klein genoeg om in een weekend een mooi overzicht te krijgen van de stad, maar tegelijkertijd groot genoeg om er je ogen uit te kijken. Overal zie je herinneringen aan het oude verleden van de stad. Romeinse ruïnes, middeleeuwse paleizen, bruggen en prachtige kerken. Verona stroomt over van de romantiek. Je voelt de erfenis van Shakespeare en het tijdloze liefdesverhaal van Romeo en Giulietta, of de romantiek van opera’s in het amfitheater. Verona is een heerlijke bestemming voor een citytrip!

Meer lezen:

• Verona in de voetsporen van Dante
• Wijnranken en olijfolie in Soave, in het hart van de Veneto

Goed om te weten: ik bezocht Verona op uitnodiging van Mirabilia European Network of Unesco Sites. Dit artikel bevat affiliate links. Dit betekent dat als je via één van deze links een aankoop doet, Cultuur op Reis een kleine commissie ontvangt zónder extra kosten voor jou.

Het bericht Stedentrip Verona: stad van de liefde en cultuur verscheen eerst op Cultuur op reis.

Werelderfgoederen zijn monumenten die zo belangrijk zijn voor de wereldgemeenschap dat we ze veilig aan toekomstige generaties willen doorgeven. Nederland telt dertien Unesco-erfgoedlocaties.

Eise Eisinga Planetarium

In het Friese Franeker vind je het oudste nog werkende schaalmodel van het zonnestelsel ter wereld. De Friese amateur-astronoom Eise Eisinga bouwde het schaalmodel in het plafond van zijn werkkamer in Franeker. Het planetarium bevindt zich in een klein woonhuis in het oude stadscentrum van Franeker. Tegenwoordig is het een museum. Hier ontdek je de Planetariumkamer en het indrukwekkende raderwerk, verschillende astronomische instrumenten en wisselende exposities. Lees deze uitgebreide blog over een bezoek aan dit bijzondere museum!

De Waddenzee

De Waddenzee is ’s werelds grootste aaneengesloten gebied met droogvallende zandbanken en wadden. Het bestaat uit een Deens, een Duits en een Nederlands Waddenzeegebied. De Waddenzee heeft een relatief vlakke kust met getijdengeulen, zeegras-weiden, mosselbanken, zandbanken, wadden, zoutmoerassen, stranden en duinen. Er komen een groot aantal planten- en diersoorten voor, waaronder de zeehond en de bruinvis. Hiernaast is het een broedplaats en het overwinteringsgebied voor tien tot twaalf miljoen vogels per jaar.

Ir. D.F. Woudagemaal

De Ir. D.F. Woudagemaal in Lemmer is het grootste en krachtigste stoomgemaal om water af te voeren, dat ooit ter wereld is gebouwd. Het gemaal is gebouwd in 1920 om het overtollige water uit Friesland te pompen en is een meesterwerk van technische en industriële architectuur. Overtollig water werd oorspronkelijk afgevoerd door middel van windmolens. 

Grachtengordel van Amsterdam

De grachtengordel in Amsterdam werd gebouwd aan het einde van de zestiende en het begin van de zeventiende eeuw. Om het stadsgebied uit te breiden was drooglegging van het moerasland nodig. Hiervoor werd een netwerk van grachten aangelegd ten westen en zuiden van de historische oude stad en de middeleeuwse haven. Langs de grachten staan talloze monumenten en huizen met hun kenmerkende puntgevels. Dit stedenbouwkundige plan had een schaal die ongeëvenaard was in de zeventiende eeuw.

Droogmakerij De Beemster

De Beemster Polder dateert uit het begin van de zeventiende eeuw. Voor die tijd was de Beemster een binnenmeer in Noord-Holland. Het gebied is drooggemalen en veranderd in landbouwgrond. Het is een van de oudste polders in Nederland en het gebied laat heel goed zien hoe Nederlanders grote delen van het land hebben drooggelegd. De polder heeft zijn goed geordende landschap van akkers, wegen, kanalen, dijken en nederzettingen behouden.

De Molens van Kinderdijk-Elshout

Het kan bijna niet Hollandser dan de molens van Kinderdijk-Eslhout. Het molencomplex met negentien monumentale molens is gebouwd tussen 1738 en 1740. Nergens vind je meer historische molens bij elkaar dan hier. De molens zijn cruciaal voor het landbouw- en waterbeheer in het gebied. De molens zijn in 1950 buiten functie gesteld, maar werken nog allemaal. Ze staan reserve voor het geval de moderne installaties uitvallen. De molens van Kinderdijk zijn een indrukwekkend voorbeeld van Nederlandse technische en waterbouwkundige vaardigheden.

