Oh wat keek ik uit naar mijn stedentrip naar Alghero. Niet alleen het vooruitzicht om Sardinië te verkennen, maar vooral ook de stad zelf, met haar gelaagde en verrassende geschiedenis. Alghero is geen stad die zich in één oogopslag prijsgeeft. Ze laat zich langzaam kennen, tijdens wandelingen door de oude stad die wordt omgeven door oude stadsmuren, en waar tot de dag van vandaag een mix van Italiaans en Catalaans wordt gesproken.
Klein Barcelona
Alghero is zo’n stad waar je je direct thuisvoelt, maar die zich langzaam aan je toont. De stad ademt een eigen identiteit, gevormd door eeuwen van invloeden van buitenaf. Ik begin mijn verkenning in het historische hart van Alghero, een vestingstad omsloten door eeuwenoude stadsmuren, waar de kanonnen nog altijd op de bastioni staan.
Hier loop ik door smalle straatjes, langs pleinen en kerken, met steeds weer uitzicht op zee. Het voelt alsof ik me niet alleen in Italië bevind, maar ook ergens in Catalonië. Dat is geen toeval. Alghero was vanaf de veertiende eeuw zo’n vierhonderd jaar lang een Catalaanse kolonie en wordt nog altijd liefkozend Barceloneta genoemd, klein Barcelona. Op de gevels tonen bordjes de straatnamen naast het Italiaans ook in het Catalaans. Ik hoor flarden van gesprekken om me heen, waarbij het dialect een mengsel is tussen Italiaans en Catalaans. Al valt de stad al eeuwen niet meer onder Catalaans bewind, veel inwoners voelen zich nog steeds met Catalonië verbonden.
Een kennismaking met Alghero
De stad kent een rijke historie, zo leer ik tijdens een stadswandeling. Alghero werd gesticht door de Genuezen, maar kwam al snel in Spaanse handen. Die Catalaanse en Spaanse invloeden zijn nog altijd zichtbaar in de architectuur en het stratenpatroon. Smalle steegjes openen zich naar kleine pleinen, gevels verraden gotisch-Catalaanse architectuur en overal voel ik de sfeer van een stad die meer is dan alleen Sardijns.
De Cattedrale di Santa Maria domineert het silhouet van de oude stad, met haar achthoekige klokkentoren die boven de daken uittorent. Op het Piazza Civica sta ik even stil bij het Palazzo d’Albis, waar keizer Karel V in 1541 de bevolking toesprak voordat hij zijn tocht richting Turkije vervolgde. Even verderop trekt het kleurrijke koepeldak van de zeventiende-eeuwse Chiesa di San Michele mijn aandacht, terwijl het massieve Forte della Maddalena me weer herinnert aan de strategische betekenis van Alghero als vestingstad.
In de winkels schitteren rode koraalsieraden, een traditioneel product van Alghero. Het koraal is tegenwoordig beschermd en schaars, maar herinnert aan de eeuwenoude band tussen de stad en de zee.
Naar de Bombarde
De zee is in Alghero nooit ver weg. De Catalaanse stadsmuren uit de zestiende eeuw vormen een mooie wandelroute langs de kust. Vanaf de bastions en wachttorens, zoals de Torre di San Giacomo en de Torre del Sulis, kijk ik uit over het water. Bij de bastions liggen nog altijd de zware kanonskogels en ander wapentuig waarmee vijanden ooit op afstand werden gehouden. In de verte tekent zich Capo Caccia af, een indrukwekkende kaap van zo’n 180 meter hoog, met steile kliffen die baaien en grotten verbergen. Bovenop staat een vuurtoren uit 1864, een baken aan de westkust van Sardinië.
Eat like a local
Tegen de avond strijk ik neer op een klein terras voor een aperitivo. Ik proef lokale kazen en eet ze met pane carasau, het flinterdunne Sardijnse brood dat zo dun is dat het ook wel carta da musica wordt genoemd. Ooit was dit het ideale brood voor herders, omdat het lang houdbaar was tijdens hun tochten met de kuddes. Nog altijd hoort het bij elke tafel op het eiland. Op het menu staan verder nog de pastasoort culurgiones en sebadas, gefrituurde deegpakketjes gevuld met ricotta en overgoten met honing. Daarna wandel ik terug naar de stadsmuren, naar een van de mooiste uitzichtpunten, om de dag af te sluiten met een zonsondergang die Alghero goud kleurt.
Pasta is een serieuze zaak
“Het is een goede poging.” zegt mamma Monica, terwijl haar blik weinig aan de verbeelding overlaat. De volgende ochtend rol ik zelf mijn pasta uit over een geribbeld houten plankje. Ik volg een pastaworkshop bij Agriturismo Agave net buiten Alghero, en Monica is bloedserieus als het om pasta gaat. Ze ziet mijn poging om mijn traditionele Sardijnse malloreddus te maken hoofdschuddend toe.