Van Nellefabriek Rotterdam

De Van Nellefabriek in Rotterdam is een icoon van de twintigste-eeuwse industriële architectuur. De fabriek werd gezien als ‘ideaal’. Hij was open naar buiten toe en het daglicht werd gebruikt voor aangename werkomstandigheden. De gebouwen van het complex hebben gevels van voornamelijk staal en glas. De fabriek getuigt ook van de lange Nederlandse handels- en industriegeschiedenis op het gebied van import, industriële verwerking en het vermarkten van voedselproducten uit tropische landen naar Europa.

Hollandse Waterlinies

De Nieuwe Hollandse Waterlinie en de Stelling van Amsterdam heten samen de Hollandse Waterlinies. Het gebied strekt zich uit van de verdedigingswerken rond Amsterdam, het IJsselmeer bij Muiden tot de monding van de Biesbosch bij Werkendam. Het militair verdedigingssysteem met zijn inundatievelden, waterwerken en een reeks vestingwerken en militaire posten beslaat een gebied van tweehonderd kilometer lang. Het unieke aan deze verdedigingslinies is dat deze onder water gezet konden worden. Hiermee werden vijandelijke legers op afstand gehouden. Het is een meesterwerk van waterbouwkunde en militaire architectuur.

Lees de blog Waterlinie weekendtocht: op de fiets op zoek naar Utrechts Werelderfgoed! op Avontuur op Reis.

Rietveld-Schröderhuis

Het Rietveld-Schröderhuis in Utrecht werd in 1924 ontworpen door de architect Gerrit Rietveld, samen met opdrachtgever Truus Schröder. Zij woonde gedurende ongeveer zestig jaar in dit huis, eerst met haar kinderen, daarna in gezelschap van Rietveld en later alleen. Het huis is een icoon van het modernisme en een voorbeeld van de principes van De Stijl-beweging, een groep kunstenaars en architecten in Nederland. Kijk maar eens naar de geometrische vormen, primaire kleuren en functionele indeling. Het huis is nu een museum. Lees de blog over een bezoek aan het Rietveld-Schröderhuis.

Koloniën van Weldadigheid

De werelderfgoedsite Koloniën van Weldadigheid omvat drie koloniën in Nederland en één in België. Samen getuigen ze van een negentiende-eeuws experiment in sociale hervormingen. Door landbouwkolonies op afgelegen locaties te stichten probeerde men stedelijke armoede te verlichten. De koloniën Frederiksoord, Wilhelminaoord en Veenhuizen in Nederland en Wortel in België, beschikken over woongebouwen, boerderijen, kerken en andere gemeenschappelijke voorzieningen. Later werden hier ook wezen, bedelaars en landlopers ondergebracht. Dit leidde tot de oprichting van ‘onvrije’ kolonies, zoals Veenhuizen.

Grenzen van het Romeinse Rijk – De Neder-Germaanse Limes

De Neder-Germaanse Limes vormen de voormalige Noordelijke grens van het Romeinse Nederland, langs de Rijn. Er zijn archeologische overblijfselen gevonden van militaire bases, forten, torens, tijdelijke kampen, wegen, havens, een vlootbasis, een kanaal en een aquaduct, net als civiele nederzettingen, steden, begraafplaatsen, heiligdommen, een amfitheater en een paleis. Bijna al deze overblijfselen zijn ondergronds begraven. Op sommige plekken zijn de Romeinse bouwwerken nagebouwd, zoals het Castellum in Utrecht.

Schokland en omgeving

Het voormalige eiland Schokland in de Zuiderzee is een van de oudste bewoonde gebieden van Nederland. Door de dreigende overstroming van de zee moesten de bewoners het eiland regelmatig verlaten. Het eiland moest definitief worden geëvacueerd in 1859. Door de inpoldering van de Zuiderzee (het IJsselmeer) werd Schokland vanaf 1940 weer een deel van het land dat herwonnen werd op de zee. Het is nu een symbool voor de eeuwenoude strijd van Nederland tegen het opdringende water.

Willemstad

Tot slot de historische binnenstad van Willemstad op Curaçao. Dit is het enige overzeese Werelderfgoed binnen het Koninkrijk der Nederlanden. De Nederlanders vestigden in 1634 een handelsnederzetting aan een natuurlijke haven op het Caribische eiland Curaçao. Willemstad ontwikkelde zich in de daaropvolgende eeuwen gestaag. Verschillende historische wijken weerspiegelen de Europese architectuur, maar ook stijlen uit Nederland, en Spaanse en Portugese koloniale steden waarmee Willemstad samenwerkte.

Het bericht 13x Unesco Werelderfgoed in Nederland verscheen eerst op Cultuur op reis.

Korte geschiedenis van de Geboortekerk in Bethlehem

Rond 326 na Christus werd een kerk gebouwd door keizer Constantijn en zijn moeder Helena, op de plek waarvan werd aangenomen dat Jezus er geboren was. Dit was kort nadat het christendom officieel werd erkend in het Romeinse Rijk. De kerk was oorspronkelijk een achthoekig gebouw met een open gebied rond een natuurlijke grot, die volgens de overlevering de geboorteplaats van Jezus was.

Tijdens de Samaritaanse opstanden ging de kerk in vlammen op, maar rond 530 herbouwde Keizer Justinianus de kerk. Deze nieuwe kerk was groter en majestueuzer dan de eerste en vormde de basis van het gebouw dat vandaag de dag nog steeds staat. In 614 vielen Perzen het Heilige Land binnen en verwoestten veel christelijke kerken, maar de Geboortekerk werd gespaard. Volgens een legende zagen de Perzen een mozaïek in de kerk waarop de Drie Wijzen uit het Oosten waren afgebeeld in Perzische kledij, en uit respect voor hun cultuur vernietigden ze de kerk niet.

Later maakten de kruisvaarders, in de elfde en twaalfde eeuw, het een belangrijk pelgrimsoord voor Europese christenen. Ze voegden nieuwe decoraties en een klooster toe. Tijdens de Ottomaanse periode bleef de Geboortekerk een belangrijk heiligdom, maar het gebouw raakte in verval. In de negentiende eeuw werden verschillende restauraties uitgevoerd om de kerk te behouden. In 2012 werd de kerk toegevoegd aan de Unesco-Werelderfgoedlijst, deels vanwege de historische betekenis en de architecturale waarde.

De Geboortegrot

Het centrale heiligdom van de kerk is de Geboortegrot, een kleine grot waar volgens de traditie Jezus werd geboren. De exacte plek wordt aangegeven door een zilveren veertienpuntige ster in de vloer. Deze plek markeert niet alleen de ondergrondse grot, maar ook het begin van het christendom. De Geboortekerk is hiermee al sinds de vierde eeuw een van de heiligste christelijke plaatsen in de wereld.

Pelgrimsbestemming

De Geboortekerk wordt vandaag de dag gezamenlijk beheerd door drie christelijke gemeenschappen: de Grieks-orthodoxe, de Rooms-Katholieke en de Armeense Apostolische Kerk. Dit gezamenlijke beheer zorgt soms voor spanningen, maar het weerspiegelt ook de brede christelijke betekenis van de plek. De kerk blijft een belangrijk bedevaartsoord voor christenen van over de hele wereld.

Je kunt de kerk en de Geboortegrot alleen bezoeken in de beperkte tijd tussen de verschillende diensten door. Pelgrims uit de hele wereld bezoeken deze plek. Met de flinke stroom bezoekers die de kerk trekt, betekent dit dat er dus vaak een lange wachtrij staat.

In de afgelopen zeventienhonderd jaar zijn Bethlehem en de Geboortekerk een pelgrimsbestemming geweest. Nog steeds trekt de kerk veel religieuze toeristen. Maar niet alleen de kerk zelf; ook de oude bedevaartroute die de weg markeert waarlangs volgens de traditie Jozef en Maria naar Bethlehem trokken.

Unesco werelderfgoed in Palestina

Palestina heeft twee erkende Unesco werelderfgoederen. Als eerste het land van olijfbomen en wijnranken, een paar kilometer ten zuidwesten van Jeruzalem. In dit heuvellandschap van Battir, tussen Nablus en Hebron, vind je een aantal ‘widian’ ofwel bebouwde valleien met karakteristieke stenen terrassen.

Het tweede werelderfgoed is de Geboortekerk in Bethlehem op de Westelijke Jordaanoever. De Geboortekerk in Bethlehem heeft een lange en rijke geschiedenis die teruggaat tot de vroege dagen van het christendom. Het is een van de meest heilige en bezochte plaatsen in de christelijke wereld.

Ook bezoeken in Bethlehem

Net buiten Bethlehem vind je de plek waar de herders de engelen zouden hebben gezien. Op deze plek staan nu twee kerken; een orthodoxe en een katholieke. In Bethlehem zelf bekijk je de schilderingen van kunstenaar Banksy. Overal in de stad maakte hij schilderingen met een belangrijke boodschap. Heel bekend zijn de vredesduif met kogelwerend vest en de man die een boeket bloemen gooit. Naast het bekijken van de street art van Banksy, kun je ook in het hotel slapen dat de kunstenaar als politiek protest in Bethlehem opende. Vanuit de kamers van The Walled Off Hotel* kijk je uit op de Israëlische muur (Israëlische Westoeverbarrière). Deze kilometerslange betonnen muur is gebouwd door Israël.

Goed om te weten. Dit artikel bevat affiliate links. Wanneer je een product koopt of boeking maakt via een van deze links, ontvangt Cultuur op Reis een kleine commissie zónder extra kosten voor jou.

Het bericht Unesco werelderfgoed in Palestina: de Geboortekerk in Bethlehem verscheen eerst op Cultuur op reis.