In een middag leer ik alles over Sardijnse pasta. Ik leer over culurgiones gevuld met aardappelen, pecorino sardo ofwel Sardijnse schapenkaas en verse munt. Ik zie hoe de bijzondere filindeu wordt gemaakt, een bijna mythische pasta van flinterdunne draden die met de hand worden uitgerekt en in de zon drogen. En net zo typisch Sardijns zijn de fregula, kleine pastabolletjes van griesmeel die vaak met tomatensaus worden geserveerd. Pasta is hier niet alleen voeding, maar erfgoed.
Wandelen naar Cala Barca
Toch lonkt ook het landschap buiten de stad. In het natuurpark Porto Conte wandel ik door dennenbossen en mediterraan struikgewas. Het is moeilijk voor te stellen dat dit gebied begin vorige eeuw nog een moerassig, door malaria geteisterd landschap was. Gevangenen van de strafkolonie Tramariglio werden ingezet om het gebied te ontginnen. In de jaren zestig werden pijnbomen aangeplant en vandaag de dag overheersen geur en stilte. Zilte zeelucht mengt zich met wilde rozemarijn en pijnbomen. Uiteindelijk bereik ik de kliffen van Cala Barca, een van de mooiste uitzichtpunten van het park. Meeuwen krijsen boven mijn hoofd, onder me schittert het water in onwerkelijke tinten blauw. Rood gesteente, groene struiken en helder water vormen een bijna surrealistisch contrast.
Grotte di Nettuno
Het natuurgeweld van deze kust zet zich voort bij de Grotte di Nettuno, druipsteengrotten van zo’n twee miljoen jaar oud, vlak boven zeeniveau. In de grotten bevinden zich een ondergronds zoutmeer en verschillende grotkamers. Je kunt er per boot naartoe vanuit de haven van Alghero of je daalt af via de Escala del Cabirol, een trap van 655 treden langs de kliffen. Ik red het deze keer niet om de grotten te bezoeken, iets waar ik nog steeds spijt van heb, maar ik fiets wel naar Capo Caccia en kijk vanaf boven uit over de kliffen en over Alghero in de verte.
Nuraghi op Sardinië
Wie Sardinië wil begrijpen, kan niet om de nuraghi heen. Over het hele eiland staan deze prehistorische stenen torens, opgebouwd uit enorme rotsblokken zonder cement. Er zijn er duizenden, sommige zijn beter bewaard gebleven dan andere. In de omgeving van Alghero ligt de nuraghe van Palmavera, terwijl Su Nuraxi di Barumini, sinds 1997 UNESCO-werelderfgoed, geldt als het meest complete voorbeeld van deze mysterieuze architectuur. Ze herinneren eraan dat Sardinië al lang vóór Romeinen, Spanjaarden en Genuezen een rijke en eigen cultuur kende.
Ontdek Alghero
Langzaam groeit mijn overtuiging. Alghero is een stad die je langzaam ontdekt. Met haar unieke mix van Spaanse en Sardijnse invloeden, haar vestingmuren, pleinen en kerken, en haar nauwe band met zee en landschap. Het is een stad om te slenteren en om de tijd te nemen. En wie die tijd neemt om verder te kijken dan Alghero alleen, ontdekt op Sardinië een eiland vol culturele schatten, ruige natuur en een geschiedenis die zich niet laat samenvatten in één verhaal.
Tips voor Alghero
Ga in het voor- of najaar – bezoek Sardinië in het laagseizoen. Niet alleen zijn de vliegtickets, pakketreizen en huurauto’s goedkoper maar het is er ook een stuk minder druk. En het weer? Dat is er dan heerlijk aangenaam. Ideaal voor wie op het eiland wil gaan wandelen of fietsen, maar ook om te zwemmen in zee is het vaak warm genoeg.
Neem je tijd – Sardinië is groter dan je denkt. Met een oppervlakte van ruim 24.000 kilometer heb je zeker twee of zelfs drie weken nodig om Sardinië te verkennen.
Huur een auto – de afstanden op Sardinië zijn groot en veel mooie plekjes zijn lastig te bereiken met het openbaar vervoer. Daarom kun je er het beste voor kiezen een auto te huren op Sardinië. Je kunt via SunnyCars een auto huren op de luchthavens van Alghero, en DicoverCars heeft vaak mooie prijzen.
Goed om te weten: Dit artikel bevat affiliate links. Wanneer je een product koopt of boeking maakt via een van deze links, ontvangt Cultuur op Reis een kleine commissie zónder extra kosten voor jou.
Geef een reactie